sh'73 voorlopig regeerde hij dmv noodverordeningen

DIE GEBASEERD WAREN OP DE UITZONDERINGSWET VOOR DE NOODTOESTAND: toen de Reichstag nog niet in het gareel wilde lopen, ontbond hij haar. Dìt was AH's kans! In de intacte (of ogenschijnlijk intacte republiek van 1925-'29 had hij niets in te brengen gehad en ten tijde van de staatscrisis van 1930 werd zijn partij in één klap de op één na sterkste? Hitler ante portas! Zèlfs de sociaal-democraten verdroegen vanaf dat moment Brünings ondemocratische noodregime als 't minste van twee kwaden & Brüning kon nog twee jaar half-legaal doorregeren.

Maar de nood werd steeds hoger, Dolfiezalfie's aanhang bleef groeien & bovendien slaagde Brüning er niet in om de overgang te maken van zijn halflegale regering naar de nieuwe autoritaire staat die hij in opdracht van Schleicher had moeten voorbe-reiden. In mei 1932 werd hij ten val gebracht. Een nieuwe, in 't parlement nauwelijks gesteunde kandidaat van Schleicher, von Papen, werd nu rijkskanselier. Hij vormde een 'baronnenkabinet' & proclameerde 'een volstrekt nieuwe regeringswijze'!

Ook liet hij de Rijksdag weer ontbinden en prompt verdubbelde zich het aantal afgevaardigden van AH's NS-partij, die daarmee de sterkste werd. Vanaf nu be-stond er alleen nog de keuzemogelijkheid Papen/Schleicher òf Hitler! Over de parlementair-democratische republiek sprak nu niemand meer. Zíj was in alle stilte begraven. Er werd nu alleen nog maar gestreden om haar opvolging.

In het opwindende spel van alle intriges tussen Papen/Schleicher & Shitler, dat de maanden tussen augustus 1932 & januari '33 vulde & dat SH hier niet tot in details wil gaan navertellen, was van tevoren duidelijk de Dolfiezalfie de beste kaarten in handen had. Alleen al het eenvoudige feit dat hij in z'n eentje was tegenover twee rivalen? Daar kwam bíj dat hij een massabeweging achter zich had & dat Papen & Schleicher slechts de aan de dijk gezette elite v/h afgedane keizerrijk vertegenwoordigden!

't Belàngríjkst was echter dat AH precies wìst wàt híj wìlde, terwijl Papen en Schleicher dat níet wisten, in essentie niet weten kònden: het enige dat hun autoritaire staat houvast had kunnen bieden, in ieder geval na het wegvallen v/d allengs 85-jarige Hindenburg, was een restauratie van de monarchie geweest. Dàt dùrfden ze echter niet openlijk onder ogen te zien, & terecht: er waren geen geschikte & overtuigende troonkandidaten.

Aldus raakten ze verward in onmogelijke dis-cussies & constructies: Papen - energieke heenrijder die hij was - droomde van 'n verbod van alle partijen en een zuivere dictatuur v/d hogere klassen, ja, v/d adel zelfs, die op niets anders steunde dan de bajonetten v/d Reichswehr; Schleicher, die (realistisch) vond dat daarmee té veel v/h staande leger gevraagd werd, had ondertussen ook fantastische dromen: verdeeldheid zaaien onder de nationaal-socialisten en dan een coalitie van 'gematigde' nazi's (zònder Hitler), vakbonden, jeugdverenigingen & de strijdkrachten als grondslag van een fascistische standenmaatschappij/staat. Vanzelfsprekend kwamen beiden niet verder dan het beginstadium, maar het ernstigst was dat ze nog meer onenigheid kregen met elkaar.