Prille pubergebieden & gruwelijke griezelverhalen?

~!@!~

Zijn
er ook
GRENZEN
aan het gebruik
van de Nederlandse
taal?

De
verhaaltjes
mogen gesteld worden
in goed Nederlands!

De
schrijvers
kunnen putten
uit de hele woordenschat
van onze taal ...

Bijdragen
moeten {INDIEN
MOGELIJK} enigszins voldoen
aan de eisen van de Nederlandse
grammatica.

Dit zijn
zomaar wat citaten
uit het handboek voor
de nieuwe [bijbel]vertaling(en)
die ook zouden kunnen gelden voor mydi-entries
in het Nederlands of het Engels
[of wat voor taal dan ook]
om de toegankelijkheid & begrijpelijkheid
van diepere gevoelens
te bevorderen?

De
volle
breedte
van de taal
kan benut worden
om het taalniveau en de stijl
van de beschrijving en vertaling
van gedachten/daden
in overeenstemming
te doen zijn
met die van het bestaande
onderliggende aanbod
aan de
zeer verschillende
zieleroerselen, genots- &
pijnpunten ...

Voor de
mydibijbelvertalingen
hebben deze mogelijke uitgangspunten & grenzen
verschillende gevolgen:
net als voor onze eigen veelkleurige
dagboekanierderij?

Bijna
alles kan
en niets moet,
als het maar een beetje leesbaar is
en afwisselend, boeiend of
interessant!

Verschillen
in stijlsoort en stijlniveau
kunnen zoveel mogelijk worden
uitgeprobeerd en/of
gevolgd.

IEDER genre,
elk mydibijbelboek of persoonlijk mydirelaas
heeft een eigen stijl en eigen register,
toonaard en vormgeving,
eventueel zelfs ook nog verlucht in geuren en kleuren met
tekeningen en
foto's ...

Zo komt
in het boek Esther
het woordje g d niet voor & gaat het van de dreiging
tot volkerenmoord over in een traditioneel
carnavalsfeest.

En heeft
het boek Jona
een eenvoudige stijl, terwijl in sommige redevoeringen
in het boek Handelingen daarentegen
een hoog register wordt gehanteerd
en Job gaat over alle ellende die ons mensen
kan overkomen.

Het
boek GEN[esis]
beschrijft de ontstaansgeschiedenis als sprookje
en EX[odus] gaat over jaloezie, misdaad, geweld,
uitbuiting & slavernij, bevrijding en
verlossing ...

In de
nieuwe(re)
vertaling(en) kan de mydilezer & -schrijver
dan ook een veelheid aan stijlen tegenkomen:
van hoog poetisch tot puur zakelijk,
en van zeer verheven tot heel
gewoon!

Aangezien taalgebruik
altijd situatiespecifiek is,
kan er ook in myDi geen sprake zijn
van een onder- of bovengrens
in het taalniveau.

Taalgebruik echter
dat ook maar iets te laag is
voor de situatie in de tekst,
kan zeer storend
werken?

Bij een
wat te hoog taalgebruik
is dit niet het geval, hoewel het ook
remmend kan
werken?

Overigens
dienen zowel teveel
overdreven modernismen
als onbegrijpelijke archaismen
vermeden te worden
aangezien deze een anachronistisch
effect kunnen
hebben ...

Volgens
'het handboek'
krijgt modieus taalgebruik
geen plaats in de "NBV",
alhoewel ik er geen bezwaar tegen
zou hebben als het echt
verhelderend zou
werken!

Het ontbreken
van een ondergrens aan het taalgebruik
impliceert,
dat bijvoorbeeld schelwoorden
in de brontekst
OOK in de vertaling
scheldwoorden blijven;
anderzijds is juist schuttingtaal
sterk aan verandering
onderhevig,
en is het dus zaak
om passende equivalenten
te vinden
die niet binnen
enkele jaren alweer
gans en gaar
verouderd
zijn ...

Verschillen
en overeenkomsten te over
tussen oeroude bijbelboeken en
mydiverhalen!

Zo wordt in
2 SAM hier en daar
tamelijk grof taalgebruik gebezigd;
in 16:9 is een scheldwoord te vinden dat letterlijk 'deze dode hond'
betekent; in de NBV is dit weergegeven
als 'dat hondsvot'.

Religieuze termen
worden niet geschuwd - de bijbel is immers 'n religieus boek -
maar deze termen worden nauwkeurig getoetst
op hun bruikbaarheid
in het Nederlands.

Zo worden
woorden als 'genade'
[als vertaling van het Griekse charis] en 'zonde'
[als vertaling van het Hebreeuwse cheet'/chattaa't
en het Griekse harmartia] in de 'nbv' gebruikt,
maar de 'bruikbaarheid' van deze woorden
wordt per geval
bekeken.

In bepaalde
situaties kan charis
beter worden weergegeven
met 'goedheid'!

Het gebruik
van religieuze termen
is veelal gestempeld door de traditie{s}?
Die tradities mogen echter niet over de vertaling,
begrijpelijkheid en toepasbaarheid van de vertaling
en/of betekenis & omschrijving heersen,
maar hebben alleen maar een
dienende functie ...

Het gewenste
'interconfessionele' karakter
van de vertaling
of de 'mydidagboekanierderij'
mag hierbij niet
'in gevaar komen':
uiteindelijk zijn zowel
alle zogenaamde
'heilige schriften' als
'dagboek-entries' bedoeld voor
ALLE leeftijden & achtergronden
van '[goed]gelovigen'
zowel als fanatieke
'ongelovigen'.

Toegankelijkheid
is wat mij betreft
HET
'sleutelwoord':
en wat we
'er' verder
zelf van denken en
bij voelen
of doen
is een puur persoonlijke zaak,
zowel wat betreft
de reden
tot
lezen/schrijven
als het
ageren/reageren
op ons
zelf
& elk
ander.

~!@!~