Q150b Mìjn màn, MÍJN hèld! En TÒCH ontbràk 'r Íets
AAN ZÍJN REDENERING: ÌK KÒN ME WÉÉR NÍET ÌNHOUDEN EN ZEI: 'Èn bóvendíen ...' "SARA!" Ik zweeg.
Ik dacht: hij wéét het, hij bewaart het voor later. Dat kàn niet ànders? De god zei: "Àls ik in SDÒM 50 ÒNSCHULDIGEN aantref, zal ik omwille van hèn de Héle Stàd vergeving schenken!" Ik kéék Avraham vol verwachting aan en m'n hart klopte in m'n keel! Ik dacht: er zijn zeker veel meer òn-schùldigen in Sdòm? Tóe, vertèl 't 'm! Maar tot mijn ontzetting ging Avraham een heel andere kant op. Hij zei: "NU IK EENMAAL ZO VRIJ GEWEEST BEN OM DE HÉÉR ÁÁN TE SPREKEN, HOEWEL IK NIETS DAN STÒF BEN: STÈL DAT ER AAN DIE 50 ONSCHULDIGEN 5 ONTBREKEN, ZOU U DAN TÒCH VANWEGE DIE VIJF DE HÉLE STÀD VERWOESTEN?"
't Léék waarachtig wel of hij aan 't àfdingen was op de markt!? DÍE KÀNT MÓEST HET HELEMAAL NIET OP! Ik deed mijn mond open, maar de god ontnam me het woord! Hij zei: "NÉÉ, ÌK ZÀL HÁÁR NÍET VERWOESTEN ALS IK ER 45 AANTREF!" Avraham dòng àf naar 40, 30, 20, 10, èn tóen gàf hij het òp? Ik sprong van òngedùld bijna uit elkaar! "MÁÁR ...!" schreeuwde ik. Vàn wóede sprongen de tranen in m'n ogen! "STÌL, SARA," zei Avraham. "We mógen het geduld van de HÉÉR níet lànger op de proef stellen!"
De god draaide zich òm en verdween in het niets, alsof hij een wòlk was die werd weggeschreven door de hitte van de zon!
'Maar Avraham, er LÉVEN ìn díe Stàd hònderden ònschùldige kìnderen!' Mìjn màn, MÍJN hèld, híj keek me wezenloos áán alsòf hij weer mijn woorden niet goed begreep? "KÌNDEREN!" riep ik. "VERSTÁ JE ME? DUIZENDEN KINDEREN DIE ZICH VAN GEEN KWAAD BEWÙST ZIJN!" 'O ja,' zei Avraham èn líet zìch verslagen op z'n knieën vallen. Ik probeerde hem aan z'n handen overeind te trekken, maar hij was té zwáár voor mij! "STÁ ÒP, GÁ DIE GÒD ÀCHTERNÁ EN VERTÈL HET HÈM!" 'Het is te LÁÁT,' zei Avraham. 'Het beslúit van de Héér staat vàst!'
Ik kéék hem verbijsterd áán. Hóe kòn híj zich bij zó'n verschrikkelijke wréédheid néérlèggen? Wàt dóen de goden met het hart en het verstand van mannen? MÍJN Héle WÉZEN stond in BRÀND! Tussen mij en de goden kwam 't nóóitméér GÓ(E)D, dàt wist ik zeker: ik voelde een diepe afkeer van het leven! Ik verlangde naar 't dodenrijk, omdat ik àlléén dáár voor eeuwig & àltìjd van hèn verlòst zou zijn?
Ik dacht: hij wéét het, hij bewaart het voor later. Dat kàn niet ànders? De god zei: "Àls ik in SDÒM 50 ÒNSCHULDIGEN aantref, zal ik omwille van hèn de Héle Stàd vergeving schenken!" Ik kéék Avraham vol verwachting aan en m'n hart klopte in m'n keel! Ik dacht: er zijn zeker veel meer òn-schùldigen in Sdòm? Tóe, vertèl 't 'm! Maar tot mijn ontzetting ging Avraham een heel andere kant op. Hij zei: "NU IK EENMAAL ZO VRIJ GEWEEST BEN OM DE HÉÉR ÁÁN TE SPREKEN, HOEWEL IK NIETS DAN STÒF BEN: STÈL DAT ER AAN DIE 50 ONSCHULDIGEN 5 ONTBREKEN, ZOU U DAN TÒCH VANWEGE DIE VIJF DE HÉLE STÀD VERWOESTEN?"
't Léék waarachtig wel of hij aan 't àfdingen was op de markt!? DÍE KÀNT MÓEST HET HELEMAAL NIET OP! Ik deed mijn mond open, maar de god ontnam me het woord! Hij zei: "NÉÉ, ÌK ZÀL HÁÁR NÍET VERWOESTEN ALS IK ER 45 AANTREF!" Avraham dòng àf naar 40, 30, 20, 10, èn tóen gàf hij het òp? Ik sprong van òngedùld bijna uit elkaar! "MÁÁR ...!" schreeuwde ik. Vàn wóede sprongen de tranen in m'n ogen! "STÌL, SARA," zei Avraham. "We mógen het geduld van de HÉÉR níet lànger op de proef stellen!"
De god draaide zich òm en verdween in het niets, alsof hij een wòlk was die werd weggeschreven door de hitte van de zon!
'Maar Avraham, er LÉVEN ìn díe Stàd hònderden ònschùldige kìnderen!' Mìjn màn, MÍJN hèld, híj keek me wezenloos áán alsòf hij weer mijn woorden niet goed begreep? "KÌNDEREN!" riep ik. "VERSTÁ JE ME? DUIZENDEN KINDEREN DIE ZICH VAN GEEN KWAAD BEWÙST ZIJN!" 'O ja,' zei Avraham èn líet zìch verslagen op z'n knieën vallen. Ik probeerde hem aan z'n handen overeind te trekken, maar hij was té zwáár voor mij! "STÁ ÒP, GÁ DIE GÒD ÀCHTERNÁ EN VERTÈL HET HÈM!" 'Het is te LÁÁT,' zei Avraham. 'Het beslúit van de Héér staat vàst!'
Ik kéék hem verbijsterd áán. Hóe kòn híj zich bij zó'n verschrikkelijke wréédheid néérlèggen? Wàt dóen de goden met het hart en het verstand van mannen? MÍJN Héle WÉZEN stond in BRÀND! Tussen mij en de goden kwam 't nóóitméér GÓ(E)D, dàt wist ik zeker: ik voelde een diepe afkeer van het leven! Ik verlangde naar 't dodenrijk, omdat ik àlléén dáár voor eeuwig & àltìjd van hèn verlòst zou zijn?
28 nov 2014 - bewerkt op 30 nov 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 dec 2025 50244 62 Zelfs als het niet mogelijk zou zijn om
- O 09 dec 2025 50243 Het zou dus helemaal niet verkeerd zijn om
- O 09 dec 2025 50242 Terwijl Yehosjoea zei: ‘Op de stoel
- O 09 dec 2025 50241 DIT ALLES doet ons denken
- O 09 dec 2025 5024061 YESJ zag de hypocrisie van deze farizeeën
- O 08 dec 2025 50239De Sadducese Koning sprak over de ‘Geverfden’
- O 08 dec 2025 50238 We kunnen de farizeeën niet met al de latere
- O 08 dec 2025 5023760 De farizeeën raakten betrokken bij de bur-
- O 08 dec 2025 5023659 In de tombe is ook ‘n tekening te zien van
- O 08 dec 2025 50235 58 Tòch valt er wel iets te zeggen voor deze
- O 07 dec 2025 50231 Die uitspraak is ook belangrijk omdat ‘t ons
- O 07 dec 2025 50230 Er is nog een controverse over de vergeving
- O 07 dec 2025 50229 57 Net als in de periode van de man met deze
- O 07 dec 2025 50228 Wellicht waren er omstanders vervuld van
- O 06 dec 2025 50227De verwijzing naar de Farizeeën i/d conclusie