Q100 'de aarde steunt nergens op, de aarde zweeft'


MOMPELDE IK.
'Wàt zéi je?'
'De aarde zweeft,' herhaalde ik.
'Dàt hoorde ik Tsippor laatst zeggen.
"DE AARDE IS EEN BÒL VÒL LÙCHT!"
Ik hóórde die woorden,
maar ik kan er geen touw aan vastknopen!'

Yovav schudde zijn hoofd en zùchtte díep.
'Míj stóren zíjn dwáásheden níet,
maar er zijn ànderen die dènken dàt híj de GÓDEN tégenspreekt!'
We zaten lange tijd stìl bijéén, níet wétend wàt we moesten
of kònden dóen!

De Stàd víel in bròkken úit elkáár,
de WÓÓRDEN hàdden zóvéél Betékenissen meegekregen dàt je nauwelijks meer van een gemeen-
schàppelijke Táál kòn spreken, èn àls dé Táál níet méér wèrkt àls een Bìndmìddel TÙSSEN dé Mènschen,
maar éérder àls 'n slàgveld, hóe moest & kòn je
DÀN nog sámenléven?

Ik hoorde het gekraak van hijskranen,
't geknars van wielen, geschreeuw & gevloek van arbeiders, geluiden die me zó vertróuwd waren geworden
dat 't me vóórkwàm dat ze er àltíjd al gewéést wáren. Maar voor 't éérst vóelde ik dàt Hèt Vertróuwde áángevréten WÈRD door WÀNTRÓUWEN: hóe loyáál wáren ònze éigen mensen éigenlijk? Wáren er óók ÒNDER hèn MÌSSCHÍEN die níet van hàrte méé-
werkten èn óók wèl ééns òf váker dúistere PLÀNNEN sméédden? Hóe gemàkkelijk wàs 't niet om zogenaamd 'per òngeluk'
met een lood-zware STÉÉN van zo'n HÓGERE TRÀNS om míj
in één ènkele klàp te verpletteren?

Ik sprong òp, bescháámd omdàt ÌK gevréésd had voor MÍJN éigen LÉVEN!
"WE MÓETEN TSIPPOR WAARSCHUWEN!"
zei ik. "HÍJ MÓET WÈG!
HÉÉFT HIJ GEEN
FAMILIE VÈR
WÈG?"

13 nov 2014 - bewerkt op 14 nov 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende