Haatzaaierswetgeving niet afschaffen maar wel inperken? 't Is wat met al die roomse papen, protestantse geuzen, liberale bonusjagers, linkse kerken, socialistische goedgelovigen, communistische cellen, fascistische knokploegen, anarchistische bommengooiers & 'de wet'!
Jogchum Vrielink, postdoctoraal onderzoeker aan de Katholieke Universiteit Leuven & schrijver van een boek over racistische menings-uitingen geeft zijn visie in 't trouwe verdiepende podium over 't een & ander. Naar aanleiding van de vrijspraak van Geert Wilders pleitte Vlaams Behangleider Filip Dewinter vorige week voor opheffing van de Antiracismewet, de wet die wel tot een veroordeling van zijn partij leidde & in Nederland gaan gelijke stemmen op. 't Uitgangspunt van de verboden op 'haatzaaien' & groepsbelediging lijkt vanzelfsprekend.
Als je nagaat waartoe de strafrechtelijke vervolging leidt, dan blijkt echter dat mensen ietwat minder simpel in elkaar zitten. Bij slacht-offers blijkt vervolging vaak niet het passende antwoord te zijn op hun ervaringen. Velen willen vooral hun verontwaardiging uiten. Bij degenen die wel een gerechtelijke procedure willen, is er sprake van grote ontgoocheling als hun klacht uitmondt in deponering of vrij-spraak; iets wat in veruit de meeste gevallen gebeurt. Ook als het tot een veroordeling komt, is er vaak ontevredenheid; over de straf-maat of omdat men zijn verhaal niet kon doen tijdens het strafproces. Bij daders en aangeklaagde (populistische) politici zijn de effecten vaak nog negatiever. Zo staan de meeste radicale, veelal nazistische, daders niet zelden positief tegenover hun vervolging vanwege de media-aandacht die dit (bijna automatisch) met zich meebrengt: soms lokken ze hun vervolging om die reden zelfs actief uit. Ze zien het als een kwaliteitslabel. Het versterkt hun radicale ideeën en positie binnen hun groep. Ook komen ze door het strafproces vaak in contact met nieuwe medestanders. Bij de aangeklaagde politici doen zich andere problemen voor. Als zij vervolgd worden, dan wentelen zij zich veelal in een slachtofferrol die hen politiek geen windeieren legt. Bij een veroordeling wordt hun martelaarsrol versterkt, en vervolgens kunnen zij eenvoudig hun taal ietwat 'zuiveren', zodat die niet langer meer onder de discriminatiewetten valt. Als daarentegen vrijspraak volgt, zoals bij Wilders, dan verschijnt de politicus versterkt & 'gelegitimeerd' uit de strijd.
Ooit was er @ A'dam een "hadjememaar" (applish: badje smaad) & @ Utrecht (?) ene Anton Mussert, Meinoud Rost van Tonningen, Seys Inquart, AH &
z'n medeputschbakkers Heinrich Himmler, Rudolf Hess, Hermann Goering, Goebbels, Le Pen, Kadaffi Duck, Florrie de zwarte weduwe etc.
Zo'n lijst in diverse 'beschaafde' & 'primitieve' landen is absoluut eindeloos vol Bushes, pushers, dealers, pooiers & schooiers die zich ook lieten opsieren met titels als DE LEIDER, Fuehrers, Duces, Caudillos, Generaals, Kolonels, Opperbevelhebbers & nog meer tragikomische shittitels compleet met bijpassende peroxidale luitjes in uniform, toga, soepjurken
& truttige hoofddeksels, gebrul & gebral ...