Rambling on re: Always waiting for you! 8-3-'04
Zelfs
terwijl ik slaap
blijven flarden 'tekst' opkomen en
weer verdwijnen
...
Het brein
blijft bezig van zichzelf:
onophoudelijk gevoelens, gedachten en daden produceren,
reduceren, corrigeren, aan- en afleren,
uitproberen
...
Heel dat
'oneindige' proces
van ontwikkeling van levenloos naar experimentele
bewustwording,
ononderbroken doorbrekend onderbrekend en
weer opvattend tussen
stervormingen en
melkwegexplosies .......
Zonnen,
sterren, planeten, manen,
satellieten, kometen en
evoluties ...
Innerlijke uitspattingen van hersencellen,
lichaamsactiviteiten die ontstaan en weer vergaan vol van
zin en onzin ...
En wij vragen ons af
waarvoor en waartoe het allemaal dient of niet ...
God leert 'zichzelf' kennen door ogen en oren, zintuigen van
mensen in ontwikkeling ...
Duizenden duivels slaan toe
met de kracht van megatonnen in fantastische uitbarstingen
van wanen, droombeelden, illusies, schoonheid en pracht,
pijn en genot ...
En wij proberen er zin aan te geven
in de loop van ontelbare eeuwen omdat we het niet
kunnen laten ...
Waartoe het allemaal al of niet dient?
Behoeftenbevrediging,
egocentrische en altruistische
bespiegelingen ...
Ellende en uiterste nood,
je thuisvoelen in korte flitsen van plezier,
ondanks verbazing en afschuw ...
Al die dingen tegelijkertijd
die aan- en uitgaan, schitteren en weer spoorloos
verdwijnend in het niets ...
En dwars daardoorheen
ontstaan en vergaan culturen, planten- en
dierensoorten
...
Mensachtige
wezens doemen op en
laten al of geen sporen na in ons genetische ganzenbordspel,
mondiaal monopolie, pokemonmannetjes en
mangameisjes,
miljoenen, miljarden, triljarden grijze hersencellen
die in ogenschijnlijke chaos proberen om zin te zien in
wat we doen en
laten ...
Mythen en sprookjes,
engelen en spookjes, potten en pootjes,
babies en hoogbejaarde verschrompelende
grootjes.
Helden en heldinnen
die trachten te winnen van draken en duivels,
donderbuien en suizelend spel van water,
wind, wolken en wij
dwarsdaardoorheen tegendeklippen op redenerend en
uitproberend.
Gek van twijfel, angsten en zinloosheid.
Krampachtig
betrachten van mogelijke zingevingen
in eindeloze reeksen associaties en configuraties:
stardust wervelend door het heelal totdat er clusters ontstaan in vlees, bloed en zenuwen:
lichamelijke/geestelijke bevrediging
omdat we het niet kunnen laten om 'verder' te gaan,
onophoudelijk uitproberen van machteloze mogelijkheden en tijdelijke bevredigingen van toevallige situaties
die we proberen onder de duim te krijgen,
onder de voet te lopen,
in het oog te zien en met het oor
te horen.
Al die dingen samen en
nog oneindig veel meer: dat zijn wij ook,
tat tvam asi,
dat zijt gij en dat ben ik,
dat zijn wij onverbrekelijk verbonden in reeksen van
woorden en zinnen die beginnen en
afgebroken worden ...
Het lopen van horden,
beklimmen van bergen, afdalen in diepe grotten en spelonken,
op weg naar het heelal, verdwijnend in
het niets?
Is er iets?
Op de fiets ...
Vanuit ons eigen ouderhuis
op weg naar ons eigen nieuwe huis in the skies,
full of lies and pretending to be what we are not or might be
after all!
Laat het
maar bezinken
voordat het gaat stinken.
Leg die blijkbaar onvermijdelijke linken naar
al je lichaamsonderdelen binnen je eigen vel en naar
alle andere vormen van leven die voor even
oplichten in ons eigen universum waar wij deel van uitmaken,
afkraken, opruimen,
afbreken en
opbouwen.
We kunnen het immers niet laten
om te worden wat we zijn en te trachten zin te geven
aan het 'zinloze'?
Het blijft
voorlopig nog wel
een ronddolen in geheimen, problemen en
tijdelijke bevredigingen die zich aan ons opdringen en
waar we mee om moeten leren gaan
of we willen of niet, via pijn en verdriet naar
tijdelijk genot of wat anderen noemen god of humanisme,
any-isme, vergisme en vergeefme,
leefme en geefme je leven voor even,
doe me denken aan wat ik nog niet weet
voordat ik het
vergeet ...
Wat ik deed,
doe en ga doen nu het nog kan.
Het blijven mysteries en vergelijkingen,
overeenkomsten zien, jezelf en elkaar ontzien,
liever niet gaan over lijken die onontkoombaar opdoemen in doemscenario's ...
Ecotopia waar blijf je nou,
utopia nergens aanwezig, altijd in het verschiet:
morgen misschien een dag zonder verdriet -
ik weet het niet en dan soms weer wel -
moet me beperken, inhouden,
niet opkroppen maar uitzingen, inleven,
reageren om te leren
wat het minimale nut is van maximale mogelijkheden
die blijven ontstaan ...
Trek je er verder maar niets van aan
en blijf doorgaan op je eigen kleine weggetje,
volg die bergpaden dwars door onze geschiedenis heen en geniet van de vergezichten:
laat je verlichten van binnenuit en buitenaf,
sta paf maar schiet niet teveel want dat schiet
echt niet op!
Zijn te langzaam of te snel:
misschien weet god het wel en als niet hij of zij
dan wij?
Je zult misschien wel denken,
ach die mordechai is gek, hield 'ie maar z'n bek?
Ik zal het proberen af te leren dat ogenschijnlijk vervelen en
provoceren tussen het ochtengloren van een nieuwe dag en afnemende regenbuien door ...
Janosch came in from his huntingparties
or whatever he is doing every night: doing HIS thing,
't arme ding, zo blij en gelukkig, gebrekkig perfect en oneindig lief,
de hartendief ...
Maak
er maar wat van,
geef op en begin opnieuw.
ZIE: ik maak alle dingen
nieuw?
Het oude
is voorbijgegaan en
't nieuwe is onontkoombaar al aanwezig in ieder van ons
en we kunnen niet laten om er vorm aan te geven,
ieder dier op eigen
manier?!
Mag 't
ietsje meer of minder zijn?
Kan het ook anders? Wat aardiger voor elkaar en onszelf?
Alles met mate. Alles op zijn/haar
eigen tijd.
Hou op bejaarde babbelaar,
neem je aha-capsule, je anti-biotica, paracetamol,
toast & tea, havermout of een gebakken
ei.
Wees blij dat je nog schoon water
tot je beschikking hebt en mensen met wie je om kunt gaan
nu ze er nog zijn en jij en zij de grote verdwijntruc toepassen die het leven ons oplegt.
Denk maar
niet TEVEEL na of TE
WEINIG, alles is eindig en tussen dat onontkoombare einde
en het begin zitten wij in:
voor een tijdje samen in myDi, low & high, sigh & lie,
just lay your body down & give your mind a rest,
laatst maar niet lest:
wat overblijft is mest voor volgende generaties
van onstuitbaar leven dat banen breekt naar een onbekende toekomst die we met z'n allen helpen geboren worden
of naar de bliksem
helpen gaan ...
De keus
is aan ieder van ons:
aan welke staan ik en jij, zij aan zij of tegen-over elkaar,
samenwerkend of tegenstrevend,
dodend of levend
makend?
Materiaal genoeg voorhanden:
wat doen wij ermee? Allemaal zo nu en dan in hetzelfde schuitje.
Mond houden? Of je uit je!
Voordat je het weet krijg je
misschien wel een spuitje van big brother or little sister?
Ze vroegen je: wat ister? Heb je pijn? Ondraaglijk?
Wil je dat ik verdwijn of verschijn?
Als haas of konijn?
Alice in Wonderland!
Lucy in the Sky with Diamonds ...
Don't give up! Just stay a little longer?
Maybe we'll get after all
stronger ...
See you
later myDi-eter,
after a while on
myDi-file?!
Bye van Ch@i
{sorry for rambling on
too long?}
terwijl ik slaap
blijven flarden 'tekst' opkomen en
weer verdwijnen
...
Het brein
blijft bezig van zichzelf:
onophoudelijk gevoelens, gedachten en daden produceren,
reduceren, corrigeren, aan- en afleren,
uitproberen
...
Heel dat
'oneindige' proces
van ontwikkeling van levenloos naar experimentele
bewustwording,
ononderbroken doorbrekend onderbrekend en
weer opvattend tussen
stervormingen en
melkwegexplosies .......
Zonnen,
sterren, planeten, manen,
satellieten, kometen en
evoluties ...
Innerlijke uitspattingen van hersencellen,
lichaamsactiviteiten die ontstaan en weer vergaan vol van
zin en onzin ...
En wij vragen ons af
waarvoor en waartoe het allemaal dient of niet ...
God leert 'zichzelf' kennen door ogen en oren, zintuigen van
mensen in ontwikkeling ...
Duizenden duivels slaan toe
met de kracht van megatonnen in fantastische uitbarstingen
van wanen, droombeelden, illusies, schoonheid en pracht,
pijn en genot ...
En wij proberen er zin aan te geven
in de loop van ontelbare eeuwen omdat we het niet
kunnen laten ...
Waartoe het allemaal al of niet dient?
Behoeftenbevrediging,
egocentrische en altruistische
bespiegelingen ...
Ellende en uiterste nood,
je thuisvoelen in korte flitsen van plezier,
ondanks verbazing en afschuw ...
Al die dingen tegelijkertijd
die aan- en uitgaan, schitteren en weer spoorloos
verdwijnend in het niets ...
En dwars daardoorheen
ontstaan en vergaan culturen, planten- en
dierensoorten
...
Mensachtige
wezens doemen op en
laten al of geen sporen na in ons genetische ganzenbordspel,
mondiaal monopolie, pokemonmannetjes en
mangameisjes,
miljoenen, miljarden, triljarden grijze hersencellen
die in ogenschijnlijke chaos proberen om zin te zien in
wat we doen en
laten ...
Mythen en sprookjes,
engelen en spookjes, potten en pootjes,
babies en hoogbejaarde verschrompelende
grootjes.
Helden en heldinnen
die trachten te winnen van draken en duivels,
donderbuien en suizelend spel van water,
wind, wolken en wij
dwarsdaardoorheen tegendeklippen op redenerend en
uitproberend.
Gek van twijfel, angsten en zinloosheid.
Krampachtig
betrachten van mogelijke zingevingen
in eindeloze reeksen associaties en configuraties:
stardust wervelend door het heelal totdat er clusters ontstaan in vlees, bloed en zenuwen:
lichamelijke/geestelijke bevrediging
omdat we het niet kunnen laten om 'verder' te gaan,
onophoudelijk uitproberen van machteloze mogelijkheden en tijdelijke bevredigingen van toevallige situaties
die we proberen onder de duim te krijgen,
onder de voet te lopen,
in het oog te zien en met het oor
te horen.
Al die dingen samen en
nog oneindig veel meer: dat zijn wij ook,
tat tvam asi,
dat zijt gij en dat ben ik,
dat zijn wij onverbrekelijk verbonden in reeksen van
woorden en zinnen die beginnen en
afgebroken worden ...
Het lopen van horden,
beklimmen van bergen, afdalen in diepe grotten en spelonken,
op weg naar het heelal, verdwijnend in
het niets?
Is er iets?
Op de fiets ...
Vanuit ons eigen ouderhuis
op weg naar ons eigen nieuwe huis in the skies,
full of lies and pretending to be what we are not or might be
after all!
Laat het
maar bezinken
voordat het gaat stinken.
Leg die blijkbaar onvermijdelijke linken naar
al je lichaamsonderdelen binnen je eigen vel en naar
alle andere vormen van leven die voor even
oplichten in ons eigen universum waar wij deel van uitmaken,
afkraken, opruimen,
afbreken en
opbouwen.
We kunnen het immers niet laten
om te worden wat we zijn en te trachten zin te geven
aan het 'zinloze'?
Het blijft
voorlopig nog wel
een ronddolen in geheimen, problemen en
tijdelijke bevredigingen die zich aan ons opdringen en
waar we mee om moeten leren gaan
of we willen of niet, via pijn en verdriet naar
tijdelijk genot of wat anderen noemen god of humanisme,
any-isme, vergisme en vergeefme,
leefme en geefme je leven voor even,
doe me denken aan wat ik nog niet weet
voordat ik het
vergeet ...
Wat ik deed,
doe en ga doen nu het nog kan.
Het blijven mysteries en vergelijkingen,
overeenkomsten zien, jezelf en elkaar ontzien,
liever niet gaan over lijken die onontkoombaar opdoemen in doemscenario's ...
Ecotopia waar blijf je nou,
utopia nergens aanwezig, altijd in het verschiet:
morgen misschien een dag zonder verdriet -
ik weet het niet en dan soms weer wel -
moet me beperken, inhouden,
niet opkroppen maar uitzingen, inleven,
reageren om te leren
wat het minimale nut is van maximale mogelijkheden
die blijven ontstaan ...
Trek je er verder maar niets van aan
en blijf doorgaan op je eigen kleine weggetje,
volg die bergpaden dwars door onze geschiedenis heen en geniet van de vergezichten:
laat je verlichten van binnenuit en buitenaf,
sta paf maar schiet niet teveel want dat schiet
echt niet op!
Zijn te langzaam of te snel:
misschien weet god het wel en als niet hij of zij
dan wij?
Je zult misschien wel denken,
ach die mordechai is gek, hield 'ie maar z'n bek?
Ik zal het proberen af te leren dat ogenschijnlijk vervelen en
provoceren tussen het ochtengloren van een nieuwe dag en afnemende regenbuien door ...
Janosch came in from his huntingparties
or whatever he is doing every night: doing HIS thing,
't arme ding, zo blij en gelukkig, gebrekkig perfect en oneindig lief,
de hartendief ...
Maak
er maar wat van,
geef op en begin opnieuw.
ZIE: ik maak alle dingen
nieuw?
Het oude
is voorbijgegaan en
't nieuwe is onontkoombaar al aanwezig in ieder van ons
en we kunnen niet laten om er vorm aan te geven,
ieder dier op eigen
manier?!
Mag 't
ietsje meer of minder zijn?
Kan het ook anders? Wat aardiger voor elkaar en onszelf?
Alles met mate. Alles op zijn/haar
eigen tijd.
Hou op bejaarde babbelaar,
neem je aha-capsule, je anti-biotica, paracetamol,
toast & tea, havermout of een gebakken
ei.
Wees blij dat je nog schoon water
tot je beschikking hebt en mensen met wie je om kunt gaan
nu ze er nog zijn en jij en zij de grote verdwijntruc toepassen die het leven ons oplegt.
Denk maar
niet TEVEEL na of TE
WEINIG, alles is eindig en tussen dat onontkoombare einde
en het begin zitten wij in:
voor een tijdje samen in myDi, low & high, sigh & lie,
just lay your body down & give your mind a rest,
laatst maar niet lest:
wat overblijft is mest voor volgende generaties
van onstuitbaar leven dat banen breekt naar een onbekende toekomst die we met z'n allen helpen geboren worden
of naar de bliksem
helpen gaan ...
De keus
is aan ieder van ons:
aan welke staan ik en jij, zij aan zij of tegen-over elkaar,
samenwerkend of tegenstrevend,
dodend of levend
makend?
Materiaal genoeg voorhanden:
wat doen wij ermee? Allemaal zo nu en dan in hetzelfde schuitje.
Mond houden? Of je uit je!
Voordat je het weet krijg je
misschien wel een spuitje van big brother or little sister?
Ze vroegen je: wat ister? Heb je pijn? Ondraaglijk?
Wil je dat ik verdwijn of verschijn?
Als haas of konijn?
Alice in Wonderland!
Lucy in the Sky with Diamonds ...
Don't give up! Just stay a little longer?
Maybe we'll get after all
stronger ...
See you
later myDi-eter,
after a while on
myDi-file?!
Bye van Ch@i
{sorry for rambling on
too long?}
25 jun 2004 - bewerkt op 06 jan 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 08 okt 2026 In 1892 moest de jesjiva in Volozjin
- O 08 okt 2026 HÈT ELEMENTAIRE VERBOD v/d Thora
- O 08 okt 2026 In 1890, toen hij 21 was, verliet hij deze school
- O 07 okt 2026 QQLEQ48/49 De moeder van deze gesneuvelde soldaat
- O 07 okt 2026 Op school, waar hij naartoe moest over ‘n weg waar
- O 07 okt 2026 Dus nog maar eventerug naar onze wortelmosselman?!
- O 07 okt 2026 QQLEQ46 ‘t Heden komt voort uit de wortels van ons
- O 07 okt 2026 QQLEQ44Dag & nacht kankerpijn zeggen de dokters…….
- O 06 okt 2026 ‘t Begint in ‘n klein dorpje i/d bossen van Oost-
- O 06 okt 2026 Met het schrijven van AntiZionisme als een Joodse
- O 06 okt 2026 Dat kwam voor een groot deel door toedoen van de
- O 06 okt 2026 Voor velen, zelfs Joden die tegen zionisme gekant
- O 06 okt 2026 EQ42/26Dan had ook jij dít vast allang geleerd….?!
- O 05 okt 2026 QQEQ41DÀN had je geweten dat de meeste Joden HERZL
- O 05 okt 2026 QQLEQ40 In weerwil v/h Verhaal dat mij bijgebracht