Q167 Gedurende de beginjaren van deze periode ...

bestonden er dus twee groepen van religieuze specialisten naast elkaar: de priesters & de schriftgeleerden: in de loop van de jaren ontstond er 'n aantal rivaliserende scholen, die veelal hun oorsprong hadden in één van deze twee vroege groeperingen. Helaas is onze kennis van deze 'vele' scholen bijzonder schaars & moeten we grotendeels vertrouwen op de joodse historicus Flavius Josephus & van enkele terloopse passages in 1 & 2 Makkabeeën. Voorzover we weten, zou 't niet terecht zijn om deze groeperingen aan te duiden als 'sekten', omdat die term in de regel wordt toegepast op groepen met sterk afwijkende visies op doctrines. De voornaamste kenmerken op grond waarvan deze groeperingen zich van elkaar onderscheidden, hadden vooral betrekking op de (her)interpretatie van religieuze wetten zoals die waren vastgelegd in de Thorah, hoewel er ook 'n paar leerstellige aangelegenheden toe behoorden.

'n Belangrijke factor bij 't tot ontwikkeling komen van deze rivaliserende groepen joden begon zich te laten gelden na de verovering van Palestina door Alexander de Grote, in 't jaar 332 vC: toen hij 't nabije midden oosten & ook Egypte had veroverd, trok hij op tegen Perzië, versloeg Darius & zette zijn langdurige veroveringscampagne voort tot in 't noordwesten van India (tot aan de Indus). Alexander moedigde Griekse kolonisten aan om zijn leger te volgen & overal in de veroverde gebieden steden [in totaal circa 70, die meestal Alexandrië werden genoemd] te stichten, opdat de bevolking van de - in hun ogen weldadige - invloed van 't hellenisme kon meeprofiteren! Ook Palestina ontkwam niet aan deze hellenisering & binnen enkele decennia na de dood van Alexander (in 323) waren er al veel bloeiende stedenagglomeraties ontstaan die op hellenistische wijze werden bestuurd, zoals de vermaarde keten van tien steden die bekend werd als de Decapolis, in het noordoosten van Juda. De nabije ligging van deze hellenistisch-kosmopolitische steden met al hun vernieuwingen & nieuwe denkbeelden oefende grote invloed uit op de in Yehoedah le-vende joden. Ontwikkelde en rijke joden stonden hier bloot aan een breed spectrum van invloeden die tot dan toe in 't Midden Oosten ongekend was: zoals we eerder & vaker hebben gezien, hielde de eerste hellenistische heersers na Alexander die over Juda regeerden zich afzijdig van alle joods-religieuze aangelegenheden, maar veel joden moeten toen uit vrije wil 'n aantal aspecten v/d hellenistische manier van leven overgenomen hebben. Hoewel hierover weinig concreet bewijsmateriaal bestaat, moet dit vraagstuk - hellenisme versus jodendom - 'n onderwerp zijn geweest waarover verhitte debatten werd gevoerd. Omdat de vrome joden geloofden dat de voorspoed en het welzijn van het joodse volk afhankelijk was van de strikte naleving van G ds Wet, vastgelegd in de Thorah, moeten velen hebben geworsteld met de vraag tot op welke hoogte het mogelijke was om de Griekse cultuur wel of niet 'gedeeltelijk' over te nemen.

't Probleem is in feite van alle tijden & plaatsen waar mensen (planten & dieren) zijn: veranderende (r)evoluties die elkaar wederzijds beïnvloeden.