Radeloos..

Een aantal jaar geleden heb ik een relatie gehad, na 2,5 jaar zijn we uit elkaar gegaan.
Mijn ex was heel bezitterig en eigende mij helemaal aan zich op.
Moest alles maar doen wat hij wilde, naar toe gaan waar hij heen wilde, kleding dragen die hij wilde, sex hij waar en wanneer hij wilde.
Alles draaide om wat hij wilde, ik had geen inbreng in onze relatie, kan alleen maar ja zeggen.

Het werd zelfs zo erg dat ik maar moest doen wat hij wilde tijdens de sex, deed ik het niet dan had ik weer een blauwe plek, en deed hij dingen die ik helemaal niet wilde.
Hoe bang ik ook was, de sex was niet meer leuk en lekker zoals het hoort te zijn.
wilde bij hem weg maar aan de andere kant durfde ik dit niet, was bang dat ik niet van hem los kon komen.

Toen onze relatie voorbij was ben ik nog wel heel bang geweest om hem tegen te komen, en niet wetend wat er dan kon of ging gebeuren.
ik heb hem heel lang niet gezien maar als je in hetzelfde dorp woont moet je elkaar toch eens tegen komen.

Een aantal weken geleden lag mijn vader in het ziekenhuis, eenmaal naar buiten lopend vanaf het bezoek aan mijn vader ging ik buiten nog even een sigaretje roken.
Ineens was hij daar, buiten bij het ziekenhuis, mijn hart sloeg even over dit had ik niet verwacht.
hij stelde me een aantal vragen en voelde me eigenlijk heel ongemakkelijk, wist me geen houding te geven.

Ik zei dat ik weer naar binnen moest en ben weer richting mijn vader gegaan, wilde niet met hem alleen zijn.
dit is het verleden en ik wil verder.

Zoals ik in mijn vorige verhaal vertelde heb ik iemand leren kennen.
Ik deel de dingen met hem en dat voelt heel goed, zo goed zelfs dat we besloten hebben elkaar wel te willen ontmoeten.
Het moment dat het zover was ben ik onderweg gegaan in de auto om naar hem toe te gaan.
Ben gestopt op een gegeven moment en heb een tijd stil gestaan.
hoe dichterbij ik kwam hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik het niet kon.
Wilde hem heel graag ontmoeten maar was bang voor wat komen ging.
Ben om gedraaid met de auto en ben naar huis gegaan.
Ben ook nog zo stom geweest om niet te bellen maar een appje te struren.
Hij was best boos en teleur gesteld en dat begrijp ik maar al te goed.
Ik kon het gewoon niet hoe graag ik ook wilde was bang voor het moment dat ging komen.

heb met mijn vriendin alles gedeeld, ze weet ook van hem en zo vind dat ik dit niet zo had mogen doen.
Ze vind het rot voor hem en een klotestreek van mij.

We hebben een tijdje minder app contact gehad, maar uiteindelijk over de dingen gesproken en hij wilde toch contact met me houden.
Na enige tijd hadden we wederom afgesproken maar nu op een openbare plek.
Had gehoopt dat dit makkelijker voor me was.
Niets was minder waar want weer ging ik hier niet op in.. Voel me zo slecht.
Ik wil heel graag iets nieuws in mijn leven maar op een of andere manier durf ik dit niet.

we hebben een week geen contcact gehad, althans hij appte wel maar ik liet niets van me horen.
Zijn verleden is ook niet goed verlopen en hoe kan ik hem dit aan doen.
Hij is zo lief, en ik behandel hem zo, wie ben ik..
Waarom doe ik hem dit aan, hij is dit niet waard, hij verdiend een lief meisje.

Ik wil heel graag meer maar ben zo bang, durf de stap niet te maken, ik kan hem toch niet eeuwig laten wachten..
Het voelt zo goed maar waarom durf ik de stap niet te nemen, wil niet in het verleden blijven hangen.
Zou graag een nieuwe relatie willen... met hem..

wie heeft er advies voor me? Help me..