Q55cp vreemde omzwervingen zo nu en dan her en der

Men dacht & denkt soms nog dat de doden konden/kunnen worden 'aangeroepen': vaak verzocht/verzoekt men hen om bij hun goden te bemiddelen ten gunste van de levenden? Ook 'n dode vijand was (is?) 'n duistere bron van angst & beven! Hij/zij kon 'terugkeren' & dan de vreselijkste verwoestingen aanrichten, onzichtbaar & wel!? 'n Vermoeden van genetische codes, toevallige gebeurtenissen, onzekerheid & allerlei andere menselijke kenmerken sinds de verste oertijden: dan bestonden er ook speciale bezweringen voor zulke verschrikkingen, maar die waren lang niet altijd effectief of afdoende! Ondanks die preoccupaties met de dood waren Assyria, Babylonia, Chaldea e.d., dus ook AeGYPTe & Europa/Asia/Amerika/Afrika/Australia meestal toch nog geen sombere werelden ondanks 't lot, natuur- & cultuurrampen?!!

Als we de grafschilderingen etceterara 'mogen geloven', dan werd 't korte leven van de antieke Egyptenaar (& diverse 'beloofde landers' gekenmerkt door 'n groot gevoel van eigenwaarde, overvloedige welvaart, arrogantie die voortkwam uit tevredenheid over alles wat nu al was bereikt & 'n eilandelijk 'gevoel van veiligheid' dat hij/zij vooral ook vaak 'te danken had' aan de grote woestijnen die vreemde rovers op 'n afstand hielden? Àls 'r 'n leger nodig was voor 'n verre/nabije overval of voor 'n fikse veldtocht tegen Nubiërs of Asiatics, werd die gevormd uit 'n keur aan recruten: dàn trokken er schrijvers door de diverse provincies om jongemannen op te roepen tot nationale dienst terwijl de vrouwen weenden & klaagden dat 't 'n lieve (on)lust was net als op heden in verre & nabije streken met/zonder JSF/ABC e.d.?!

'De goden' (& godinnen) waren natuurlijk forever & ever bijna 'overal aanwezig': de goden v/d dorpen & gehuchten, steden & 't hele land waarmee men over 't algemeen in 'redelijke' harmonie samenleefde (popsterren, madonna's, Michael Jacksons, Lance Armstrongs & shit)?

Ook de jonge/ouwe AeGYPTenaar hield er nog geen abstract ethische principes op na, afgezien van 't Principe van Ma'at/MAAT, 'n ietwat moeilijk vertaalbaar begrip waarvan de betekenis in de loop der onafzichtbare millennia soms nogal sterk veranderde; doch in 't egypte van 't Oude Rijk duidde dit meestal op de 'juiste, geschapen, onveranderlijke ('status quo' betrekkingen tussen de dingen' ~ tussen farao & goden, tussen heerser & onderdanen, mensen & de natuur, 'dienaar & Heer'. Iedereen kende z'n/d'r juiste plaats i/d orde der dingen!?!