rimpelrat graftak ne me quitte pas {2000 jaar ...}


De nutteloze strijd tegen het verval?
Hoeveel verouderenden zijn obsessief bezig met hun lijf?
Sommige schrijvers verzetten zich tegen de jacht op de eeuwige jeugd:
laten we ons maar neerleggen bij de feiten ~ iedere levensfase
moet haar eigen intrinsieke waarde terugkrijgen ~
laat me niet
alleen!

Weerzin
tegen aftakeling,
verval en ouderdom zit blijkbaar diep bij ons allemaal, ouder en jonger ...
Een echte blijde boodschap is dat niet, in deze 'moderne' tijd van alsmaar
meer, beter, fijner
& leuker.

Want nog nooit eerder
waren er zoveel ouderen tegelijk in de Lage Landen aan de Noordzee:
meer dan zo'n vier miljoen 55~plussers?! Van fitte vutters tot broze bejaarden,
die nu allang niet meer uit het straatbeeld weg te schoffelen zijn.

De laatste tijd is het weer eens modern
om te spreken van mensen in de derde en vierde leeftijd:
maar hoe je deze mensen ook benoemt, ze laten zich niet meer als oud en afgedaan
in een hoek zetten.

De nijpende vraag blijft ondertussen
of die ouder wordende mens met zichzelf [en elk ander] nog wel uit de voeten kan?
Hoe beleeft hij/zij dat proces van vergankelijkheid, verval, vergane glorie?

Vroeger was ouder worden en ouderdom nog wel vrij makkelijk uit te leggen:
na je zestigste, als je dat al haalde, was je oud en 'out'! Maar tegenwoordig is ouderdom niet meer iets dat vanzelf spreekt: het is een hot issue geworden.

De afgelopen Boekenweek werden wij dus weer eens rijkelijk geinformeerd over het thema:
ouder worden in de 21ste eeuw. Bijzondere aandacht gaat uit naar de derde leeftijd: nog niet gans
stokoud, maar ook al niet piepjong meer ~ zo'n beetje tussen 't servet en 'n sleets tafellaken in ...

Er verscheen deze week dus teveel om allemaal op te noemen:
ik kan dus niet alles blijven aanbevelen, lezen & keuren, 't is me sowieso al veel teveel ~ als geinteresseerde verzamelaar blijft veel van belang!

Ik ga dan ook niet alle boeken,
artikelen, essays, opinies en meningen opnoemen, laat staan schrijvers.
Maar "Laat me niet alleen" van Renate Dorrestein is een pleidooi tegen de jacht op de eeuwige jeugd
en het zogenaamd tijdloos ouder worden: een kritische, leerzame handreiking voor tobbers
over het voortschrijden hunner steeds sneller voorbijvliedende dagen,
weken, maanden en jaren.

Tegenwoordig lijden er ook al veertigers aan de zogeheten V~ziekte.
En dan te bedenken dat we met een beetje geluk tegenwoordig gemiddeld de tachtig halen.
Om verwarring te voorkomen, die titel "Laat me niet alleen" wil dus eigenlijk zeggen: jij bent niet alleen, maar omringd door lotgenoten. Het gaat dus niet over liefde op leeftijd.

Wie in dat onderwerp geinteresseerd is, moet het boek "Late liefde" van Jaap Willems lezen,
over de verliefdheden na je vijftigste. "Laat me niet alleen" is als een soort van cursusboek ingedeeld in zeven simpele stappen: elk hoofdstukje eindigt met een leermoment ~ het lijkt haast wel
alsof we weer even terug zijn i/d jaren zeventig v/d vorige afgelopen eeuw?

In stap 1 schetst zij haar kindertijd.
Ze geeft een mooi beeld v/e katholiek gezin na de Tweede Wereldoorlog:
kleine Renate borduurt merklappen op een nonnenschool:
"Nonnen waren de bruidjes van Jezus:
zij droegen 'n soort van boerka!"

Het zijn de jaren dat alles onveranderlijk leek?!
Ik ben zelf ooit eens een keer als klein jochie samen met m'n moeder op bezoek geweest bij 'een non achter tralies' in een zeer streng klooster: zij is onderhand al weer jaren geleden 'uitgetreden',
maar dat soort van voorvallen maken meestal een diepe indruk
op een tere kinderziel!

Maar goed,
dan worden na de oorlog de babyboomers geboren, de welvaart komt op gang
en langzaamaan raken we ervan overtuigd dat de wereld [steeds meer] 'maakbaar' is.
Er klinkt luider protest tegen van alles en nog wat van jan en alleman tegen iedereen
her en der onder de druk der omstandigheden van binnen en van buiten.
Heb je misschien wat last van jouw uiterlijk
waarmee je geboren bent?

Het mes erin!

Zachtjes gloeit & groeit het verlangen
om er eeuwig jong en vitaal uit te blijven zien. Inmiddels, zo legt RD uit,
zijn de helden en heldinnen uit de jaren zestig ook wat ouder geworden: ietwat vermoeid geraakt,
wat uitgezakter, dikker, dunner, zieker, gezonder, whatever!
Het nieuwe motto: geen gezeur & gezijk, bijna iedereen
is rijk [genoeg], op naar de sportscholen her en der
te kust en te keur tot we er weer bijna dood
bij neervallen samen met alle smartdrugs,
zalfjes, poedertjes, verfjes,
vakanties e.d.

In de volgende stap
introduceert zij 'n nieuw begrip:
'age~orexia', angst om er oud uit te zien ~ 'n verwijzing natuurlijk naar anorexia:
ouderen zijn nu immers ook nogal eens obsessief bezig met 't vege lijf?

En met al dat geknutsel & gefrutsel hopen ze dus blijkbaar
nu iets langer en gezonder te kunnen blijven leven?! Monter reizen ze af naar de verste oorden hun Zwitserleven tegemoet met gevulde beurs na hardwerkend aandeelhoudersbestaan in de nieuwe welvaart van na de oorlog & alle ontwikkelende toestanden.

Dat zijn vaak van die hinderlijk blije bejaarden,
die eruitzien alsof ze helemaal nooit last hebben van een artrosebeen of hun hart e.d.
Ontroerend beschrijft ze in stap 4 over vriendschappen door alle generaties heen,
wat die voor haar betekenen:
"Je weet wat je hebt
en niet wat je krijgt!"

RD is er een meester[es]
in om het emotioneel beleven van ouderen, ook van haar zelf als 50~plusser,
in steeds weidser,maatschappelijk, politiek perspectief te zetten, zonder al te afstandelijk te worden ...
De allerpijnlijkste vraag gaat dit boekwerkje {62 blz. a 2,50 euri} niet uit de weg:
is oud wel zo in?

Neemt het respect voor bejaarden toe
naarmate ze met velen zijn, of is dat maar een illusie?
Het moet voor sommige bejaarden een hele schok zijn om te lezen hoe de website
geenstijl.nl
over 'de' ouderen denkt:
beschimpingen als 'rimpelrat' & 'bejaarde graftak':
dat is toch te genant voor woorden?

Hoe zullen de babyboomers,
die over enige tijd op de ouderenmarkt komen, dit ingewortelde negatieve gevoel aanpakken?
Somber vraagt RD zich af of er van jonge mensen nog wel enige solidariteit met de andere generaties
te verwachten is!

"Jonge mensen
die altijd voorgeleefd hebben gekregen dat de ouderdom iets voor sukkels en losers is!!"?
Tot slot stelt ze nogmaals de vraag waar al dat verzet tegen de ouderdom vandaan komt.
Zijn we zo bang voor 't naderende einde?

Verklaart dat wellicht
die tussen halte v/d derde leeftijd?
Daarin krijg je zeker ook al te maken met 't verval van bijvoorbeeld oude[re] ouders die zorg behoeven. In deze fase zetten vooral dochters zich in als mantelzorgers.

Als je dan ook nog de zorg draagt
voor jouw eigen [klein]kind[eren], als oppasoma & ~opa bijvoorbeeld,
dan blijf je misschien wel [iets] jong[er],
maar ben je 's avonds wel
helemaal gaar
en kapot?!


Hoe
gaan we
dus, als meer
dan vier miljoen 55~plussers
[& 'omstanders'], met al deze vragen,
problemen & oplossingen
om?


Ophouden
om zo fanatiek te streven
om de eeuwige jeugd te behouden: zo jong, slank en fit te
willen zijn als jouw eigen
dochter of zoon,
vindt RD.


Leeftijdloze
unieleeftijd is
een illusie:
"Iedere leeftijdsfase
moet haar eigen
intrinsieke waarde
terugkrijgen!"


Natuurlijk,
wij ouderen
zijn over het
algemeen [iets of veel]
gezonder dan 'vroeger' het geval was:
we leven [vaak behoorlijk] langer en we hebben
[vooral ook vaak] veel meer welstand [opleiding/kansen/keuzemogelijkheden e.d.]:
we willen en kunnen ook nu nog van alles en je bent soms nog lang niet uitgewerkt,
maar eens [vroeger of later] is dan toch wel het moment gekomen
dat we moeten leren loslaten [en
de stokjes overgeven
aan volgende
generaties].

blozen
engel
cool!
geschokt
verliefdliefdesverdrietverliefd
OK!

Met dank
aan Mary Michon
i/d trouwe verdieping
van boeken/religie/filosofie
e.d.!
16 mrt 2008 - bewerkt op 16 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende