TERWIJL IK DEZE WOORDEN ÚITSCHREEUWDE, WÌST ÌK DÀT ER GÉÉN TÓUW AAN VÀST TE KNÓPEN WÀS! OVER WÈLK RÈCHT HÀD ÌK 'T ÉIGENLIJK? 'T RÈCHT ÒM HÁGÀR KAPÒT TE TREITEREN? HET RECHT OM ÀVRÀM TE BESCHÙLDIGEN VAN MÍJN GÈKTE? IK KRIJSTE ALS EEN RÙND TIJDENS DÉ SLÀCHT: IN PANÍEK ÈN ZÒNDER 'N GREINTJE VERSTÀND! Wíe kènt ZÓÍETS niet uit eigen ervaring ...?!!!!!!
Aan ÀVRÀMS verbijsterde blìk zàg ik dàt híj níet wìst WÀT híj mèt míj áánmoest, & hoewel mijn ziel in razernij was, begreep ik dat: ik wist zelf óók niet wat ik met míj áánmoest en dááròm zòcht ik mijn HÙLP bij hèm?! {136} Híj zei: "HET IS JÓUW SLAVÌN, doe met haar WÀT JÓU GOEDDUNKT!" Ik viel stìl, want dàt wàs van àlle mógelijke antwoorden precies het verkeerde, maar de boosheid ìn mij glim-lachte triomfàntelijk: IK KREEG VAN AVRAM EEN VRIJBRIEF, IK KÒN MIJN GÀNG GAAN, ÌK HÓEFDE MÍJN RAZERNIJ NIET IN TE TOMEN!
Dronken van màchtswèllùst wànkelde ik Àvràms tènt úit èn schrééuwde om Hágàr: "KÒM HÍER, DRÀCHTIGE TÉÉF, IK GA DAT JÒNG VAN JOU ÚIT JOUW VÈTTE PÈNS RÀNSELEN!" Ik kéék òm me héén, maar zij verschéén níet. Haar tènt was léég. Níemand wìst wáár zij was, òf dééd àlsòf. Er heerste een ráre stìlte in het tentenkàmp, een léégte, de Wéreld stróómde VÒL àfwezigheid. Mijn wóede zàkte ìn èlkáár als slëcht gerézen bróóddéég èn làg àls 'n róerlóze klòmp ìn MÍJN MÁÁG! Wàt hàd ÌK gedáán? Ik was ongeveer zestig jaar èn .....
Bíjna zèstìg jaar làng, ik wéét het aantal jaren niet precies, hàd ík in de verònderstèlling gelééfd dàt ÌK MÍJZÈLF kènde: 'n goedlàchse, vríendelijke vróuw, waar níet véél KWÁÁD in zàt? Wàt hàd ÌK me vergìst! ÌK wàs íemand waar níemand nog op vertrouwen kòn, ìkzèlf nog wel 't àllermìnst.
Hágàr wàs èr niet.