pseudoLorre

Taal
is ons
eigen sociaal medium.
Zo geven we ons
leven betekenis:
door onze interne &
externe spreek-
en schrijftaal.


De
dagelijkse
taal
die we allen
gebruiken en
uitproberen:
om onze wereld
en al wat erin omgaat,
nu en hier in myDi,
soms met horten en stoten,
onder woorden
te brengen.


Hier
gaat het
over inzicht. uitzicht en
communicatie van mensen die
spreken en schrijven
met elkaar en elk ander
die dat wil.


Mensen
van verschillende leeftijd
en achtergrond,
die contacten leggen of afweren,
die schelden of flikflooien,
en wat er allemaal verder wel niet gedaan wordt
elke dag en nacht met
woorden
...


Onze taal
is in gebruik bij ons,
we kunnen niet zonder:
een onoverzienbare, nooit eindigende
individuele en sociale activiteit
die onze samenleving
draaiende
houdt.


De
sociale praktijk
binnen het kader van taal,
waaraan wij schatplichtig zijn
bij het onder woorden brengen.
Precies daar: bij taal als actuele sociale praktijk,
kan taal voor mensen
een muilkorf worden.


Niet alleen
omdat we uit verlegenheid ofzo onze mond
niet open doen,
maar eenvoudig omdat er geen woorden zijn
voor wat we eigenlijk zouden
willen zeggen.


Min
of meer
correct taalgebruik:
daar waken we wel over.
We blijven meestal wel redelijk verstaanbaar
voor anderen.
En kaders van correct taalgebruik loslaten, daar
muilkorft niemand
anderen mee.



Maar
wie wij zijn,
wat goed is en wat niet,
wat de doeleinden zijn van het mensenleven,
dat alles
is onder woorden gebracht
in die wereld die we erven,
en wij brengen het op onze beurt
onder woorden.



Die
'talige wereld'
waarin wij met z'n allen leven is
ZO gezien
een reusachtige zee van beoordelingen,
opvattingen en visies.
Niet alleen maar in die gevallen waarin we expliciet,
duidelijk en met
zoveel woorden, normen en waarden formuleren,
maar eigenlijk is
heel de taal een normen- en
waardenpatroon.


Onze taal
bestaat uit bewoordingen die waarderingen,
waarderingsoordelen inhouden.
Ze zitten er zo ingebakken
dat we het vaak niet eens horen!


En dat kan
de taal die gesproken en geschreven wordt
tot een kluister maken,
een gevangenis waarin mensen zich
opgesloten voelen
.............


Soms
kunnen 'taaltralies' ons de mogelijkheid
ontnemen
om ons te uiten omdat we onszelf niet meer
'onder woorden kunnen
brengen'.


Dan is taal
niet meer een huis om in te wonen,
maar een gevangenis
die ons de adem
ontneemt
.......
Zo extreem
hoeft het gelukkig niet altijd te zijn,
ook niet voor gekwetste
zielen
...


Maar
wanneer we
weer verplicht zouden worden om
religieuze taal te hanteren,
of die van een fascistische of stalinistische dictatuur
of iets dergelijks, dan
vallen er slachtoffers bij bosjes
(vele miljoenen!)?


De meeste
schrijvers en dichters blijken
na verloop van tijd op z'n tijd toch
weer open te staan voor een hervatting
van het 'spelen' met de taal:
en de grootste droogstoppel beleeft daar soms
weer plezier aan (als hij
het overleefd heeft!)
..............


Desalniettemin:
de taal waarin mensen
zich dagelijks bewegen,
de taal van de omgang,
kan neerdrukken
.......
Juist
omdat de taal waarmee we
onder woorden brengen,
onze gewone huis-. tuin- en keukentaal is,
de spreektaal van de spreker en
de schrijftaal van de schrijver,
door dat sociaal gegeven leggen we met ons
onder woorden brengen
beslag op de
werkelijkheid
...


Hoe
kan het
zo misgaan met een taal?
Hoe kan een taal een leefwereld worden
waarin een mens
niet meer kan
leven?


Dan
moet het proces
van onder woorden brengen
(tijdelijk?)
tot stilstand zijn gekomen!
De wereld van betekenis staat bijna altijd
nagenoeg vast,
inderdaad tijdelijk wellicht,
laten we daar maar vanuit gaan,
want dat is al erg
genoeg
...


Maar
wanneer de taal
helemaal in stilstand is gezet
en we spreken
alleen maar wat we gister ook spraken
(al of niet onder dwang),
en er komt geen nieuws meer bij,
geen lucht en geen glimlach,
dan verstikt de taal zo en
doet ze ons stikken:
laten we elkaar stikken en
is de verstikking het enige
wat nog telt!


Taal
als sociale activiteit
kan tijdelijk verstikken,
maar je kunt je ook
een samenleving voorstellen waarin alles
in dollars wordt uitgedrukt.
Aan de taal is spraakkunstig gesproken niets mis,
maar het onder
woorden brengen dringt en dwingt mensen
de weg op van de
dwazen die van alles de prijs weten en
van niets
de waarde!


Dat is taal
die mensen niet alleen
berooft van hun gevoel,
maar ook van hun eer en waardigheid
als mens.
Werkloosheid en/of 'arbeidsongeschiktheid'
die mensen dwingt
tot bedelen of vluchten
of misdaad.


Die ons
overlevert aan
slavenhandelaars
en in de klauwen van mensen-smokkelaars,
kinderarbeid- en prostitutie,
aanranding en
verkrachting.


Het ergste is dan ook
natuurlijk als zo'n verstikkend kader
waaraan mensen 'schatplichtig' zijn (of denken te zijn),
niet alleen maar
een tijdelijk verschijnsel is,
dat ineens weer kan worden doorbroken,
maar op een glazen (of ondoorzichtige!) stolp gaat lijken,
waaronder taal van vroeger
of NU dwangmatig
als een schat wordt
bewaard of gewaardeerd,
- als een al dan niet met zoveel woorden
verkondigd -
EINDPUNT!:
DIT
IS DE WERELD EN
DIT
ZIJN DE WOORDEN
ERVOOR!

Dat
overkomt godsdienstige
en ideologische mythen,
op het moment dat ze door de tempels, kerken, moskeeen
en partij-bureaus als
UITEINDELIJK
DEFINITIEF
worden verklaard,
als onveranderlijke
LEER?!



En
zo kan het
wel weer
...

Verveel
ik jullie niet
te zeer?

Tot
de volgende
keer,



Ch@i:
uw overjarige
mydipseudopapagaai
{veel lawaai?:
mijn vader was een roek
en m'n moeder was
een kraai!}