Q

Louise Fresco: Wat ik mis in onze huidige samenleving, of het nu om voedsel gaat of economische groei, ontwikkelingshulp of zorg, is de ruimte voor het zoekende, voor 't (h)erkennen dat onze meningen 'n momentopname zijn, dat kennis gevalideerd moet worden en niet zómaar ontstaat.

Wat ik mis is de oprechte nieuwsgierigheid naar andere standpunten, 't vermogen om goed te luisteren, mildheid tegenover anderdenkenden, uit 't besef dat geen van ons 't overzicht heeft, maar slechts een fragment ziet. Of om nog een keer Abel Herzberg te citeren:


Alles wat wij zijn,
Wat wij zien, ervaren, zeggen,
beleven en doen,
Is fragment.
Maar er is geen fragment
Of de ziel van al wat leeft,
Is daarin tot uiting gekomen.

Toch was AbHe niet alleen de man van het milde, luisterende humanisme. Zijn leven lang heeft hij geageerd tegen onverschilligheid & de opzettelijke of halfopzettelijke blindheid van degenen aan wie de Jodenvervolging voorbij was gegaan. Die houding, van 'val-me-niet lastig-ik-heb-het-al-moeilijk', dreigt nu voortdurend. Onverschilligheid is de luiheid van degenen die 't zo goed hebben dat ze de rest van de wereld hoog-stens als 'n bedreiging van hun welvaart (willen) zien!?
Tot slot dit. Vanavond is de avond voorafgaand aan 't Joodse Nieuwjaar, Rosjhasjana - Rosj haSjanah - OK! (5773): weet u waarom dat nieuwe jaar altijd in deze periode gevierd wordt? Dat komt omdat déze maand de afsluiting is van het oogstseizoen in het gebied rond om de Middellandse Zee. De akkers zijn leeg, de laatste dieren geboren, de meeste druiven geoogst, het wachten is nu alleen nog voor de olijven die nog moeten afrijpen. Met de herfst beginnen de nieuwe regens, en met de regens de onzekerheid of er voldoende water en dus voedsel zal zijn in het volgende seizoen. Rosjhasjana (de 'kop' van 't jaar) is dus tegelijk het moment van dankbaarheid voor de oogst (net zoiets als dank- & biddag voor het gewas in de christelijke kerken), maar markeert ook de kwetsbaarheid van de mens. In de loop vannde afgelopen tienduizend jaar, sinds het begin van de landbouw ['t vollopen van de Zwarte Zee, de ontploffing van Thera/Sarotini/tsunami's/natuur- & cultuurrampen e.d.], hebben we collectief die kwetsbaarheid zo goed hebben kunnen terugbrengen dat 't overgrote deel van de wereldbevolking zich nu niet constant zorgen hoeft te maken over de vraag of er morgen te eten zal zijn, & dat we erop kunnen vertrouwen dat ook toekomstige generaties steeds minder honger & gebrek zullen hoeven te lijden. Dit is één van de grootste verworvenheden van onze tijd die we ons bij ieder debat over voedsel zullen moeten herinneren.





18 sep 2012 - bewerkt op 18 sep 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende