q120 't Damascusgeschrift & de echoputten der tijd

Eerst
nog maar
wat hedendaagse krantenkopjessnellen:
'n avondje uit denken was vanavond in Oudaen oudegracht99 Utr.
Uit de trouwe verdieping van rel&fil interview door Marc van Dijk met Jan Bransen:
'iedere filosoof speelt dat hij de waarheid kent' ~ als filosofen door goede argumenten onderuit gehaald worden, zijn ze blij!
Stand-UP philosophy is onder liefhebbers al aardig ingeburgerd als de wijsgerige variant van stand-UP comedy:
't publiek roept iets en de filosoof op het podium probeert er een slimme, geestige draai aan te geven.
Filosoof Jan Bransen begeeft zich op vergelijkbaar terrein, maar zijn methode is anders. JB:
"Ik ga niet in op wat het publiek roept, maar probeer de mensen iets te geven waar ze nog niet eens om vragen, namelijk een vraag waar ze na afloop van wakker liggen." Twintig jaar geleden publiceerde Bransen het boek 'Filosofie & ironie: fantastische opmerkingen over de toekomst van een traditie'. Daarin stelde hij dat filosoferen 'n vorm van toneelspelen is & dat filosofie zich daarom 't best in 't theater kan afspelen. Dit boek wordt nu opnieuw uitgegeven, door de pas opgerichte uitgeverij Philosphicon, die zich exclusief op filosofie richt. Vanavond nam JB, hoogleraar filosofie v/d gedragswetenschappen aan de Radboud Universiteit, in Ut Recht 't publiek 'een avondje uit denken'.

ALS U ZEGT DAT FILOSOFEREN IS ALS TONEELSPELEN, DAN LIJKT 't OF U ZEGT DAT FILOSOFEN DE BOEL VOOR DE GEK HOUDEN. "Klopt, maar dan wel inclusief zichzelf. Ik ga vanavond ook een soort toneel-stukje opvoeren, als ik mijn betoog houd. Eigenlijk doet iedere filosoof dat: zij/hij speelt 'de waarheid te kennen'. Tegelijkertijd zal de ware filosoof altijd laten zien dat dit niet wèrkelijk zó is?' Als filosooof speel je 'n dogmaticus, zonder er ooit werkelijk een te kunnen zijn. Maar dat spel moet je wel ernstig nemen, anders is er niks aan."

EEN FILOSOOF KAN TOCH WERKELIJK OP WAARHEID STUITEN, ALS IS HET MAAR PER ON-GELUK?
"Natuurlijk, maar 't gaat om de houding die je aanneemt ten aanzien van dat wat je vindt of ontdekt. Neem het debat over de vrije wil.
Wetenschappers als Dick Swaab & Victor Lamme denken te kunnen aantonen dat de mens geen vrije wil heeft? Ze menen 't probleem opgelost
te hebben. Als wetenschappers zouden ze het verschrikkelijk vinden als er nieuwe bewijzen kwamen, waarmee hun theorietjes omver worden ge-worpen. Daaraan kun je zien dat ze geen filosofen zijn. Een filosoof probeert in alle ernst zijn standpunt te verdedigen, maar op het moment dat hij door een goed argument onderuit gehaald wordt, geniet hij daarvan. Dan komt de ironie van zijn theorie aan het licht. Een wetenschapper heeft op zo'n moment verloren, maar een filosoof heeft dan juist gewonnen. Hij weet dat het gaat om de zoektocht die hem iets dichter bij inzicht heeft gebracht."

DAT KLINKT BIJNA BOEDDHISTISCH: DE WEG IS BELANGRIJKER DAN HET DOEL!
"Dat is geen gekke vergelijking. In de fi-losofie is het helder dat we de weg niet kunnen overzien als we die nog aan het bewandelen zijn. Mensen als de hersenonderzoekers Swaab en Lamme missen de ironie om dat in te zien. Als Plato Socretes opvoert in zijn dialogen, is 't onduidelijk wat precies 't standpunt van Plato is. En 't personage Socrates doet niets anders dan 't zagen aan de stoelpoten van iedereen die denkt dat hij/zij iets weet."