Sommige christenen omhelsden de inzichten v/d Ver-

lichting. (KA/db blz.181) Friedrich Schleiermacher (1768-1834) was in eerste instantie nogal verontrust door het feit dat de Bijbelboeken zoveel grote & kleine onvolkomenheden leek te vertonen: in reactie daarop pleitte hij voor 'n spiritualiteit op basis van 'n beleving die aan alle religie ten grondslag ligt maar die in 't christendom op zeer specifieke wijze nader werd benadrukt ~ hij omschreef deze beleving als 't 'gevoel van absolute afhankelijkheid'? Dit was geen verwerpelijke 'als vanouds' totaal verouderde onderdanigheid maar juist 'n gevoel van eerbied en ontzag voor het mysterie van 't leven, dat ons doet beseffen dat niet WÍJ het centrum v/h universum zijn! De euangelies toonden Ye(ho)sjoe(a) als volmaakte be-lichaming van deze houding van verwondering & overgave, & 't N(O)T beschreef de impact van zijn persoonlijkheid op zijn leerlingen & vrienden, de grondleggers v/d 'vroege kerk' (i/d eerste & tweede helft v/d 'eerste eeuw'?! De Schrift was dus essentieel voor de christelijke beleving, want alleen langs DÍE weg konden gelovigen toegang krijgen tot Yesjoea. Omdat de bijbelse auteurs geconditioneerd waren door die historische om-standigheden waarin zij leefden (& wie niet?!), was 't wel gerechtvaardigd om hun getuigenis kritisch onder de loep te nemen. 't Korte leven van Yesjoe (amper 30 jaar?) was als een 'goddelijke openbaring' geweest, maar de schrijvers die er verslag van hadden gedaan, waren doodgewone stervelingen, die (volop) konden 'zondigen & dwalen'! 't Was dus ook heel wel mogelijk dat zij al schrijvend ook fouten hadden gemaakt? Maar nu de heilige (helende/genezende) Geest 'de kerk had geleid' bij de samenstelling v/d canon, konden christenen zo toch volop op 't NT vertrouwen?!

't Was de taak v/d tekstcriticus om die culturele schil àf te pellen & de tijdloze kèrn daarbij bloot te leggen: aangezien niet èlk schriftwoord gezagzaghebbend was, moest de exegeet onderscheid aanbrengen tussen bijkomstige ideeën & de hóófdboodschap v/h Euangelie. De Wet & de Profeten waren de heilige helende geschriften waarop de auteurs v/h NOT zich hadden gebaseerd: Schleiermacher meende echter dat voor Chris-tenen 't OT minder gezaghebbend was dan 't NOT? 't Gaf blijk van 'andere opvattingen' over "G d", 'zonde & genade', & berustte veel meer op de Wet dan op de Geest! Op den duur zou 't OT misschien zelfs worden ondergebracht in 'n appendix: Schleiermachers bijbelse hermeneutiek baande de weg voor de toen nieuwe christelijke beweging v/h vrijzinnig protestantisme, die i/d euangelies de universele religieuze boodschap op-zocht, daarbij overboord zette wat hem niet relevant leek & a/d essentiële waarheden uitdrukking probeerde te geven op 'n manier die 'n modern publiek aansprak.