Slaap zacht: droom zoet & 'tell us ALL ABOUT IT'!

Het merkwaardigste aan alle (?) bijbelverhaaltjes is misschien wel dat mensen zich door wat zij voelden als hun 'g d' geroepen werden: dit 'geroepen' zijn helpt ons (blijkbaar) om stukje bij beetje onze meest heilzame instincten en meest edele wensen te begrijpen en nader te kunnen uiten ... In kleine & in grote dingen kunnen we gehoor geven aan de innerlijke aanmaningen die onze ziel bevolken! HN: dat-zelfde gevoel 'dat er iets belangrijks gaande was' bracht me er bijna onmiddellijk toe om alles af te zeggen en voor 'n aantal dagen naar Chicago te gaan (aldus Henri Nouwen in Thuiskomen). Er werden geen inleidingen gegeven, maar er waren ruim vijftig mensen bij elkaar voor het houden van besprekingen, maaltijden, uitwisseling van ervaringen en vieringen. Naast een dagelijks gesprek met Jean waarin ik mijn zorgen over Harvard met hem deelde, genoot ik van een stille retraite met mensen van De Ark van overal ter wereld. Toen het tijd was om afscheid te nemen, voelde ik me uitgerust & tegelijk aangesproken door iets dat Jean Vanier op 'n bepaald moment in 't voorbij-gaan tegen me had gezegd: 'Misschien kunnen onze mensen (dat zijn gehandicapte mensen die in De Ark wonen) je 'n thuis bieden.' ... DÍE ENE ZIN raakte 'n snaar in mij & had iets van 'n profetische roeping. Daarom zocht ik de eerstvolgende keer dat ik naar Europa ging Jean op in z'n Arkgemeenschap even ten noorden van Parijs. Ik voelde me op m'n gemak bij de mensen met 'n handicap & i/h algemeen ervoer ik vrede, rust en geborgenheid i/d gemeenschap. Ik wist nu dat ik niet op mijn plaats was in Harvard, & nam dus ontslag aan het eind v/h studiejaar & gunde mezelf een schrijfverlof in Jeans gemeenschap in Trosly. Toen ik daar was, vroeg de Arkgemeenschap Day~break in Toronto, Canada, met te willen komen om drie jaar hun pastor te zijn & ik heb 'ja' gezegd op hun roeping. 't Daaropvolgend jaar vond ik een heerlijk thuis in Daybreak en voltooide daar 't eerste deel van m'n reis uit de eenzaamheid naar De Ark. Maar tot mijn grote verrassing ontdekte ik dat er nòg een weg moest worden afgelegd. 'n Lange weg. Bij mijn vorming door De Ark was 't woord 'thuis' het meest gebruikte woord. Jean had tegen me gezegd: 'Onze mensen kunnen je misschien een "thuis" bieden.' Daybreak zei: 'Onze gemeen-schap wil jou als pastor hebben en we denken dat we je een "thuis" kunnen bieden.' Omdat ik m'n leven altijd alleen geleefd had & ook omdat ik me vanbinnen eenzaam voelde, raakte DÀT woord 'thuis' me in het hart ... Achteraf gezien lijkt 't me 'n kernpunt van menselijk bestaan: we willen ons eigenlijk allemaal graag 'thuisvoelen', op onze (juiste) plaats, geaccepteerd, omarmd en omarmend dwz. in 'g d' ...