Schoonmaken bij mijn vader

Iedere vrijdag maak ik schoon bij mijn vader. Dit doe ik omdat ik geen andere baan heb en dit is mijn vaders manier om mij te helpen. Hij betaald mij hier €50,- voor per week. Ik ben hem ontzettend dankbaar dat hij me op deze manier wil helpen. Het helpt ontzettend bij de wekelijkse boodschappen en bij me maandelijkse vaste lasten.

Toch is het allemaal niet zo makkelijk als dat iemand zou verwachten. Het huis is toe aan een grote op knap beurt en mijn vader en mijn stiefmoeder zijn beiden echt hele smerige en luie mensen. Ze ruimen zelf niks op, laten vuil gewoon liggen...
Iedere week als ik daar binnen kom begin ik met het opruimen van gebruikte zakdoeken, oude bierblikken, tassen met het vuilnis van besteld eten en lichamelijke vloeistoffen die door het hele huis zijn verspreid. Ze wassen letterlijk nooit hun handen dus alles in het huis voelt daar smerig aan. Alle deurklinken, laden en kasten voelen smerig en zien er smerig uit. Iedere week haal ik overal een doek met schoonmaakmiddel langs.

Mijn stiefmoeder heeft een aantal beperkingen en één daarvan is dat ze blind is. Ik begrijp heel erg goed dat het dan niet makkelijk is om goed schoon te maken of de afwas te doen. Maar ik weet ook dat het niet onmogelijk is. Zij doet dan de afwas en het is eigenlijk gewoon nooit schoon... Ik heb haar daar op gewezen, op een vriendelijke manier maar het interesseert haar helemaal niks. De kopjes en glazen die in de kast staan zijn allemaal smerig... Als mijn vriend of ik wat te drinken willen pakken checken we eerst of ze schone kopjes hebben. Vaak is het antwoord nee. Tenzij ik die vrijdag de afwas gedaan heb omdat het me in de weg stond of ik het niet meer aan kon zien dat wat er in het afdruiprek staat, gewoon vet en smerig is. Ik doe dan de afwas en merk gewoon dat als mijn stiefmoeder net iets meer haar best zou doen, ze geen enkel probleem zou hebben. Ik haal het vuil vaak met 1x de borstel er over heen halen weg.
Het stoort me mateloos maar echt verbaast ben ik er niet over, aangezien ze ook weinig moeite doet om zichzelf schoon te houden... Niks qua haar uiterlijk interesseert haar. Het is echt heel vermoeiend...

Ik zeg altijd over mijn vader dat hij een soort van autisme heeft. Hij heeft zo zijn eigen manieren en daar mag niks aan veranderd worden. Ook niet als het dan eigenlijk verbeterd wordt. Daarnaast bewaard hij echt alles!! Omdat het dan van zijn moeder is geweest... Ik begrijp best dat je emotionele waarden kan hechten aan spullen maar ik heb het over iets als een bonen snijder of een oude handmixer, die zo oud en stoffig is dat het gevaarlijk wordt die te gebruiken... Maar die moet ik dan bewaren. Mijn vader heeft zijn woning overgenomen van zijn ouders toen deze overleden en heeft er daarna nooit meer iets in aangepast. Behalve dat hij om de zoveel jaar eens een nieuwe (tweedehands) bank koopt.
We zijn 25 jaar verder en het huisje is overvol. Er moet nodig een grote opruim en opknap beurt doorheen. Het behang is bruin en smerig, de vloer is zwaar beschadigd, zijn meubilair valt bijna uit elkaar van de ellende. Maar hij is te lui om er werkelijk wat aan te doen.

Ik heb al zo vaak geprobeerd om nieuwe systemen in het huishouden te maken. Die het huis opgeruimder en netter houden. Maar dan wordt hij kwaad op me en zegt hij dat ik de baas probeer te spelen over zijn leven en dat ik dat niet mag doen. Het is verschrikkelijk demotiverend. Ik doe dit nu al 6 jaar bij hem thuis en vroeger had ik nog heel erg de neiging om alles eens flink aan te pakken. Tegenwoordig niet meer. Het wordt niet gewaardeerd en heb geen zin om ruzie met mijn vader te krijgen.
Ik kom daar nu iedere vrijdag en doe wat ik moet doen. Wat voor mijn kunnen een minimum is. Maar het is "leefbaar" in zijn woning en daar moet ik me bij neerleggen. Het is ontzettend moeilijk om aan te zien dat mijn eigen vader een smerig en lui persoon is. Het doet me pijn en zou graag willen dat het anders was. Ik doe mijn uiterste best om in mijn eigen huishouden niet op hem te lijken en het netjes, opgeruimd en schoon te houden.