'r zijn nu eenmaal heel verschillende myDiverhalen

Geschiedenis is wel zo'n beetje 't mooiste wat de mens heeft ontworpen na 't ontdekken van de dagelijkse werkelijkheid & de behoefte aan 'n toekomstvisie. Is dat ook niet wat 'n mens & de mensheid typisch menselijk maakt? We komen in deze wereld van nu & hier te voorschijn vanuit ons verleden & krijgen daardoor zo de smaak van leven te pakken, dat we zin krijgen in meer: 'eeuwig leven' ahw ....

Wat kon je anders doen dan daarover, samen met dromen, gevoelens, gedachten & daden, allerlei verhalen vertellen & gaan opschrijven!

Vandaar ook dat boeken die geschreven zijn voor lezers niet in een keer hoeven te worden gelezen. De stijl & vorm stellen de lezer nu in staat om zo nu & dan te pauzeren & later verder te gaan of terug te bladeren en als dat nodig mocht zijn een aantal pagina's opnieuw te lezen.

Dergelijke boeken zijn niet echt zo goed geschikt voor mondelinge voordracht? 'n Verhaal, 'n filosofisch/religieus argument of zelfs een reeks richtlijnen met betrekking tot de landbouw e.d. ~ elke tekst met 'n lineair plot & weinig omhaal van woorden ~ vereist aan-houdende aandacht die bij mondelinge voordracht moeilijk van 'n publiek kan worden verwacht! In orale culturen ontstaat dan ook 'n geheel eigen stijl van geschreven teksten.

In Israël & Babylonia waren teksten zogezegd 'n verlengstuk v/d mondelinge voordracht ....

Daarmee is niet gezegd dat alle teksten van oorsprong orale artefacten waren, maar dat de mondelinge overdracht van tekstem de stijl ervan bepaalde ~ zelfs als die tekstem oorspronkelijk geschreven documenten waren. De traditionele tekstem uit Israël & Mesopotamia staan vol met stilistische technieken uit de mondelinge voordracht zoals ritme, herhalingen , vaste epitheta, vaste uitdrukkingen & de verhaal lijnen die bestaan uit onderling verbonden maar betrekkelijk onafhankelijke episoden. Dat geldt zowel voor verhalende als voor vermanende teksten. De 'aartsvaderverhalen' in Genesis bestaan, net als het GILGAMESJ EPOS i/d Babylonische literatuur, uit 'n reeks episoden die 'n eenheid vormen via de hoofdpersoenen v/d verschillende verhalen. De rangschikking v/d verhalen is dan ook veel eerder nevenschikkend dan onderschikkend. Vermanende tekstem lijken op elkaar: zowel i/d bijbel als in Babylonia had de morele instructie de mondelinge vorm van spreuken of kernachtige commentaren, verzameld in groter literaire eenheden op basis van trefwoord of thema ....

Zelfs Jezus Sirach, die i/d tweede eeuw voor Christos leefde, bleef ng op deze manier sxhrijven. Ook meer filosofische werken zoals Job & de 'BABYLONISCHE THEODICEE' zijn niet lineair van opzet: de tekst ontwikkelt zich doordat EEN thema vanuit verschillende perspectieven
wordt benaderd.

Moderne lezers van deze werken, die gewed zijn aan de narratieve structuren van hedendaagse romans of de argumentatieve structuur van filosofische analyse, geven vaak de indruk dat 'r in deze teksten geen voortgang of ontwikkeling zit ....

Genoeg voor nu: slaap zacht, droom zoet, & tell us all about it if you really want to do so.

Voor Esther van Mordechai