Realiteit

Wat baalde ik gister en vanmorgen. We zijn bezig met zwanger worden en als je dan eigenlijk 2 weken in spanning heb gezeten en je wacht op of een positieve test of je ongesteldheid, is het altijd een klap als hetgeen komt dat je liever niet had. Ongesteld..

Vervolgens ga ik ook nog google: kan je zwanger zijn en bloed verliezen? Ja het komt voor, naar wat is de kans dat het bij mij zo is? Wie hou ik voor de gek. Ik vind het maar een psychisch lastoge situatie. Denk er non stop aan.

Tot ik vanmiddag een verhaal lees over een vrouw met een ziekte. Lage levensverwachting, maar heeft gelukkig een partner gevonden en is gelukkig in de liefde. Haar droom was om moeder tr worden. Maar gezien hun beide ziektes, is dat helaas niet haalbaar.
Ze geven die droom op en proberen van elke dag extra te genieten.

Dit zet me aan het denken. Zwanger worden is een wonder. Als het lukt moet je er erg dankbaar voor zijn (als het ook gewenst is). Ik ben gezond en mijn partner ook. Als het ons gegund is, is het fantastisch dat die droom voor ons uitkomt. Maar er zijn mensen die een heel ander leven leiden en genees de keuze hebben om moeder te worden.

Dus vanaf deze nieuwe cyclus, zeg ik; nieuwe start! Ik ga net als de dame van het verhaal genieten van het leven en mijn kinderwens komt op een lager pitje. Het is welkom, maar ik wil er psychisch niet aan onderdoor kan. Ik ga dit pauzeren en minder op focussen.

Bedankt voor het inzicht...