Q171b op de derde dag wees Avraham naar de horizon

& ZEI: "DAAR LIGT MORYA!" WE REDEN DOOR TOT A/D VOET VAN 'N BERG. WE STEGEN ÀF! ÀVRAHÀM LAADDE 'T BRANDHOUT OP MIJN RUG & ZEI TEGEN OBIL & EBAL: "JULLIE BLIJVEN HIER BIJ DE RIJDIEREN EN WACHTEN OP ONS! IKZELF GA MET DE JONGEN VERDER OM DAARGINDS NEER TE KNIELEN. DAARNA KOMEN WE BIJ JULLIE TERUG!" HIJ NAM EEN MES EN EEN BRANDENDE LONT MEE, VERDER NIETS!

ER ONTBRAK IETS, MAAR ÌK WÌST NÍET MÈTÉÉN WÀT; ER WAS IETS ÀNDERS WAT MIJN GEDÀCHTEN IN BESLAG NAM: AVRAHAM HAD GEZEGD 'DAARNA KOMEN WE BIJ JULLIE TERUG'? DÀT LÙCHTTE ME ÒP OMDAT IK BÀNG WAS GEWEEST DAT HIJ DAAR OP DIE ÒNBEKÈNDE BÈRGHEUVEL HET LEVEN ZOU LATEN! WE BEGONNEN TE KLIMMEN! DE LAST OP MIJN RUG WERD STEEDS ZWAARDER, MAAR VOOR M'N GEEST WAS HIJ VEDERLICHT: ÈLK JÙK DAT AVRAHAM ME OPLEGDE WAS ZACHT, IK WILDE ALLES VOOR HEM DRAGEN! ÀLS HÍJ MAAR LÉÉFDE, ÀLS HIJ MAAR BÍJ ME BLÉÉF ÈN NÍET STÈRVEN ZOU VÓÓRDAT ÌKZÈLF EEN OUDE MAN WAS ~~ PAS HALVERWEGE DE BERG DRONG TOT ME DOOR WÀT ER ÒNS ONTBRÀK: MIJN LÀST HÀD NÒG VÉÉL ZWÁÁRDER MÓETEN ZIJN .......

'Váder?' vroeg ik. 'Wàt wil je me zeggen, m'n jongen?' antwoordde Avraham. 'We hebben vuur & hout,' zei ik. 'Maar wáár is 't làm voor 't òffer?' Avraham antwoordde: 'Gòd ZÀL zìchzèlf van 'n òfferlam VÓÓRZÍEN, mijn jòngen!' We klommen verder. Ik was verrùkt over 't antwoord van mijn vader! Ik zóu met éigen ógen een wònder te zíen kríjgen, 'n ìngréép van Gòd! Zìjn ÀLMÀCHTIGE hànd zóu òns een òfferdier léveren zodat we het níet zèlf méé naar BÓVEN hoefden te sjóuwen?! Toen we BÓVEN òp de bèrg aangekomen waren, bouwden we er samen een altaar en we schikten het hout erop. Toen we daarmee kláárwaren brak er 'n stìlte uit die mijn óren suizen liet. Ik keek rònd, maar nèrgens was er 'n òfferdier te bekènnen? 'Váder?' fluisterde ik, 'wáár blíjft het làm?' Ik kéék hèm VERLÀNGEND áán òmdàt ik Hèt Wònder wìlde zíen gebéuren, maar z'n GEZÌCHT stond sòmber, nog nooit hàd ÌK zóvéél dróefheid ìn hèm verzámeld gezíen. Òpníeuw vréésde ik dat híj het offer was, dat híj ging sterven. Tóen opende hij eindelijk zijn mond en zei: 'Vergeef me, m'n jongen, JÍJ bènt Hèt Làm!' 't Dúúrde éven tòt zíjn woorden tot me doordrongen & ik ze woord voor woord ontcijferd hàd. Ìk wàs hèt làm dat Gòd úitgekózen hàd òm áán hèm geòfferd te worden. Ik keek m'n vader aan & zàg z'n verschrikkelijke pìjn als stromen zweet langs z'n wàngen drúipen.

05 dec 2014 - bewerkt op 06 dec 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende