Re~incarnatie, genot en pijn in myDi&OveralElders


Goed werk
is liefde
die zichtbaar wordt
gemaakt!

Maar
wat
gebeurt er
als ik mijn myDimaaltijd
met aandacht
wil eten?

Mijn gedachten
dwalen af
naar de zaken die wachten:
ik heb aandacht voor mijn afdwalen
en ik merk dat ik er geen tijd voor heb omdat ik aandacht heb
voor mijn gebrek aan tijd en
ik wordt beschaamd
en schaamte eist aandacht
op zijn beurt
en ik voel me schuldig
over mijn gebrek aan aandacht
en wat gebeurt er als ik aandacht heb voor mijn
gebrek aan
aandacht?

Ik merk
dat ik oorzaak en gevolg ben
van mijn
handelen ...

Daarom
probeer ik
mijn myDimaaltijd met
aandacht te eten:
ik heb aandacht voor
mijzelf.

Ons leven is
als een doolhof.

Ik wil naar het eindpunt,
het midden of zelfs terug naar
het begin.

De weg erheen
kunnen we maar voor een klein gedeelte
overzien en op kruisingen weet je niet goed
of we niet beter linksaf,
rechtsaf of misschien wel rechtdoor
moeten gaan
om maar zo snel mogelijk
bij ons 'doel'
te geraken.





We
overleggen en
we proberen ons
te orienteren en soms
maak ik aantekeningen dag en nacht,
jaar in jaar uit,
op alles wat maar
'beschrijfbaar'
is ...

Ik probeerde
maar wat uit en kwam dan
regelmatig weer op hetzelfde punt
terecht?!

Als we
ons werk goed genoeg
hadden gedaan,
als ik genoeg had geleerd
van mijn ervaringen,
dan zou je nu weten welke weg ons
niet verder helpt
om tijdig 'iets anders'
uit te proberen.

Uiteindelijk zal het ons,
jou en/of mij misschien wel lukken
om bij ons 'doel'
te komen!

Er is,
zegt men,
nog een andere manier:
we gaan er dan {terecht?} vanuit
dat de weg van het begin van de doolhof
naar het midden ervan een
ononderbroken lijn is.

Dan is het
voldoende om een hand
tegen EEN van de kanten
te houden
terwijl we door de doolhof
lopen.

Als ik het
niet kan laten
om met mijn ogen 'mee te sturen'
dan sluit ik ze eventueel
zo nu en dan
in overgave.

DIT is
de meest zekere en
de 'snelste' weg!

En ik blijf
me dus al tientallen jaren
steeds weer afvragen:
WAT is MIJN kant die ik
vast kan houden
terwijl ik
de doolhof van mijn leven
doorwandel?

Echte vrienden
laten 'voetafdrukken' achter
in je hart en vaak kan ik niet meer duidelijk
onderscheiden
tussen binnen~ en buitenkant
van mijn hart en het leven
dat ik doorloop
en ik vraag:
leer
mij ...

Om
de pijn toe te laten
die gekend wil worden en niet bang te zijn
voor mijn
angst.

Mijn schaduwkanten
in het licht te brengen.

De kracht te hebben
om ook zwak
te zijn en steeds beter te weten
dat ik niet weet wat ik
niet weet ...

Te luisteren naar mijn
niet~luisteren
en te horen wat niet
gesproken wordt:
te voelen wat niet gevoeld
mag worden
en zeker te mogen zijn
in mijn onzekerheid ...

Onveranderlijk
te zijn
in mijn
aanvaarding van veranderingen
en weer aandacht te hebben
voor mijn gebrek aan aandacht:
metgezel te zijn voor
mijn eigen eenzaamheid,
niet te oordelen over
mijn oordelen
en liefde te hebben voor
mijn gebrek
aan liefde ...

G*D
sluit nooit een deur,
of hij opent een
Andere ...

Toen ik ZO
de groei van bewustzijn zocht,
dwars door alle bewustzijnsvernauwingen
en ~verruimingen heen,
nam ik geen genoegen meer
met de toename van wat ik had,
maar zocht ik naar verandering
en vernieuwing:

ZO
liet ik
het oude achter mij,
als sporen voor hen die
na mij
komen ...

NU
doe ik de hoofdzaken
met mijn
hart!

En
al is de dood nooit
'ver weg':
hij boezemt mij
geen angst
meer in,
ik heb
nu onderhand
ervaring wat dat betreft
want
bijna elke dag en nacht
is een heengaan
om weer herboren op
te staan
en
al weet ik niets
van 'reincarnatie' en dergelijke
ik voel me wel
"EEN"
als het ware
bij wijze van myDi~spreken,
~voelen, ~denken
en ~doen
met elke vorm van Leven dat
was, is en
zal zijn ...
Is dit een
gebed
zonder eind?
JA, DIT IS
het voorlopige
einde van
'iets'
dat geen einde
kent ...

liefdesverdrietverliefd
engel
27 sep 2004 - bewerkt op 02 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende