quaguku19 "G d heeft jou gemaakt uit één van mijn


'ribben',"
zei ik wat ongemakkelijk! "O," zei ze. "Wèlke precies, wìjs eens aan?" Ik voelde aan m'n ribbenkast & moest bekènnen dàt ìk 't níet wìst. Ik mìste er geen een. "Ik heb liever dat je eerst nadenkt vóór jij íets zègt, snoes," zei ze. Toen pakte ze m'n hoofd & drukte haar lippen tegen de mijne! Wàt er daarna gebeurde vertèl ik níet, maar het WÈRD buitengewoon gezèllig.

In 't Begìn waren we door 't dòlle héén, tóen volgden er jaren van tevredenheid en ten slotte sloop als een luie kat de verveling binnen?

't LÉVEN wàs té gemàkkelijk èn àlles mòcht; àl díe jaren liet Gòd níet van zich horen, maar tóen ik DÀCHT: Er zou eigenlijk tòch wel íets verboden moeten zijn, was hij er als de kippen bíj! "Jíj hèbt járen níet aan míj gedàcht," zei hij! "Zéker té drùk met die vróuw van je, is 't niet?" "Och," zei ik. Maar god hàd gelijk: door onze líefde hàd ik HÈM schandelijk verwaarloosd!

"Hóe dan óók, ÌK BÈN jou íets vergéten te zèggen," zei hij! "Ìk móest jullie eigenlijk íets verbíeden, maar dàt ìs me in al die drukte door 't hoofd geschoten!" "Dàt DÀCHT ik al," zei ik! "Er móet íets verbóden worden, want àls er íets verbóden ìs, DÀN is er verléiding, ont-staat er spànning èn àls er spànning ìs, ìs er géén vervéling!"

G d zweeg weer eens zó làng dat ik bàng werd dàt ik hèm overblùft had met mijn gedachtegang: 't wàs me langzamerhand onderhand wel duidelijk dat je G d de mond kòn snoeren dood zèlf ná te denken!? "Zegt u 't maar gerust," zei ik: "Wàt u me ook verbiedt, ÌK ZÀL u dankbaar gehoorzamen òmdàt 't ìmmers àlléén maar
voor MÍJN bèstwil ìs?!"

Ik hoorde 'm 'n zùcht van verlichting slaken: ik was weer de mens zoals híj zich míj vóórgesteld had.

26 okt 2014 - bewerkt op 27 okt 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende