punch de lach & mydiyamabushi

Eigenlijk
is ieder van ons
in elk mens een soort van herhaling
in geheel nieuwe vorm
van 'het verleden'?

Vanaf het allereerste 'oerbegin'
tot en met de finale 'oercrunch'
zijn wij via eencelligen, vissen, vogels en zoogdieren
'n actief bewegend evolverend evoluerend explorerend wezen
dat dankzij 'homomuchomacho-bonobo & -sapiens, -ludens/prudenstendenzen'
in staat is om te zijn wie we zijn en te zijn wie we zijn geworden: een
eigenaardig samenspel nu van ogen, oren, voeten, armen, handen, neus en lippen
dat onze gebarentaal van weleer heeft leren omzetten in ontelbare woorden,
begrippen, verbeeldingen en mydi-
beschrijvingen!

Je zou dus kunnen zeggen
dat door ons 'g d zichzelf wil zien':
de grote onbekende oeroorzaak van alles wat er is geworden uit het 'niets'
heeft onze zintuigen nodig om te kunnen aanschouwen en te veranderen wat er allemaal 'uit hem/haar' geworden is tussen aardpolen, zon, maan en sterren?

Datgene nu wat al onze verre voorouders
hebben ervaren en ondergaan heeft zich voor een tijdje genesteld in het wezen uit 'rode rivierklei' dat wij 'mens' zijn gaan noemen en dat de hele wijde wereld heeft veroverd & getracht
bewoonbaar te maken:
door schade en schande met vallen en opstaan,
horten en stoten en wat al niet
hebben we ons op pad begeven
vanuit de verre 'oertijden' van een paar miljoen jaar geleden
naar alle andere bergketens en rivierdalen, planten, vruchten, zaden, noten, takjes en twijgen, kruiden, bomen en alle andere diersoorten,
scheppingen in onze ogen en het werk van onze handen
door wat zich allemaal ook afspeelt
tussen onze oren!

We zijn er hier en nu dan ook mee bezig
om zin te geven aan ons mydi-bestaan door onder woorden te brengen,
vast te stellen, los te peuteren, uit te zoeken, af te kijken en op duizendeneen andere manieren
aan de oppervlakte te brengen en uit te proberen, te testen
en naar ons eigen goeddunken te 'veranderen',
door ons verbale en handige vermogen
te verbeelden & te beschrijven door middel van nieuwe gewaarwordingen,
gebaren, uitbeeldingen en eindeloze variaties
die onszelf ook verbazen
terwijl we ermee
bezig zijn?!

We hoeven niet meer constant en permanent
in angst en beven in de toekomst of het verleden te kijken alsof ons leven ervan afhing,
en we zijn evenmin nog gedwongen om ons alleen maar in het hier en nu vast te zetten
en aan de wand of op een kruis
te pinnen?

We zijn nu eenmaal hier ontstaan
en moeten er maar het beste van maken
met de middelen die ons ter beschikking staan tussen opstaan en weer slapen gaan.
Ondanks alle ellende houden we
de moed erin.

Lopen zingend en juichend
door donkere kloven en spelonken.
Stichten vuur op de gekste plaatsen en vertonen onze 'toverkunsten'
overval waar we ooit terechtgekomen zijn in het noorden, oosten, westen en zuiden.
We zijn alleen en met z'n allen druk in de weer om er een gat in te zien
en zo alsmaar verder en door te gaan tot we
erbij neervallen.

Hiervoor- & hiernamaals,
hemelse en helse toestanden waar we onze voeten nu en hier ook maar verder willen neerplanten
en wortel schieten.

We hebben ons nu eenmaal ooit op pad begeven,
gingen op zoek, alleen en samen, naar een plaats om voor een tijdje onze tenten op te zetten
en een tuintje te cultiveren en wat in het wilde weg te fantaseren over waar we nou eigenlijk
vandaan kwamen en heen op weg waren?

In de grond van de zaak
zijn we dus in wezen nog steeds die zwervende nomade die met al ons hebben en houden
zich op pad begeeft naar groener weiden achter de horizon, de volgende hoek om door de kronkelende rivierbedding en andere bergketens naar het nieuwe oceaanstrand waar de wilde woeste golven
van de eeuwigheid op de kusten van ons brein onophoudelijk heen en weer beuken
todat al wat er ooit is geweest aanspoelt via ons geweten
om een eigen plaats te vinden in het museum
van ons op hol geslagen brein.

En tussen die oergeboorte in de nevelen van tijd en eeuwigheid
begeven we ons telkens weer op pad omdat we het nu eenmaal niet meer kunnen laten uit nieuwsgierigheid en onze zoektocht naar een 'betere' plaats om voort te bestaan proberen vast te leggen in steeds weer nieuwe gebaren, woorden, uitingen in zinnen en beelden,
die bewegen en veranderen terwijl we erbij staan en ook telkens
zelf weer mee gaan doen met de muziek op stap achter
de een of andere tamboer maitre aan of
verstild neuriend in een hoekje van
de kamer of onder de takken
van een wuivende boom
met ritselende bladeren
aan wie we al onze geheimen toevertrouwen
en die al samenspannend met elk ander ook alles weer verder doorvertellen aan allen
die er maar oog en oor voor hebben en er op hun beurt weer mee
de hort op gaan over de horizon van tijd en ruimte
naar de verste uithoeken v
an het heelal!

We hebben in ons korte leven
leren spelen met onszelf en elk ander:
daarvan leggen we getuigenis af door alles wat we nu en toen, straks of ooit
maar tegenkomen en verwoorden, verbeelden,
samenstellen en
uit elkaar
halen
...

Ons brein is bijna
tot alles in staat, maar het heeft wel een samenhang en een loslaten nodig
om echt te kunnen functioneren, daarmee aan te vangen
en er weer mee op te houden?

We zijn en blijven
een onontwarbaar dol & slim kluwen van indrukken en verbeeldingen,
van echte feitelijke kennis en wederzijdse informatie en in emoties gedompelde daden,
vermoedens, pogingen tot overeenstemming tussen wat keihard is
en zo vluchtig als de wind.

Aan de ene kant
zijn we druk doende om luchtkastelen te bouwen
en aan de andere kant breken we alle vastigheid tot de grond toe af.
We bewegen ons dag en nacht onophoudelijk heen en weer tussen de uitersten van ons bestaan,
komen de gekste, mooiste, schoonste en meest verbazende zaken tegen
en slagen erin om er telkens ook weer een potje van te maken,
het af te kraken en met huid en haar te verslinden
totdat het ter bestemder plaatse als een ware onlasting
ons lichaam en ons brein weer verlaat
in de kringloop van
de natuur.

En ondertussen
zijn ook wij als die rookspiralen van het vuur dat ontstoken is en weer uit zal doven:
rooksignalen die kringelen en op zoek gaan naar de wolken die eindeloos voorbijdrijven op het ritme
van zonlicht, winden en stormen en de koel suizelende rust van een paradijstuin
die uiteindelijk alleen nog maar zal bestaan in de elektrochemisch
overgebrachte blije en trieste tijdingen die we moeten leren
verwerken omdat ze nu eenmaal behoren bij ons
menselijk even aanwezig zijn en weer verdwijnen
tussen bladeren van struiken en bomen,
onder het zand van hemelse
gewesten waar op andere planeten misschien ook wel
winden waaien om de rode rotsen en hemelwater eindeloos stroomt naar beneden
en opstijgt en neerdaalt als een fantasierijk ritme
dat zich weerspiegelt
in onze vurende neuronen,
kringelende rookpluimen en de eeuwige rust
van een kort dutje.

Kortom:
onze werkelijkheid
en ons verbeeldingsvermogen
zijn in de grond van de zaak een onverbrekelijk geheel van gewaarwordingen en ons loslaten daarvan.
Je moet natuurlijk wel het verschil kunnen ervaren tussen een en ander wat je gedurende je korte bestaan ontmoet en vaarwel zegt: daarom is er dan ook sprake van de geest die alle
dingen onderzoekt om het goede te kunnen behouden?

Je blijft altijd alles zien door de spiegels van jouw [of anderszins?]
eigen zelfgemaakte bespiegelingen, vergezichten en puntjes op de i!
Vrijheid blijheid en deel dat maar rustig met elkaar terwijl dat nog kan in alle verscheidenheid van gevoel en verstand, emotie, woord
en daad
...

Alles is schijnbaar mogelijk
voor degene die erin gelooft: onze hele bewustzijn hangt nu eenmaal
aan elkaar [als los zand of pot van klei] en we maken ervan wat we erin zien of lijken te ontwaren
zo nu en dan?

We zijn en blijven kinderen
zelfs al worden we misschien wel honderdentwintig jaar, of juist dan?
Je kunt nu eenmaal ook nog doen, zeggen en laten,
schrijven en zingen wat en wanneer je
maar wilt
...

Alle gevoelen en bedenken
is welkom op de gevoelige plaat van ons hersenprojektiescherm
en het nog nieuwe geluidssyteem van ons onophoudelijke bezige brein!
Je komt nu eenmaal gedurende je leven wel of niet in aanraking met dezen en genen,
en je speelt met jouw gevoelens en gedachten
als in die 'zalige' zandbak van ooit
in het land van toen
en daar?

We bevinden ons telkens weer
op onze oude kleuterschool, lagere, middelbare en hogere scholen:
alles wat we tegenkomen is welkom om mee te spelen, 'om te turnen' en
achteloos te laten slingeren totdat we het morgen misschien wel weer tegenkomen,
oppakken & op een totaal wijze omvormen
tot 'iets nieuws'.

We zijn slechts dat
wat nog niet is zoals datgeen wat nu aanwezig is ooit werd gevormd in lang vervlogen tijden
en de kern van het bestaan: wat binnenin zit komt ook weer naar buiten en alles wat zich buiten ons bevond wil eigen plaatsen vinden in ons hoofd gedurende
de tijd dat we bestaan.

We spelen allemaal
met onze eigen en gezamenlijk gedeelde werkelijkheden totdat we,
moe van het spelen in slaap vallen en diepe dromen dromen die weer vervluchtigen op het moment
dat we wakker worden en de klok horen slaan.

En wie zal zeggen wat waar is of onwaar?
We maken los en we leggen vast! We kunnen bijna. lijkt het wel, niet meer buiten die verbeelding
van echt en onecht, vast staand en rond vliegend?

Maar wat we niet kunnen
moeten we maar beter ook niet proberen:
aan allerlei anderen ongewilde zaken opdringen,
aan de man [of vrouw] brengen, door de strot duwen en proberen te verkopen tegen de hoogste prijs. Alles van waarde is vrij om te nemen en te geven: je kunt het niet meer afdwingen, opdringen,
opblazen, inblikken, doldraaien, neermaaien of vernietigen met vuur en vlam
of donder en bliksem.

Als alle werelden op de hele aarde
van alle tijden en plaatsen allemaal samen de schitterende facetten vormen van een kolossale edelsteen dat rest ons eigenlijk al met al niet zoveel bar vreselijk veel anders dan daarvan te genieten en ons steentje eraan bij te dragen op eigen wijze?

Zoals 't
ooit was zal het nooit meer zijn
[of misschien ook wel: want wie weet wat er zich allemaal afspeelt in onze herinneringen en uitgebreide zinsbegoochelingen onder sterrenhemels die komen en gaan?]
maar omdat we er nu eenmaal zijn voor een tijdje rest ons niet veel meer
dan dit alles met een korreltje zout te gaan nemen,
niet blijven beweren dat onze eigen tijdelijke poppenkast de enige echte werkelijkheid is
tussen hemel en aarde omdat niets vaststaat en alles in tijd en ruimte vervluchtigd
en weer opstijgt 'ten hemel' en weer neerdaalt
'ter helle'!

We
spelen van
jongsaf aan met
beelden en verzinsels,
blokken en dozen, bal & brein,
pijl & boog omdat dat alles nu eenmaal
behoort bij het meubilair
van ons wazige
brein?

En
het is
volkomen zinloos en
zelfs zeer schadelijk en soms ook [telkens weer]
levensgevaarlijk om daarvoor neer te knielen
en de maaksels van onze eigen handen te gaan vereren en aanbidden,
op te hemelen en elkaar neer te sabelen
om de krankzinnigste oorzaken & idiootste malle dolle waandenkbeelden,
vermeende economische belangen, massaal doorgedraaid
mensenvlees en de wereldwijde destructie van alle planten en dierenleven
onder het mom van Uncle Fucking Sam,
Moedertje Heilig Rusland of wat voor
Duisterland dan ook van
Vadertje IJskoude GoelagStalin,
Roerganger NaziDolfjewolfje,
Maffe NeoMao of wat voor
ander debiel tijdelijk
kopstukje dan
ook!

Als
ik ergens
een hekel aan
heb dan is het wel
die allergekste en meest doldwaze
van 'menselijke' neigingen:
te geloven in zelfgemaakte afgodsbeelden,
opgeklopt schuim van irritant en gek nitwitterige geslijmbal,
permanente roomskathoziekesinterklazigheid,
constante kommersjele tampatamponreli-
jingleballkerstmannetjes,
ludduvududdurugu mydidebiliteiten over gezoen,
geseks, gezwets en
gelulhannes &
gekutzooi!

Er
zijn nu
eenmaal wel toch
grenzen aan de sterreklameachtige revangeliezerende
& debiliterende verdraagzaamheid achter
deze ogen en
tussen deze
oren?

Er
is werk
aan de mydiwinkel,
maar ook
elders
...

~@~

~@~