Psychedelicatessen & evolutie in myDi


In
myDi
gaan we dus
allemaal eigenijk
alsmaar heen en weer
op onze eigen virtuele
internettale genetische
'droomwereld' in "het brein"
met ons psychedelisch-evolutionaire
mentale 'metrotreinkaartje':
tussen tijden en plaatsen
binnen de
afgelopen duizenden jaren
{en nog veel langer!}
en zo nu en
dan keren we ook weer
terug in onze
eigen '04
tijd ...

En
dat is ook
wat zich alsmaar
constant blijft
afspelen
binnen ons lichaam
en onze 'eigen'
geest?

We blijven
permanent praktisch
variabel flexibel zonder pauze
heen en weer flitsen tussen
alles wat we gezamenlijk
genetisch al meemaakten,
wat we potentieel kunnen worden
en waar we
NU zijn!

Dat werd {en wordt}
ook wel vroeger {en nu}
aangeduid met 'deze' en 'gene'
zijde van het bestaan: karma, kismet,
god, geestenwereld, droomtijd, lot,
het 'rijk der hemelen' dat 'midden'
onder ons is maar dat we
meestal nog niet
duidelijk
zien ...

Diegenen
die wat meer
zagen, ervoeren, droomden,
ontvingen, aanvoelden en
verkondigden, werden al
in oeroude tijden
profeten genoemd of
'helderzienden',
'toekomstvoorspellers,
handlijnlezers of
orakels ...

Maar omdat het
meestal zo diffuus en
totaal ongrijpbaar is zijn we
het vaker gaan negeren,
ontkennen en aan het
ombouwen tot plat
consumentisme?

Maar het verlangen blijft
om zicht te krijgen op dat
gehele proces van verleden
verlangen en toekomstig
geluk wat nu en hier al
aanwezig is en ons
uitnodigt om deel
te nemen!

Dat zou je dus ook kunnen
aanduiden met 'de ontwikkeling'
van 'god in ons' {iMaNu:EL}
Jahweh: de 'wordende'
mens ...

Ondertussen is de liefde
waarover Moshe spreekt in Deut
dus duidelijk nog geen 'teder gevoel',
geen liefde in onze huidige betekenis
van het woord?!

En toch wordt het woord LIEFDE
niet domweg misbruikt, ondanks het
verpletterende gevoel van onderdrukking
dat een objectieve lezing van Moshe's
welsprekendheid wel moet
oproepen?

Het zou verkeerd zijn
om de sleutelwoorden te vertalen
met "U zult de Heer, uw G*D, met heel uw hart trouw zijn",
enzovoorts.
Er ligt meer dan trouw
ten grondslag aan deze verhouding ...
Want aan de 'verbondsliefde' ging een meer mysterieuze,
niet gemotiveerde liefde vooraf, die bovendien de grondslag was
van het "Verhaal van het Verbond"!

Uit de al eerder een paar keer geciteerde passage over
de besnijdenis van het hart:
"ZIE, de Heer, uw G*D, behoren de hemel, ja, de hemel der hemelen,
de aarde en alles wat daarop is toe;
maar aan uw vaderen heeft de Heer zich in LIEFDE
verbonden (...)"?!

Waarom
deed hij/zij dat?
Of wie en wat is hij/zij
dat hij/zij dat zou doen?
Er zit iets wilds, woests in zijn persoonlijkheid
{en in de onze?!} ...

Wat houdt dat in bedwang?
Wat zorgt ervoor dat hij/zij die 'goede daden'
ook werkelijk DOET?

Wat kunnen we zeggen
van deze oermacht/kracht die alles
tezamen blijft houden tegen alle
waarschijnlijkheid in?

Waarom zijn we
nu en hier in myDi onder andere
ook bezig om onszelf en elk ander
uit te vlooien en wat beter
te leren kennen?!

Moshe accepteert dankbaar
het grote mysterie van de goddelijke genade
zonder echt te proberen
het te ontrafelen .......

Maar hij schrijft wel
de feitelijk rituele verordeningen ervan voor,
en het ritueel bevat een soort
aanwijzing!

In hoofdstuk 27 draagt hij de Israelieten op
om naar Sichem te trekken
als zij het beloofde land
zijn binnengekomen ...

Zij moeten daar
de wet schrijven op met kalk bestreken stenen,
offeren op een altaar van ongehouwen stenen en zich vervolgens
in twee partijen opsplitsen en de aangrenzende bergen
beklimmen ............."Eival" & "Gerzim" .......

Zes stammen zullen de zegeningen uitspreken
vanaf Gerizim,
de andere zes stammen
de vervloekingen
vanaf Ebal ...

Dit is duidelijk een ritueel
voor de bekrachtiging van het verbond,
maar de plaats, SICHEM, geeft het ritueel een verdergaande en
dubbele betekenis .............

Sichem was de plaats
waar Avraham voor het eerst aankwam
toen de Heer hem uit UR had geroepen,
en in Sichem offerde hij voor
het eerst aan de Heer .......

Vlakbij Sichem werd Josef,
Gods uitverkorene, door zijn broers
gevangengenomen en als
slaaf verkocht ...

Moshe heeft Josefs beenderen
meegebracht en Jozua {Yoshua!}
zal die in Sichem
begraven ...

God heeft het verbond met Israel,
dat hij tot twee keer toe
bijna heeft verbroken,
hernieuwd omwille
van Moshe!

En nu beveelt Moshe
dat het verbond formeel bekrachtigd zal worden
in S{i}chem!

En zo vergaat
het ons eveneens:
we 'herinneren' ons de 'wetten' van 'goed en kwaad';
ontwikkelen diverse fantastische rituelen in ons 'heden' om
het 'verleden' te doen herleven in 'gecodeerde' vorm;
en zien daarin de 'bevestiging' van de WEG die
we nog moeten gaan ...

We komen
dus telkens wel weer
op hetzelfde hoofdthema terug:
het enige motief van G*D
is de 'schepping' van de 'mens'
naar zijn eigen 'beeld' en
'gelijkenis'?!

Maar het quasi-goddelijke
vermogen waarmee
mannen en vrouwen
andere mannen en vrouwen scheppen, is
seksuele voortplanting ...

Als G*D gedefinieerd
wordt als de schepper,
is de mens in dit opzicht het duidelijkst
zijn beeltenis?!

En wederom was G*D,
zoals we al vaker zagen, verbaasd {!!!}
over het resultaat van zijn bevel aan de mens:
'wees vruchtbaar en word talrijk!' {?}

De groei van de mensheid
griefde hem en hij reageerde eerst
door de schepping te vernietigen,
daarna door een verbond af te kondigen dat vruchtbaarheid en toename
niet aan iedereen garandeerde,
maar alleen aan Avraham en zijn nakomelingen en
onder een voorwaarde:
de overgave van hun autonomie over
de voortplanting ...

God werd niet gedreven door een verlangen
om te reageren op iets wat hij voor Avraham voelde,
een reactie op de een of andere natuurlijke goedheid
die hij in Avraham herkende.

Moshe zei met recht:
"Weet dan dat de Heer, uw G*D,
u dit goede land niet op grond van enige deugd
in bezit geeft (...)"
in Deut 9:6.

Maar als God zich verbaasde
over de gevolgen van zijn scheppingsdaad
en opnieuw over de gevolgen van zijn verbond met Avraham,
waardoor hij ten strijde trok tegen Egypte en uit de hemel neerdaalde
en een tent betrok in Israels kamp,
dan kan hij ook verbaasd zijn geweest over zijn
'onwrikbare liefde' voor Josef,
over het feit dat hij met Moshe sprak als een vriend en
instemde met zijn brutale verzoek dat G*D zijn 'heerlijkheid'
aan Moshe liet zien .............

En tot slot kan hij,
op DIT moment in Zijn {ONS?!} Verhaal,
verbaasd zijn geweest te horen dat Moshe van heel Israel eist
dat het God met 'vreugde en blijdschap'
dient .......

Als vreugde en blijdschap
jegens God geeist wordt van Israel,
worden ze dan ook geeist
van God jegens Israel?

Moshe vraagt aan het einde van zijn leven iets
in de naam van God
wat God nooit van iemand heeft gevraagd!
Vraagt Moshe het ook
van God?

In zijn allerlaatste woorden
zegent Moshe de twaalf stammen van Israel,
een echo van de zegen die Israel zelf - Ya'akov, Moshe's voorvader,
die op zijn eigen manier zo brutaal tegen God was -
aan het eind van zijn leven uitsprak!

De langste en veruit oprechtste zegen gaat uit naar Josef,
die ook de lieveling van Ya'akov was.

In deze zegen verwijst Moshe,
misschien maar een paar uur voor zijn eigen dood,
in het openbaar voor de eerste (en laatste) keer naar het heiligste
en intiemste moment in zijn leven,
het moment waarop "IK ZAL HANDELEN" hem aanriep
vanuit de brandende braamstruik:

"En over Josef zei hij:

"Zijn land
zij door de Heer gezegend
met de gave van hemeldauw,
en de watervloed die beneden ligt;
met de overvloedige voortbrengselen van de zon,
en met de overvloedige oogst van de maan;
met het beste van de oude bergen,
en met de gave van de eeuwige heuvels;
met de gave van de aarde en haar volheid,
en de gunst van hem die
in de braamstruik
tegenwoordig was!"

"Mogen deze komen op het hoofd van Josef,
op de kruin van de uitverkorene onder zijn broeders.
Als de eersteling van zijn runderen in zijn pracht,
heeft hij horens als de horens van een wilde os;
daarmee zal hij de volken doorboren,
de einden van de aarde te zamen.
Dit zijn de tienduizenden van Efraim
en dat zijn de duizenden van Manasse!"

{33:13-17}

Moshe's zegen
van de stam van Josef
{Efraim en Manasse zijn Josefs zonen!}
stemt overeen met alles wat hij in zijn onsterflijke aansporing
tegen Israel gezegd heeft, maar toch wordt Moshe zelf niet geheel
gekalmeerd door zijn
eigen toespraak?

Moshe heeft van Israel
de voorhuid van het hart gevraagd
voor G*D.

Misschien probeert Moshe,
wanneer hij sterft,
zonder woorden van God
een vergelijkbare overgave
te verkrijgen ...

Ook van ons
vraagt de 'scheppings-evolutie'
{G*D Jahweh Elohim}
die doorgaat in ons
en al ons doen en laten
niet om onderwerping
maar om 'dienst'
aan onszelf
en elk Ander
met vreugde
en blijdschap
zonder terughouding!
vrolijkknipoogerg vrolijkcool!verdrietignahnahbah!gaap!verwardgemeenverliefdliefdesverdrietverliefdgemeenverwardgaap!bah!nahnahverdrietigcool!erg vrolijkknipoogvrolijk
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~ch@i
14 apr 2004 - bewerkt op 06 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende