kwetsbaarheid

''Verwerkingsproces'' is een woord dat niet definieerbaar is. Het is nu al enkele jaren geleden dat deze moeilijkheden zijn voorgevallen, en nooit heb ik het er zo zwaar bij gehad als nu.
De laatste tijd ben ik zo emotioneel, voel ik me steeds opnieuw gekwetst, bij alles en iedereen die er mij aan herrinnert.
Je bent jarig maar ontvangt geen gelukwensen meer van hen, er zijn feestjes maar er is niet echt nog een grote familie om je heen om mee te vieren. Uiteraard is er mijn gezin, en die mensen zijn onvervangbaar. Maar ergens hoopte je als klein kind dat ''familie'' iets blijvend was. Iets dat niet zomaar uiteen valt, iemand die niet zomaar weg loopt.
Ik had er geen enkel idee van dat zo'n verwerking pas enkele jaren later kon starten. Ik vind het vreselijk dat ik het daar zo moeilijk bij heb. Ik haat het gewoon weg dat ik dat emotionele gedoe zelfs niet eens kan negeren. Ik voel zoveel haat, maar tegelijkertijd ook zoveel kwetsbaarheid. En ooit dacht ik nog, dat als ik m'n ouders er een plezier met doe door het ''ooit'' bij te leggen, dat ik dit ook effectief zou doen. Maar nu ik het gevoel krijg dat dit er wel aan komt, voel ik nog meer haat. En ik vrees ervoor dat ik ze bij dit onderwerp ooit een plezier zal kunnen doen. Ik hoop dat wanneer er echt zo'n situatie ontstaat, ze mij zullen begrijpen dat ik dit niet meer kan bijleggen. Het gekwetste ''deel'' overheerst. En hopelijk komt het nooit tot een verplichting.