Q'66d 'Váder,' schreeuwde ik. 'Mijn kìnderen ~~~~~

BLÍJVEN AAN BÓÓRD! WIE OOK MAAR ÉÉN VINGER NAAR ZE UITSTEEKT, DÍE SLÁ ÌK DÓÓD!' "WÁÁRÒM DE JÓUWE WÈL EN DE ÒNZE NÍET?" RIEPEN SÈM & YÁFET! 'ÒMDÀT JULLIE GVD JE VADER GEHOORZAAMD HEBBEN EN ÌK NÍET!' BRÙLDE ÌK! "VÁDER, LÁÁT ÒNS IN 'S HEMELSNAAM ALZO NU ÓÓK ÒNZE KINDEREN BINNENHALEN!" MIJN BEIDE BROERS WAREN WANHOPIG, MAAR DURFDEN ZÒNDER MIJN VÁDERS TÓESTEMMING HÙN KÌNDEREN NÍET TE RÈDDEN?! NOACH ZWÉÉG, NIET ALLEEN MET ZIJN MÒND, ZIJN HÉLE GEZÌCHT ZWÉÉG! HET ZÀG ERUIT ALS EEN KOUDE, BLÌNDE STÉÉN!? HET WÀS TROUWENS ÀL VÉÉL TÉ LÁÁT! ÌK HÀD RÉGEN VERWÀCHT, MAAR 'T EERSTE WATER KWÀM OVER LÀND! Éérst stàk er een wìnd òp, die zich snèl ontwìkkelde tot een vlíegende STÒRM! Het zànd géselde de àrk, de lùcht gìlde als een vrouw in barensnood! Er vòlgde een dònderend geráás àlsòf er 'n Léger van Dúizend keer Dúizend Dwaze Duivelse Dòlle Reuzen òp òns àfkwam? Tóen kwàm DÉ KLÁP! 'n Reizenvúist stòmpte de àRK ìn haar zíj, waardoor zij slàgzij maakte èn dóór de lùcht léék te vlíegen! De spànten kréunden àlsòf zíj stèrvende waren, maar bráken níet? De àRK rìchtte zich làngzáám weer òp, maar scheen nòg stééds píjlsnèl als 'n vógel dóór de lùcht te scheren! Ik klòm naar de bóvenste verdieping & héés me naar de ópening die ik ìn het dàk gemaakt had. De mèstlucht wròng zich als een dìkke róók dóór het smàlle lúik èn bràndde ìn MÍJN ógen: ik stàk mijn hóófd naar búiten èn zàg dóór mijn tránen héén wàt er àllemáál gebéurde? Wij vlógen níet, we dréven, dreven op 'n Wóedende, Kòl-kende STRÓÓM VÒL wìtte schúimkòppen! 't Wáter máákte zóvéél lawaai dat het àLLES overstèmde; pas toen ik mijn tranen gedroogd had, zàg ik óveràl wràkhout waaraan mensen zich wànhópig vàstklèmden, met ópen mònden. Ik wíst dat ze gílden èn schrééuwden, maar ik hoorde ze níet: ik zag er velen geluidloos verdrinken; de lùcht werd zwàrt èn het begòn te RÉGENEN. 't Wàs alsòf de Hémel z'n slúizen ópengezet had, want 't regende niet in druppels, maar in stralen zó dìk als mensenvingers! Ze slóegen als tròmmelstòkken op 't dàk van de ark, zó HÀRD dat m'n óren ervan suisden. De regen trok 'n gordijn dicht tussen mij en de mensen, maar ik wist dat ze daar aan het verdrinken waren, mijn vrienden, de vrouwen en kinderen van mijn vrienden, de kinderen van mijn broers, en Yered! Ik liet me weer zakken omdat ik de wereld niet meer kòn verdragen: viel op m'n knieën, midden tussen de knaagdieren, totaal ontredderd; wàt ìs dìt voor 'n g d? Ik kon de inhoud van m'n maag niet meer binnenhouden en braakte àlles úit; de dieren snuffelden aan mijn braaksel & aten 't bruikbare op; wéérzìnwèkkend, maar 't was gedrag dat ik tenminste begríjpen kòn? Wáren we maar díeren gebléven! Wááròm ...

03 nov 2014 - bewerkt op 06 nov 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende