Q&a22 de zorg voor de god en z'n tempel was de ...

belangrijkste verantwoordelijkheid van de koning. In de prehistorie, daarvan zijn sommige wetenschappers ten diepste overtuigd, hebben de dorpen en steden van Soemeria ooit zelfbestuur gekend in de vorm van een primitieve democratie: een raad van vrije mannen & oud-sten vergaderde, debatteerde & kwam tot beslissingen. Toen braken 'r tussen de groeiende steden oorlogen uit over land- & waterrechten & uit de heuvels rukten barbaren op, begerig naar stedelijke rijkdom. Debatteren werd nu 'n luxe die tot de dood kon leiden. 'n Stad kon toen een man kiezen uit z'n midden om LOEGAL te zijn, Grote Man, Koning! Híj roep alle krachten van de stad bijeen, leidde het leger zo naar de veldslag, beschermde de buitengrenzen van de stad & organiseerde het graven van de kanalen.

Aanvankelijk was zo'n aanstelling tijdelijk, of voor de duur van de problemen. Sommige Soemerische problemen duurden generaties lang en zo werd het koningschap permanent. Die vorm heeft het dan ook kort na 'het begin van de geschiedenis'. Iedere stad heeft 'n koning die voortaan fungeert als 'hoeder van het volk' ~ " ... UW HOEDE WAS EEN WELDAAD VOOR ONS HART"; híj is de rentmeester van de god die de stad bestiert; hij bewaakt de onveranderlijke wetten van de staat die overeenstemmen met de goddelijke orde van de kos-mos & het tot uitdrukking brengen ervan: uit HÈMZELF komen deze wetten niet voort, maar hij is hun dienaar & uitvoerder ~ híj is dus evenzeer aan de wet gebonden als zijn laagste onderdaan & hij is verantwoordelijk tegenover de goden voor de uitvoering van de wet ~ hij volbrengt de publieke eredienst die de gunst van de goden verzekert & de goden kracht geeft om hun werk voor de stad te verrichten & hij helpt ook om het land ieder jaar weer tot leven te brengen door 'een ritueel huwelijk' aan te gaan.

Twee keer per jaar balanceert de wereld tussen orde & chaos. 's Winters slinkt de voedselvoorraad. De toenemende leegte in de voorraad schuren wordt met afgrijzen bezien: het is als de leegte van een versteek ven graf. Voor 't volk van Soemeria zijn de doodse maanden aan 't eind van de winter doortrokken met spookbeelden van hongersnood & dood. Ze hadden 't gevoel dat ze leefden in de cadans v/d natuur en ze beschouwden de veranderingen i/d natuur als episodes in het leven van hun (eigen) goden.