Scheiding

'Rome omarmde de scheiding van kerk en staat sneller dan werd gedacht' aldus de trouwe verdieping van rel & fil in de krant van gister.

De room~skatolieke kerk respecteerde de scheiding tussen kerk en staat veel eerder dan tot nu toe altijd werd gedacht: bij veel historici overheerst de gedachte dat het denken over kerk, staat en maatschappij van de rooms-katholieke kerk tot ver in de twintigste eeuw door- en doorconservatief was. Rome, zo werd vaak beweerd, poogde koste wat kost voortdurend de banden tussen kerk en staat weer aan te halen. Pas tijdens 't Tweede Vaticaans Concilie, in de jaren zestig van de vorige eeuw, zou de kerk de politieke realiteit onder druk van de tijdgeest toch nog hebben geaccepteerd. Welnu, dat beeld klopt niet, zegt kerkjurist Maurice van Stiphout (196 die op 12 mei a.s. op dit thema promoveert aan de Rijksuniversiteit Groningen. Volgens Van Stiphout laten onderzoekers zich misleiden door de officiële pro-paganda van de kerk, die conservatief was: "Officieel was die kerk tot de jaren zestig van de twintigste eeuw tegen liberale verworven-heden als de scheiding tussen kerk en staat en ook vrijheid van meningsuiting. Maar onderzoek je de bestuurlijke en juridische stukken, dan zie je een paradox. De kerk had de politieke ontwikkelingen op het hoogste niveau al lang en breed geaccepteerd!"

Kortom, zo zegt VS: het Tweede Vaticaans Concilie, dat tussen 1962 & '65 is gehouden en bekend werd als de kerkvergadering die voor modernisering van die kerkleer zorgde, was voor veranderingen uiteindelijk minder maatgevend dan vaak werd aangenomen: "Uit mijn studie wordt nu duidelijk dat de geleidelijke ontwikkeling van de room~skatolieke visie op kerk~staat ergonen gen juist werd afgesloten door dit TVC, dat concilie was dus geen beginpunt: het was een proces van ruim 175 jaar dat begon bij de Franse Revolutie!" De Franse Revolutie, die in 1789 begon, betekende het definitieve einde van de soms (te) stevige band tussen kerk ennstaat. Voortaan was er vrijheid van gods-dienst voor ALLE burgers: "De RK kerk konnaanvankelijk geen theologisch antwoord formuleren op deze nieuwe politiek-maatschappelijke ontwikkelingen. Desondanks paste de kerk zich al snel aan de nieuwe omstandigheden aan!" Als voorbeeld noemt VS het beroemde con-cordaat uit 1801, waarin de paus een politieke overeenkomst sluit met Napoleone Buonaparte: "in feite ging de paus nu met de vijand in zee!" in de aansluitende encycliek die bij deze overeenkomst hoort erkende de paus de Franse Republiek van Napoleon & de republiek van haar kant respecteerde het 'katholicisme' als 'godsdienst van de meerderheid' ...

Kun je nagaan hoelang zoiets ook nu nog steeds op diverse plaatsen op deze aardkloot doorspeelt in vele andere plaatsen & tijdgeesten.