Stacked problems.

Als klein kind zie je alles rooskleurig in. Niets kan tegenvallen en je gaat een perfect leventje leiden. De sprookjes zouden er zelfs een voorbeeld aan kunnen nemen. Maar wanneer je ouder wordt, naarmate je meer & meer opgroeit, besef je dat er vanalles kan mislopen. Ik was zeven jaar oud toen voor het eerst mijn kinderhartje werd gebroken. Er ontstond een grote discussie tussen mijn ouders en de ouders van mijn papa. Op dat moment deed mij dit niet zoveel. Maar toen ze besloten om al het contact te verbreken, beseften ze niet dat ze kleinkinderen hadden die zielsveel van hen hielden. En toen moest ik verder zonder hen.
Wanneer alles terug wat in zijn normale plooitjes viel, zat ik ondertussen al in het vijfde leerjaar. De lagere schooltijd is een tijd die het woord 'school' nog als iets stressloos moet omschrijven. Maar dat was in mijn geval niet zo. Ik kreeg te maken met een pestklas, waarbij ik zelf vooral werd gepest omtrend uiterlijk enzo. Ik heb zelf ook nog in de pestgroep gezeten, weliswaar met een rol als meeloper om zo de negatieve aandacht van mij af te duwen. In het laatste halve jaar van het zesde leerjaar werd alles bijgelegd, alhoewel je zoiets nooit kunt vergeten. Het idee 'bijna naar het middelbaar gaan' was voor mij ergens wel een bevrijdende gedachte, maar eerst kwam er nog mijn communie. Wanneer mijn peter en meter naar voor werden gevraagd, verscheen enkel mijn meter langs mijn zijde. Mijn peter was er niet en is ook nooit meer komen opdagen, wat ergens ook wel met de nieuwe vriendin te maken zal hebben gehad. Hij liet mij op toch een 'iets wat' belangrijke dag in de steek. Ik heb toen wel dagenlang gehuild. Gelukkig heeft mijn pepe (papa van mijn mama) het peterschap op zich genomen, waar ik hem heel erg dankbaar voor ben.
Een leeftijd van twaalf had ik bereikt, toen mijn oudste zus terug contact had gezocht met mijn grootouders. Toen hebben we alles bijgelegd op een jaar tijd, wat ik ongeloofelijk vond. Vier jaar lang terug een band proberen scheppen was niet het allergemakkelijkste, maar het ging wel redelijk vlot. En toen was er het telefoontje dat mijn pepe een beroerte had gekregen. Dagen, weken en maandenlang hebben we dat ziekenhuis 'gedatetet'. Maar wanneer er na veel discussies tussen mijn papa en zijn broer tot een ruzie kwam, werd opnieuw al het contact verbroken. En dit voor de tweede maal. Tot nu toe heb ik ze niet meer gehoord of gezien, en er is niet echt meer veel kans om dat ooit terug wel nog te realiseren.

Gelukkig heb ik een hecht en liefhebbend gezin dat ik kan vertrouwen en waarbij ik weet dat ze er altijd voor mij zullen zijn.
Doordat deze mensen, die ik lief had en door dik & dun vertrouwde, mij zo hebben gekwetst, besef je dat je gezin en de mensen die wel om je geven iets is/zijn waarvoor je moet vechten.

Nowadays, promise is just a word.
I don't hate them, but i'm very dissapointed.
So, they have to remember that they can't make promises, that they don't intend to keep.