Eigenlijk is het heel simpel: te eenvoudig als je 't mij vraagt! Maar de mens heeft nu eenmaal de neiging om alles veel ingewikkelder te maken dan het is? Mensen hebben ontelbare goden en godinnen gemaakt
& ze aanbeden of gebruikt als doekjes voor 't eeuwige bloeden, neuzen snuiten, schoonmaken & poetsen.
Geen wonder dat ook 't drieletterwoordje 'g d' als vervanging voor alle voorgaande ideeen van pas kwam?!
Maakt 't enig verschil of we zeggen de 'goden' ['g d'] schiep[en] of [onder]scheidde[n] hemel & aarde & alles wat we tegenkwamen onderweg? Het heikele punt is vooral wat we projecteren in woorden, begrippen & zinnen.
Je zou net zo goed kunnen zeggen in 't begin schiep[en] onderscheidde[n] de mens[en] 'g d[en]' hemel & aarde: je stelt vast dat er iets is, daaraan geef je een naam en voortaan noem je alles naar aanleiding van de na[a]m[en] die je eraan geeft 'zus of zo', 'dit & dat'. Vandaar ook het verband tussen "Adam" als
mens, eed als damp [verdampen/gaarstomen], adom rood, adamah aarde/land/bodem, eden bank, verbinding, plat. voetstuk e.d. Iets dergelijks gaat dan ook op voor bijna alle woorden, begrippen, zinnen, betekenissen, definities & hun associaties ...
Heel 't alefbeit [alfabet] bestaat uit soortgelijke kunstgrepen & fantasierijke constructies ter hulpverlening.
Alef is zowel de eerste letter van 't Hebreeuwse alfabet als symbool v/d getalswaarde "1"; zondag
is de eerste dag v/d zevendaagse week! AV/avi/avot is zowel vader als stamvader, aartsvader & hoofdman/raadsman of al naar gelang het gebruik van zo'n woord 't 'hoofd', de 'basis', 'kern' van alle
voorouders & aartsvaders. Van daaruit voortbouwende kom je op de andere combinaties, samenstellingen
& vruchtbare samenwerkingen tussen letters, tekens, symbolen, gebaren, mimiek v. onze tekens & talen?
Het hele verhaal eindigt dan na ontelbare woorden & levendige betekenissen met TAT
als 'onder' in {ons} onderbewustzijn ['tat-hakarah]; tat~yabesjet ~ subcontinent; tat~yami in
'onderzees'; tat~karkai ~ 'onderdaards'; tattkien ~ 'preparaat' & tot slot tatran: zonder reukzin ~ 'geen fijne neus hebbend'! Midden tussen al dat verhelderende spel van woorden & inlegkunde
heb je dan ook natuurlijk [vanzelfsprekend], hoe zou het anders kunnen, woordjes als satan als 'satan de duivel', de 'vijandig gezinde rondzwervende engel' & personificatie van het kwade in de mens, 'n 'duivels iemand', opperduivel in 't bijgeloof en/of 'tegenstander & belager'! Zoiets ['puzzle']
geeft zin aan ons bestaan, het fleurt ons leven op & maakte na mimiek & gebarentaal, helderziendheid &
intuitie dat we ons licht kunnen laten schijnen
over alles wat we ontdekken &
tegenkomen onderweg ...
Vandaar dus
...
