Q'70 Chàm: "Misschien heeft "g d" té láát bedàcht:


DÀT KÌNDEREN ÒNSCHÙLDIG ZÍJN
ÈN ZE DÁÁRÒM 'N SCHÍJN VAN LÉVEN GEGÉVEN?"
Nóàch vervíel in 'n stìlzwijgen dat ìk àlléén kan vergelijken
met dàt vàn een dóófstòmme: híj wìlde wèllicht bèst wèl práten,
máár hàd ÌK HÈM met stòmheid GESLÁGEN!
"ÚW ZG. 'G D HÉÉFT VÉLE DÚIZENDEN ÈN NÒG EENS VELE DUIZENDEN ÒNSCHÙLDIGE KÌNDEREN VERMÓÓRD ÒMDÀT HÍJ ZÓ WÓEDEND WÀS' DÀT HÍJ HELEMAAL NÍET GO(E)D GENÓEG ÓVER ZÍJN PLÀNNEN NÁGEDÀCHT HÉÉFT!? ÒM VÓÓRTÁÁN ZÌCHZÈLF TE KUNNEN TROOSTEN IS HET ZÓVÈR GEKÓMEN DÀT HIJ HONDERD DODE KINDEREN OP 'N EILAND GEZÈT HEEFT DIE HET KÌNDERLÉVEN MOETEN NABOOTSEN, ZÓDÀT HIJ NÚ NÒG ENIGSZINS HET GEVÓEL ÓVERÉIND KÀN HÓUDEN
DAT HIJ GO(E)D ÌS GEBLEVEN ÒNDANKS ALLE ELLENDIGHEID"!

Nóàch schéurde zich lòs
úit z'n fatale fictieve tijdelijke doofstomheid, spròng overeind en schreeuwde luid:
"Dàt kàn niet wáár zijn: het zíjn èchte kinderen! ZE LÉVEN!" 'Hóe zìt 't nu, vader?' vroeg ik. 'Léven ze òf zijn ze DÓÓD?'
"ZE LÉVEN!" snauwde hij & liet zich als een zak meel op de grond ploffen! ÌK zwéég, òmdàt ik hem zo làng mógelijk
aan zijn zèlf geknoopte strop wilden laten bungelen. Ik wìst dat er zich 'n eenvoudige zìn ìn zijn hoofd
aan het vòrmen was, 'n zìn van maar víjf woorden die als een mes zijn tòng tot blóedens toe
zou kèrven: ik hóöpte dàt hij níettemin de moed zou hebben òm die zìn úit te spreken,
want ik wìlde dàt hij píjn leed! Ik hóórde hem vaker kreunen!
'Ìs er iets, vader?'

Híj slaakte een diepe,
hartverscheurende zùcht! Tóen zéi het het:
"MÌSSCHÍEN ZIJN MIJN KLEINKINDEREN ERBIJ!?"

Ìk líet hem bungelen tot Zèlfs Voor Míj
de Stilte ònverdraaglijk werd.

'Wàt zei u,
vader?'
04 nov 2014 - bewerkt op 07 nov 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende