Sommige geleerden zijn de mening toegedaan ...

dat Tiglatpileser III voor zijn verovering van de troon een Assyrische generaal was genaamd Poeloe. Assyrische koningen die na hem kwamen, zouden zich zijn daad herinneren en zouden zijn annalen verminken - een ongehoorde ontheiliging en een blijk van de haat tussen twee machtige families die streden om de heerschappij over het land.

De koning begon nu te bouwen aan een groot rijk. Het Assyrische leger bestond hoofdzakelijk uit slaven en boeren die door landeigenaren aan de koning waren afgestaan voor de duur van een veldtocht. Nu werd 'n permanent leger van dienstplichtigen opgezet, gerekruteerd uit volkeren die onder Assyrische overheersing kwamen: Iraanse paardmenners, Arabische kameeldrijvers, Anatolische voet-volk. Tiglatpileser III nam geen genoegen met schatting alleen. Hij trok op, maakte veroveringen, aanvaardde de betaling van schattingen door degenen die zich overgaven, vernietigde wie dat niet deed en liet garnizoenen en bestuurders achter om zijn veroveringen te kunnen consolideren. Opstandigheid werd bestraft met de gebruikelijke gruwelen uit 't Assyrisch arsenaal van wreedheden en met massale depor-tatie die tot doel had, bestaande allianties te verbreken en door oorlog verwoeste gebieden opnieuw te bevolken. Veroverde gebieden werden omgevormd tot provincies, als straf voor degenen die, in de woorden van Tiglatpileser, "mijn verbond vergaten."

In 732 vdj. dirigeerde Tiglatpileser zijn leger naar Samarya/Sjomron. Door de dood van koning Yeroveam II was 't koningschap in Israël zó instabiel geworden als 'n bananenrepubliek. In de tien volgende jaren zaten er vijf koningen op de troon, en het zou 'n mooie klucht zijn geweest, als het volk niet zo had geleden. Iedere keer als 'r 'n leger optrekt, als 'r steden worden belegerd & gebieden onderworpen, worden er ook mensen opnieuw verminkt, mishandeld & gedood; dan rolt er 'n wals van vernietiging over onze planeet & dringt de stank van de dood onze neus binnen. De laatste jaren van Israël zijn volstrekt niet kluchtig, hooguit is dat misschien de onvoorstelbare stomp-zinnigheid van zijn koningen. Wij kijken toe & 'n kille angst grijpt ons hart, want we zien 'n beschaving ten einde lopen?

Zo gezien, zo gehoord, zo gezegd, zo gedaan: blijkbaar kost(te) het mensen zowel toen als nu, daar als hier, de grootste moeite on enig zinnig onderscheid te kunnen maken tussen 'goed & kwaad', 'verantwoordelijk & onverantwoordelijk', 'zinnig & onzinnig', 'raadzaam & af te raden'?! Of dat nu gaat om de inperking van 't vrije woord, de goede daad, 't genezend medicijn of de politiek die daaruit voortvloeit.

Uiteindelijk is het ons niet alleen maar te doen om iets dat volkomen losstaat & geen enkel verband heeft met 't voorgaande, maar om 'n gedegen, betrouwbare & conflicten (laat staan doodslag) voorkomende benadering? Elke specialist, deskundige, verteller, schrijver & raad- & daadpleger heeft, zo gezien, de dure taak om telkens weer opnieuw af te wegen & te beslissen wat te doen of te laten: myDi loopt dagelijks over van de (talloze) voorbeelden 'op dat terrein'! Of dat nu gaat om onze verhoudingen tussen mannelijk(er) & vrouwelijk(er), betrek-kingen tussen ouders & kinderen, broers & zussen, buren & vrienden: de zin van literatuur is niet slechts amusement & financieel gewin, maar bovenal 't bevorderen van zelfstandig 'onderscheidingsvermogen', 't nemen van juiste beslissingen & 't verschaffen van 'n gedegen fundament om te kunnen bestaan, zowel voor als 'na' de dood ~ lokaal & universeel lopen zodanig door elkaar dat ieder 'woord' meetelt ook als 'daad'.

Wat mensen tot mens maakt & verhoudingen leefbaar, is 'n kwestie van evenwicht, rechtvaardigheid, aandacht & liefde ...