shitty intro

ken je dat gevoel dat je heb in de zodra je wakker word? Echt zo een ugh ik moet weer gevoel, kan ik niet gewoon in bed blijven gevoel.

Zo een gevoel heb ik laatste 1,5 jaar echt dagelijks. ook al probeer ik echt om een positieve draai aan mijn leven te geven echt waar alleen dat lukt mij echt niet. Ik heb ook echt het gevoel dat ik niks goeds doe en dat alles wat ik doe verkeerd is, ik heb ook echt wel het gevoel dat ik er niet mag zijn en ook echt de waarom ben ik hier nog gevoel zal ik er een eind aan maken? gaat iemand mij missen? of moet ik wachten tot het beter gaat? want he! iedereen zegt dat het leven iets moois is en het echt de moeite waard is om het allemaal te zien en het allemaal mee maken. En mijn favoriet is de "komt wel goed" het "komt goed met jou" echt waar zulke mensen kan ik wel van het balkon afgooien van die mensen die een perfect leven hebben/gehad en met perfect bedoel ik echt een stabiele basis een veilig thuis eigenlijk veiligheid hebben zulke mensen gaan tegen mij vertellen dat leven mooi is? dat het allemaal de moeite waard is? nee het is niet mooi! niet voor mij, leven voor mij is zwaar en kut en ik heb nooit echt geluk alles wat ik wil/wou bereiken ben ik niet eens in de buurt gekomen.

Alles wat ik voor ogen had heb ik niet eens behaald, ik heb het ook niet eens binnen handbereik gehad. Alle kleine beetjes die ik nu heb daar heb ik hard voor moeten vechten en ik vecht nog steeds om die kleine beetjes te behouden. Ik ben serieus bijna 26 en ik heb niks maar dan ook bereikt in mijn leven.
Ik moet iedere maand denken hoe ik ga rond komen, ik ben een stom niv 2 diploma wat ik met 2 vingers in mijn neus heb gehaald, nou nou whoopty f#cking doooo en ik kan niet eens mijn niv 3 diploma behalen omdat volgens sommige "niet het moment is omdat er te veel speelt in mijn leven" uhhmmm ja dat klopt maar dat is altijd zo geweest dus dat gaat ook niet veranderen.

Ik heb jaren eigenlijk 20 jaar mijn gevoelens voor me gehouden en nooit echt erover gepraat en alles maar weg stoppen en nu ga ik er over praten en ben ik een emotionele wrak die kwetsbaar is! echt waar? praat ik er over is het niet goed, hou ik mijn mond is het ook weer niet goed want dan heb ik negatief en ga ik lopen piekeren en dan wilt niemand met mij omgaan. Weet je, dat snap ik ook wel ik wil ook niet met mij omgaan sterker nog ik zou me schamen als mij als vriendin had of als ik met mij een relatie heb. Echt waar ik schaam me kapot voor hoe mijn leven is. Iedereen om mijn heen (vriendinnen) die kopen een huis, gaan trouwen, krijgen kinderen, en ik? ik kan na denken hoe ik een maand door ga komen zonder geld te lenen, of ik wel morgen de energie heb om de dag door te komen en om blij te zijn voor de mensen om mij heen want daar moet ik blij voor zijn want hun beginnen een nieuw hoofdstuk in hun leven en ik? ik blijf achter, ik blijf hangen en kom niet verder.
Wanneer ik eindelijk een stapje vooruit zet dan word ik 30 stappen terug gegooid en kan ik daar weer proberen uit te krabbelen.

Mooi is het leven! echt prachtig! echt iets wonderbaarlijks!
heb je ook dat gevoel waarvoor doe ik het nog allemaal? wat houd mij tegen? ben ik serieus op deze wereld om alleen ellende en shit om haar heen te krijgen zodat die gene om haar heen gelukkig kunnen zijn? Mag ik ook gelukkig zijn? Mag ik ook wakker worden dat ik een keertje op de voorgrond sta? Is dat echt zo veel gevraagd dat ik een keer oprecht lach en dat ik een oprechte glimlach heb, is het zo veel gevraagd dat ik een keertje straal?Mag ik ook een keer lachen? Mag ik wel een keertje stralen?

Misschien ben ik depressief of ben ik gewoon een downer maar he! Ik moet toch blijven lachen, doen alsof de beroemde fake it till you make it, nou ik fake al jaren en ik ben echt geen stap verder gekomen.

Nou dat was hem dan, mijn shitty intro