Q134b ik hóór mezelf nòg RÁZEN: "JIJ SNÒL UIT ~~~~

AeGYPTe, MÓEST JÍJ ZÓ NÓDIG MÈT MÍJN MÀN NAAR BÈD?"


En Hágàr:
'Ja, maar, ú vróeg míj tòch om ...?'

"JÁ, ÌK VRÓEG JE, MAAR JE HÀD TOCH
KÙNNEN WÉIGEREN, HÓER DIE JE BENT?"

Ik, Saraï, schaam me nu díep voor zóvéél ònbescháámde
redeloosheid, maar 'het ìs gebéurd', ik kan 't níet meer ontkènnen!

Hágàr bracht me vijf kruiken en viel volkomen uitgeput letterlijk en figuurlijk
voor de tent op de grond: ik hoorde haar lichaam dòf in 't zànd plòffen. Ik hees me
van m'n bed. Mijn hart klòpte in m'n ingewanden! Ik liep naar haar tóe èn kéék òp háár néér!
't Spéét me dàt zíj háár táák vòlbràcht hàd èn ÌK géén réden om háár àf te ranselen?! Ik zei:
'Ik hóef jóuw KÌND níet meer,
je mag 't hóuden!'

21 nov 2014 - bewerkt op 22 nov 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende