Q173Wàt ìk tóen vóelde is nauwelijks úit te leggen
AAN M'N NAGESLACHT: IK VOELDE 'N WILDE VREUGDE M'N LICHAAM BINNENSTROMEN ALS 'N RIVIER DIE NA 'N WILDE WOLKBREUK WOEST BUITEN Z'N OEVERS TREEDT; M'N VÁDER, DE PROFÉÉT DIE MET GÒD OVERLEGDE ALSOF 'T ZÍJN EIGEN GROTE BROER WAS, WÈRD DÓÓR GÒD GEGÉSELD ÀLS GÉÉN ÀNDER ÓÓIT VÓÓR HEM? 'T LÉÉK EROP DAT HIJ DOOR GÒD VERPLÈTTERD ZOU WORDEN, EN ÌK ZÍJN ZÓÓN, DIE NOG NÓÓIT ÉÉN ÈNKEL WÓÓRD UIT GÒDS MÒND VERNÓMEN HÀD, KÒN HÈM BÍJSTAAN, ZÍJN LÉÉD VERZÀCHTEN DOOR MÌDDEL VAN MÍJN GEHÓÓRZAAMHEID!
ÍK BESÈFTE DÀT ÍK GÉÉN ZÌN HAD OM DÓÓR TE LEVEN WANNEER IK DAARTOE ONGEHOORZAAM ZÓU MÓETEN ZÍJN? MÍJN LÉVENSDRÌFT WAS NÓÓIT ÈRG KRÀCHTIG GEWÉÉST, IK LÉÉFDE ÒMDÀT IK NU EENMAAL WAS GEBÓREN!
Ik klòm bòvenòp 't ÀLTÁÁR, Gìng Rùggelings Òp 't Bràndhout Lìggen & zei: 'Vader, bind me vàst zodat ik niet ontsnappen kàn!'
't Duizelde me: mijn verlangen naar totale overgave, naar het òpgeven van mezèlf ten bate van íets wat gróter was dan ìk, werd nú òn-verwàcht vervùld & wel op zùlk 'n HÈFTIGE manier dat 't léék àlsòf ÌK òpsteeg tot hóóg BÓVEN de bèrg & dáár als 'n soort van ooievaar m'n ròndjes draaide? De Wéreld was vèr wèg, 'n kràp & míezerig óórd dat ík op glóriéuze wijze verlaten voorgoed zou!
Mijn vader bond me vast. Bij elke slag v/h touw werd m'n LÌCHAAM stéviger vàstgesnoerd òp dìt bèd van hóut, & hoe díeper 't snééd ìn MÍJN LÌCHAAMSVÈL dès te vríjer ik me vóelde! Avraham pakte 't mès, omklèmde 't hèft met beide handen & híef 't trìllend i/d lùcht, nú RÈCHT BÓVEN MÍJN bòrstkàs. Híj zwéétte blóed: zó stònd hij dáár, 'n tóónbééld van verschrikking, híj wìlde níet maar móest. M'n Gòd, hóe kòn ìk hèm hèlpen? 'Wàs JÍJ 't, Gòd?' schreeuwde Avraham. 'Wàs JÍJ 't ècht?' Ik hoorde z'n twijfel als 'n ongehoorde rauwheid in z'n STÈM, dus ik riep: 'Vader, óók al is 't níet g ds WÌL, maar alléén de jóuwe, dan nòg WÌL ìk jóuw SLÀCHTOFFER zijn!'
Maar z'n mès blééf als 'n vàlk ìn de lùcht hàngen!
"WÀS JÍJ 'T, G D?" schreeuwde Avraham opnieuw.
"ÒF WAS HET SATAN?"
ÍK BESÈFTE DÀT ÍK GÉÉN ZÌN HAD OM DÓÓR TE LEVEN WANNEER IK DAARTOE ONGEHOORZAAM ZÓU MÓETEN ZÍJN? MÍJN LÉVENSDRÌFT WAS NÓÓIT ÈRG KRÀCHTIG GEWÉÉST, IK LÉÉFDE ÒMDÀT IK NU EENMAAL WAS GEBÓREN!
Ik klòm bòvenòp 't ÀLTÁÁR, Gìng Rùggelings Òp 't Bràndhout Lìggen & zei: 'Vader, bind me vàst zodat ik niet ontsnappen kàn!'
't Duizelde me: mijn verlangen naar totale overgave, naar het òpgeven van mezèlf ten bate van íets wat gróter was dan ìk, werd nú òn-verwàcht vervùld & wel op zùlk 'n HÈFTIGE manier dat 't léék àlsòf ÌK òpsteeg tot hóóg BÓVEN de bèrg & dáár als 'n soort van ooievaar m'n ròndjes draaide? De Wéreld was vèr wèg, 'n kràp & míezerig óórd dat ík op glóriéuze wijze verlaten voorgoed zou!
Mijn vader bond me vast. Bij elke slag v/h touw werd m'n LÌCHAAM stéviger vàstgesnoerd òp dìt bèd van hóut, & hoe díeper 't snééd ìn MÍJN LÌCHAAMSVÈL dès te vríjer ik me vóelde! Avraham pakte 't mès, omklèmde 't hèft met beide handen & híef 't trìllend i/d lùcht, nú RÈCHT BÓVEN MÍJN bòrstkàs. Híj zwéétte blóed: zó stònd hij dáár, 'n tóónbééld van verschrikking, híj wìlde níet maar móest. M'n Gòd, hóe kòn ìk hèm hèlpen? 'Wàs JÍJ 't, Gòd?' schreeuwde Avraham. 'Wàs JÍJ 't ècht?' Ik hoorde z'n twijfel als 'n ongehoorde rauwheid in z'n STÈM, dus ik riep: 'Vader, óók al is 't níet g ds WÌL, maar alléén de jóuwe, dan nòg WÌL ìk jóuw SLÀCHTOFFER zijn!'
Maar z'n mès blééf als 'n vàlk ìn de lùcht hàngen!
"WÀS JÍJ 'T, G D?" schreeuwde Avraham opnieuw.
"ÒF WAS HET SATAN?"
05 dec 2014 - bewerkt op 07 dec 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 dec 2025 50243 Het zou dus helemaal niet verkeerd zijn om
- O 09 dec 2025 50242 Terwijl Yehosjoea zei: ‘Op de stoel
- O 09 dec 2025 50241 DIT ALLES doet ons denken
- O 09 dec 2025 5024061 YESJ zag de hypocrisie van deze farizeeën
- O 08 dec 2025 50239De Sadducese Koning sprak over de ‘Geverfden’
- O 08 dec 2025 50238 We kunnen de farizeeën niet met al de latere
- O 08 dec 2025 5023760 De farizeeën raakten betrokken bij de bur-
- O 08 dec 2025 5023659 In de tombe is ook ‘n tekening te zien van
- O 08 dec 2025 50235 58 Tòch valt er wel iets te zeggen voor deze
- O 07 dec 2025 50231 Die uitspraak is ook belangrijk omdat ‘t ons
- O 07 dec 2025 50230 Er is nog een controverse over de vergeving
- O 07 dec 2025 50229 57 Net als in de periode van de man met deze
- O 07 dec 2025 50228 Wellicht waren er omstanders vervuld van
- O 06 dec 2025 50227De verwijzing naar de Farizeeën i/d conclusie
- O 05 dec 2025 50226”Daarom werd er maar één mènsch geschapen i/d