Q135 ìk wìst wàt ìk dééd: ik ontsloeg me ~~~~~~~~~

VAN DE VERPLICHTING OM HAAR VRIJ TE LATEN, IN RUIL VOOR HET NAGESLACHT DAT ZE ME BEZORGEN ZOU: IK WILDE DAT ZE M'N SLAVIN BLÉÉF, ZODAT IK HAAR 'T LEVEN ZÚÚR KON MAKEN? Ze reageerde niet en ook dat wakkerde mijn woede aan! Hàd ze nóóit in mijn belofte geloofd? Méénde ze 't RÈCHT te hebben om te twíjfelen aan de belofte van haar meesteresse? Wàt verbéélde zij zich wèl!?

"GA ÚIT MIJN OGEN!" siste ik. Maar ze bewoog zich niet! "GA WÈG!" schreeuwde ik. "IK KÀN JOUW AANBLIK NIET MEER VERDRAGEN!"

't Dròng tóen pas tot me dóór dàt zíj búiten bewùstzijn wàs, maar mijn hart was zó verhàrd dat háár toestand míj níets kon schelen: ik wenkte een paar knechten die bezig waren met het melken van de geiten en liet Hágàr naar haar eigen tent slepen. Ik wìst dat er met mij iets grondig mìs was, maar ik stond MÀCHTELOOS tegenover die bóze kràchten & màchten die mijn hàrt BEZÈT hadden.

Nadat Hágàr hersteld was, verzon ik nòg hònderden àndere pesterijen waarmee ik haar tot ongehoorzaamheid probeerde te provoceren wat soms ook lukte {maar meestal níet?}! Ik werd zó onpasselijk van mezelf dat ik me in m'n wanhoop tot Àvràm wèndde ~~~~~~~

"VOOR HET ONRECHT DAT MIJ AANGEDAAN WORDT, BEN JÌJ VERANTWOORDELIJK, WANT JÍJ HEBT HAAR ZWANGER GEMAAKT! EN ÌK HEB MÍJN SLAVÌN TER BESCHÌKKING GESTELD, MAAR NU ZÍJ WÉÉT DAT ZE ZWÀNGER IS TÓÓNT ZIJ NU GEEN ENKEL RESPECT MEER VOOR MIJ! DÀT ÌS JÓUW SCHÙLD, DUS JÍJ MÓET DÌT PROBLÉÉM OPLOSSEN, ÒF LÁÁT ÀNDERS DE HÉÉR GÒD MAAR BEOORDELEN WÍE ER IN ZIJ. RECHT STAAT: ÌK ÒF JÍJ!"


22 nov 2014 - bewerkt op 23 nov 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende