schuldhulp.

Ergens wil ik er helemaal niks over kwijt gewoon omdat ik me schaam. Want hoe in hemelsnaam ben ik op dit punt beland? Maar misschien heel misschien kan ik iemand bereiken met dit verhaal en heeft iemand er iets aan. Ik ben voor een dubbeltje geboren dus heb nooit verwacht een kwartje te worden. Maar we hadden het goed. Beide een “oke” salaris en samen was dat best wel wat. En dan ga je er wel naar leven. 2 Auto’s, ieder jaar een vakantie, soms wat extra’s, vaak uit eten of eten halen, iedere maand wat kleding kopen. Het ging lekker. Maar hoe beter het gaat hoe meer je wil. De nieuwste gadgets, een net iets mooiere auto en op vakantie vooral niet op de centen hoeven letten. Dus er kwam een VISA card, bestelde dat het een lieve lust was bij postorder bedrijven en er werd een doorlopend krediet afgesloten voor aanpassingen in het huis en die auto. Het maakte niet uit want er waren geen aflosproblemen.

Tot er dus een moment komt dat je alleen komt te staan. In mijn geval door een scheiding. Bij het ondertekenen van al die contracten zouden wij natuurlijk altijd bij elkaar blijven en kwam het niet in ons op dat dat ook wel eens anders zou kunnen zijn. Wie denkt daar nu aan? Je gaat toch geen relatie aan met het idee dat het wel eens over kan zijn na zoveel jaar? Nee wij zouden samen blijven tot onze dood. Tot die dood hebben we het niet gered maar wel 26 jaar. En toen was het over. De reden waarom even op een zijspoor.
En dan ben je ineens alleen. Heb je ineens maar 1 salaris waarvan je rond moet komen. En ook dat zou geen probleem moeten zijn als je niet al die schulden zou hebben. Voor een kredietverlener maakt het namelijk niet uit hoe je het regelt met je ex en hoe je betaald, als je maar betaald. En de schulden staan op beide namen dus je bent terecht ook beide verantwoordelijk. En als er dan 1 partij niet betaald…..well dan is het makkelijk dan halen we het bij de andere partij. Er is geen sprake van de schuld verdelen.
Het huis werd verkocht en er kwam nog eens een restschuld bij. Ik verhuisde naar een huurflat met de kinderen. Moest overigens wel in de vrije sector want voor een sociale huurwoning kwam ik niet in aanmerking. Er wordt namelijk niet gekeken naar je aflossingen maar alleen naar je bruto jaarinkomen. En dat ligt net iets hoger om in aanmerking te komen voor alle voordelen die er te behalen zijn op subsidiabel vlak of andere voordelen.
Dus geen belastingvoordelen, geen kwijtscheldingen en geen subsidies. En ik probeerde het. Wilde in geen geval hulp want alle schulden die ik heb…..correctie wij hebben….die hebben wij samen gemaakt. Dan voel ik me ook verantwoordelijk om dit zelf in te lossen. Helaas, het is me niet gelukt. Ik heb moeten aankloppen bij schuldsanering. Ik moest mijn schaamte overwinnen om die stap te maken maar ik zag de bui hangen……ik kan zo dadelijk niet meer voldoen aan mijn betalingsverplichtingen. Dan wordt er straks beslag gelegd en dan komen de betalingen van mijn vaste lasten in gevaar en sta ik straks op straat. En op coulantie van de hijgende schuldeisers in je nek hoef je niet te rekenen. Die willen gewoon hun geld. Zie maar hoe je het betaald. Regelingen zijn vrijwel niet te treffen, termijnbedragen kunnen niet omlaag want wat hebben zij nu te maken met het feit dat jij ineens van 1 salaris leeft.
Dus in januari 2016 ben ik voorzichtig een afspraak gaan maken om informatie te vergaren. Er waren 2 wegen….je komt onder bewind voering of je gaat een traject in dat je zelf controle houdt over je financiën maar een bedrag spaart per maand die dan per jaar over je schuldeisers verdeelt zou worden. Die laatste leek mij wel wat want in principe ben ik niet iemand die onverantwoordelijk met geld omgaat. Ik kon dat ook gewoon aantonen. De voorwaarden waren wel: de auto moet weg en je kinderen moeten meebetalen. Auto is een overbodige luxe die je je gewoonweg niet kunt veroorloven en die begrijp ik. Het is een maandelijkse last en een risico op extra uitgaven. Wat de kinderen betreft daarop stuitte ik wel op weerstand.
“ja hallo, moeten wij nu lijden onder de stommiteiten die jullie hebben gemaakt? Nou vergeet het maar geen één instantie gaat aan mijn geld komen en bepalen wat ik met mijn geld doe”, kreeg ik van mijn dochter als commentaar. En ik snapte het. Want idd. zo een instantie gaat dan ineens bepalen dat zij volgens regels van het NIBUD moeten gaan bijdragen.
Mijn dochter zei dat als zij op een andere manier zouden helpen bijdragen ik niet in de sanering zou hoeven. Zo ook mijn ex. Maar zoiets ging 1 a 2 maanden goed. Daarna stond ik er weer alleen voor. Ex had een beslaglegging, kinderen hadden eigen extra uitgaven dus het kon even niet.

Geen optie dus, dus ik weer terug naar de instantie. “Is de auto al weg? Nee, waarom niet?” “tja gewoon uitgesteld.” “Gaan de kinderen meewerken? Nee? Nou dan voel ik me genoodzaakt om je onder bewind voering te stellen dan kan de bewindvoerder wel even een babbeltje maken met jouw kinderen. U kunt kennelijk niet doortastende keuzes maken als het om uw kinderen gaat”
Nee! Dat wil ik niet…..ik ga mijn financiën niet uit handen geven. Zeker niet met alle enge verhalen van bewindvoerders die jij geld nemen en aan het eind van de rit blijken niks betaald te hebben. Ik voelde me in het nauw gedreven maar weigerde daarmee akkoord te gaan. “Ook goed”, zei de vrouw tegenover mij, “maar dan stuur ik je door naar een andere instantie. Ga eerst maar eens in gesprek met hen en breng je zaken op orde, daarna kom je maar weer terug.”
Oke, eerst dat traject dan maar. En ik heb uitgelegd wat mijn motieven waren om niet onder bewindsvoering te willen. Dat werd begrepen en ook vonden zij dat ik mijn boekhouding goed op orde had en dachten zij te weten dat ik best in staat was om de controle te behouden over mijn financiën. Het enige heikel punt was dan het gevalletje…mijn kinderen. Uiteindelijk bleek mijn dochter buiten het traject te vallen vanwege haar studie. Maar mijn zoon moest op komen draven opdat hem kon worden uitgelegd waarom zijn hulp noodzakelijk was en wat de consequenties waren als hij niet mee zou helpen.
Hij ging akkoord met een afgesproken bedrag.
Ik mocht terug komen bij de sanering instantie. En alles werd in gang gezet. Ik werd gecontroleerd door de belastingdienst om erop toe te zien dat er niet na een half jaar in het traject ineens een andere schuld naar boven kwam. Dat was dik in orde. Alle papieren werden ingeleverd. Lasten die verlaagd konden worden werden verlaagd zoals bijvoorbeeld de inboedel verzekering. Auto was weg, zoon zou mee helpen dus het plan werd opgesteld.
Toen ik dat plan eenmaal onder ogen kreeg schrok ik van het bedrag dat ik opzij moest gaan zetten voor de schuldeisers. € 909 en nog wat. Er werd een vast bedrag vastgesteld waarmee ik mijn vaste lasten moest betalen van €1450. Een klein rekensommetje makend en ik kwam op € 2359. Ik verdien maar €2000 ging er meteen door me heen. Inclusief de € 200 van mijn zoon kwam ik dan op €2200 ik zou dus nog €159 iedere maan moeten toeleggen. Ik snapte er niks van. Hoe kon het zo zijn dat je aanklopt voor hulp omdat je structureel elke maand een bedrag tekort komt om al je rekeningen te betalen en dan in het hulptraject een plan voorgelegd krijgt waar je alsnog iedere maand tekort hebt??
Ik bekeek het plan en ik zag o.a. dat er bij mijn inkomsten belastingteruggave was meegerekend. “Waarom is dat als inkomsten mee berekend”, vroeg ik mijn contactpersoon. “omdat het een inkomst is” zei ze. “Maar dat heb ik toch niet als maandelijkse inkomst?” “Ik heb dat bedrag eenmalig uitgekeerd gekregen in juni” “dan moet je ervoor gaan zorgen dat je dat maandelijks gaat krijgen” “Maar vooralsnog is dat niet zo dus heb ik het niet als inkomst”, “Wij moeten het als inkomsten meerekenen dus daar kan ik niks aan doen”. “Dat vind ik raar , want ik heb dat geld niet”, “wat heb je ermee gedaan dan?” “daar heb ik rekeningen mee betaald en een helft aan mijn ex gegeven” “dat meen je niet”, “ja dat meen ik wel. Het is een teruggave die we kregen vanwege onze koopwoning, die stond op ons beider naam dus had hij ook recht op iets. En het is zelfs zo dat er tegen mij gezegd is dat ik waarschijnlijk volgens jaar geen aangifte meer hoef te doen omdat we die woning niet meer hebben. M.a.w. het geld was een terug gave over 2015, en ik heb het niet meer en kan dus niet mee berekend worden als inkomsten.”
In no time kon het bedrag ineens van de lijst maar wel met de mededeling dat mocht het niet kloppen ik het zou moeten aanvullen met mijn vakantiegeld waar ik overigens maar 1/3 deel van krijg. Mijn eindejaarsuitkering moet ik ook inleveren. Oke heel naar want de komende 3 jaar worden de feestdagen dus heel mager. Maar goed het is mijn eigen schuld. Hoe dan ook het te sparen bedrag werd verlaagd naar €818. Wat nog te hoog is maar ik schipper wel met mijn leefgeld en heb me inmiddels aangemeld bij de voedselbank. Ik moet en zal het redden.
De hoop is wel dat de schuldeisers me met rust laten. Wat tot nu toe niet het geval is. Reminds me dat ik mijn contactpersoon moet gaan aanspreken want de bedoeling is dat zij mijn schuldeisers benaderd en ik heb deze week meer dan 1 telefoontje moeten plegen n.a.v. aanmaningen waarin ik te horen kreeg dat zij van niks wisten.
Hoe goed doe je je werk dan denk ik. Im out.