Q193b wat mòr betreft heeft ieder moment & elke ~

plaats 'n eigen waarde, betekenis & gevolg: september '44, overgangstijd, voorbij verleden, aanstormend heden èn 'àndere toekomst' Zó hadden óók mijn Rivka & Ya'akov 'n ÉSÀV voor mij uitgevonden die plotseling gewèldig vróóm geworden was. 't Wàs GÒD ZÈLF DÍE ÉSÀV zó vreselijk SNÈL aan z'n próói geholpen hàd?! 't Wàs míj, Yitschak, nog niet helemaal volkomen genóeg: ìk wìlde nú méér zwéét van míjn "Ésàv"; ìk wìlde míj wèntelen ìn Hèt Kwáád zóàls 'n Vógel die zìch vòlkómen verlùstigt in 'n heerlijk wàrm, dróóg zàndbad .....

Ik zei: "KÒM EENS WAT DÌCHTERBIJ, MIJN ZÓÓN, ZODAT IK KAN VÓELEN OF JÍJ ÈCHT ÉSÀV BÈNT OF NÍET?!" Ya'akov kwàm naast me staan en ìk betastte zijn handen? Zèlfs dááráán wàs óók dúidelijk gedàcht! Ze wáren zó beháárd àls die van Ésàv!? Het wáren duidelijk géén mènsenharen, maar wàt máákte dàt nú nog úit? Ik schàtte dat Ya'akov 'n soort van pàssende hàndschoen van bòkkenhuid dróeg, dé schávúit! Ìk, Yìtschàk, hùn béider Vàder, mòmpelde maar wat, doch lúid genóeg òm tòch verstaanbaar te zijn voor die toneelspeler: "'t Ìs Ya'akovs stèm, maar 't zíjn ÉSÀVS HÀNDEN!" Ya'akov rìlde! 'Bèn JÍJ ècht mijn zoon ÉSÀV?' vroeg ik hem. "Ja," zei Ya'akov ~~~~

Dé Léugen tot 't Éinde aan tóe vòlbracht! Ìk belééfde er géén vréugde aan, dìt léven gàf aan míj 'n bìttere smaak in de mònd, daarom zei ik: "ZÈT JOUW WÌLDBRAAD DAN DÌCHTER BÍJ MÍJ, ZÓDÀT ÌK ÈRVÀN KÀN ÉTEN!" Ìk àt èn drònk wíjn waardoor die bittere smaak zó ietwat snèller verdwéén! Ik vróeg me àf hóevéél léugen èn bedròg door dé mènsen úitgerékend met éten & drìnken vertéérd wordt ~~!

Nòg één kéér, dàcht ik. Ìk wìl hèm nòg één kéér hèt vòlle euangeliegewìcht van zíjn bedròg láten VÓELEN & zei: "KÒM EENS DÌCHTER-BIJ, MIJN ZOON, ÈN KÙS ME!" Wíe van òns kènt ze níet: al die momenten vol van eenzaamheid & samenzijn, zogenaamd mànnelijker & vróuwelijker, kìnderlijker èn vòlwàssener, díerlijker & plàntaardiger, wáárdevòller & léger, betékenisvòller èn òppervlàkkiger, die al van voor onze geboorte af aan de toekomst méde bepalen & het héden tot een verleden maken op hùn béurt vòl mèt tragiek èn hópe, gòds géést èn duivelse verleidingen van scherpheid & slapte, wézen & òppervlàkte, téderheid èn wréédheid, háát èn líefde? Hèt zíj zó ~~~~!

14 dec 2014 - bewerkt op 15 dec 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende