roomservice

Er heerste al de hele avond een vreemde sfeer in het hotel.
Elke dag is de sfeer anders. Er komen zoveel mensen, allemaal met een andere reden.
Allemaal met een ander doel en een ander gevoel.
Hier ben ik aan gewend geraakt. Ik had er ooit last van, wist niet wat ik ermee moest.
Maar nu vind ik het fijn om me af te vragen wie al die mensen zijn. En wat ze in al die 200 kamers doen.

Maar vanavond was de sfeer anders. Het deed iets met me al wist ik niet wat.
Vanaf het moment dat ik binnen liep in het laden-lossen hok waar ik mijn eerste sigaretje van vandaag op stak.
Ik was op mijn hoede. Had het gevoel bekeken te worden.

De avond verliep zoals de meeste avonden. Het was niet druk,
veel zakengasten die snel een tournedos naar binnen schoven en de eendenlever lieten voor wat het was.
Mijn lievenlings kok zong zijn liedjes over zijn frustraties en het gebrek aan seks in zijn leven, zoals elke avond.
De nachtportier maakte zijn rondje en vertelde me dat er nog 6 incheckers waren waarvan er waarschijnlijk niemand meer zou komen eten.
Hooguit nog een roomservice.

De meesten vinden roomservice niet fijn. Velen vinden het zelfs een beetje eng.
Ik vind het fantastisch.
Dan kan ik eindelijk stiekem even kijken wie er in die grote toren, achter al die gesloten deuren zich verstopt.
En het is tevens de perfecte gelegenheid om eventjes voor het raam te staan en te genieten van het mooie uitzicht over mijn stadje.

Om 22.23, 7 minuten voor de keuken sluit, belde de nachtportier.
Kamer 414 ook wel de Bach suite, de kamer met de lelijke panterprint vloerbedekking en zebraprint stoelen, had gebeld voor een roomservice.
één maal heuvelland varkensoester en een fles Gromel Bel Air met 2 glazen.

Ik werd plots overvallen door een heel vreemd gevoel.
Voor het eerst was ik een beetje nerveus voor wie er in die kamer was.
Ik wilde het niet weten, ik was niet nieuwschierig.
En dat was vreemd.

Zoals altijd checkte in mijn haar en make-up snel in de spiegel van de lift.
Ik controleerde of ik alles bij me had en keek nog een laatste keer naar de naam die op de kamerbon stond.
Ik dacht er niet bij na, ik las er overheen.

Ik klopte op de deur van kamer 414, de kamer met het minst mooie uitzicht, en riep "roomservice".
Geen reactie, de deur bleef dicht. Ik klopte een tweede keer.
"binnen" werd er geroepen door een stem die ik niet kende maar wel heel vertrouwd was.

Ik deed de deur open en reed mijn karretje naar binnen.


Er stond iemand met zijn rug naar mij toe. Starend door het raam naar de parkeergarage naast het hotel.



Ik zag je niet maar dat was niet nodig. Ik wist het, jij was het.
Mijn hart ging tekeer.

Je zei niets terwijl ik wist dat jij wist dat ik het was.

Met trillende handen zette ik de bestelling op een klein tafeltje neer. En vertelde dat je de afwas op de gang kon zetten
zodat wij het later die avond konden ophalen.
Je vroeg: "kom jij het ophalen?"
Ik zei: "waarschijnlijk wel."






Later die avond reed ik mijn karretje weer richting kamer 414.
Ik vond het dood eng.
Snel verzamelde ik de borden en hoopte dat jij mij niet zou horen.
Onder het klosje van de varkensoester lag een briefje.



"Er staat een glaasje Gromel Bel Air op het tafeltje naast het open raam.
Ik zal er niet zijn. Ik weet dat je mij wilt vinden. Zoek gerust door mijn koffer, ruik aan mijn kleren
trek mijn schoenen aan en bedenk waar deze gelopen hebben,
blader door al mijn volgekladde schriften en je zult vinden wie ik ben.
Ik zal dichterbij je zijn dan je denkt."