sisters of mercy & brothers in arms


Waar
't me
dus hier om
gaat is eenheid in
veelzijdigheid, verscheidenheid,
veelvormigheid in vrijheid!

Volgens
vele conservatieven is relativeren
de bron van alle decadentie?

Ook ik verwerp 't idee
dat alle opvattingen even waardevol
zouden zijn.

Daarom
kies ik voor 'n aanvallend
relativisme.

Zelfkritiek
en relativeringsvermogen dat is de trots
van de Nederlandse cultuur.

Onze vrijzinnigheid
is 'n beetje commercieel,
maar dat is niet erg.

Als je met die vrijzinnigheid
ook nog iets kunt verdienen, heeft ze ook
wat meer kracht.

Ik geloof niet
in een bepaalde groep maar in de menselijke{r} spanning
tussen geloof & ongeloof!

Ik kan mezelf
geen {a}theist noemen, dat zou een veel te overdreven negatief
of positief begrip zijn.

Atheisme
en theisme zijn elkaars spiegelbeelden, ik noem mezelf liever
zoiets als realistisch vrijzinnig relativist.

Ongelovig in de zin
van nergens in geloven, dat ben ik niet: ik hou niet zo van militant secularisme &
fanatiek extremisme in wat voor
richting dan ook.

Feiten & waarden
zijn niet zo makkelijk te scheiden
en ik kan niet meer vergeten wat er meer dan 63 jaar geleden hier gebeurde vijf maanden
voordat ik werd geboren.

Als je serieus wetenschap beoefent,
dan zit daar toch ook altijd weer 'n geloofselement in,
je selecteert nu eenmaal altijd wat jouzelf van belang lijkt,
feiten krijgen pas kleur door ze te interpreteren
op jouw eigen wijze?

Alles wat ik zeg & verzwijg,
doe & laat, aanhaal & verteer blijft 't verband houden
met mijn verleden en dat van mijn ouders
{en hun voorouders}?!

Ook in die zin is het go[e]d
om de al te strikte scheidingen tussen geloof
en ongeloof te laten vervagen: het zo nu en dan telkens weer oplaaiende ietsisme
is daar dan ook een typische illustratie van?

Intuitie,
emotie en het maken
en doen van keuzes blijft belangrijk:
zo krijg je een soort van patchworkreligie, 'n collagefilosofie die overlapt & wil beinvloeden,
zoiets maakt geloven & veronderstellen ook veel vrolijker zonder 'n wrekende G d
of 'n saai duf fantasieloos bestaan
zonder smaak & kraak.

Uiteindelijk
kies je jouw eigen G d uit zodat hij jou kan kiezen
& neem je zelf verantwoordelijkheid voor jouw bestaan als je dat kunt:
voor jouw g dsbeeld & voor wat die G d
voor jou betekent.

Zo ga je op zoek
naar jouw eigen bestemming, roeping en identiteit ~ dat is waarom je leeft:
je probeert 't beste uit jezelf [& anderen] te halen & op zoek te gaan
naar de essentie van jouw {& ons} bestaan.

Wat voor zin
zou 't anders ook hebben om hier in myDi te schrijven
wat ons bezielt?
13 dec 2008 - bewerkt op 13 dec 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende