pre~ & postmoderne puberteksten vol humor & lol!!!

Godsdiensten blijven levend
door 'mydiverhalen' die werkelijkheid symboliseren.

Al die verhalen
zijn oorspronkelijk mondeling overgeleverd, zonder een bepaalde bekende auteur.
Daarbij speelden bepaalde linguistische conventies een belangrijke rol.
Vertellers en luisteraars maakten deel uit van dezelfde symbolisch voorgestelde wereld,
zodat het niet nodig was om regels en theorieen voor de betekenis en functie van bijbelverhalen te hebben, zoals nu dus meestal WEL het geval
door ontkerkelijking en secularisaties.

Niet ALLE verhalen
kwamen in aanmerking voor "sacred stories", bijvoorbeeld volksverhalen veel minder dan mythes, want hoewel beide tot hetzelfde narratieve genre behoren,
bevatten volksverhalen GEEN sacrale thema's
en mythes wel.

Tegelijk zien we dat traditie,
mythe en sociale gewoonte vaak heel gemakkelijk in elkaar overgaan
en dan samen deel gaan uitmaken van sacrale teksten, liturgische eigenaardigheden en rituele 'sleur'?
Maar we weten lang niet altijd waar sacrale teksten hun oorsprong hebben, terwijl we wel weten DAT praktisch elke cultuur vormen van sacrale teksten hanteert
[zelfs de 'niet-godsdienstige'?]!

We nemen ze ook van elkaar over,
zoals heel duidelijk het geval is met allerlei joodse en christelijke teksten en met de bijbel en de koran: de letterlijke lezing van de meeste van die sacrale teksten leverde dan ook niet zozeer problemen op, want zij waren niet allereerst in de eerste plaats informatief bedoeld,
maar vooral symbolisch, liturgisch, ritueel en traditioneel
als een soort van deken die alles bedekte.

De 'historische' informatie
die werd gegeven had vooral symbolische betekenis.
Daarom kom bijvoorbeeld de allegorische uitleg in de "Oude Kerk" het zo vreselijk lang uithouden,
want als het om de betekenis van de allegorie en de stylistische betekenis ging. hoefde de vraag naar een eventuele historische 'waarheid' in of achter die mythen en gelijkenissen
niet gesteld te worden.

De allegorische uitleg [allegorese]
is dan ook niet typisch christelijk, maar oorspronkelijk heidens.
Een allegorie is een zinnebeeldige voorstelling; als woord komt allegorie van twee Griekse woorden:
alles {ander} en agoreuein [in het openbaar spreken]. Allegorische uitleg houdt in dat achter de letterlijke betekenis de EIGENLIJKE betekenis ligt en dat die letterlijke betekenis daarnaar verwijst.
De heidense allegorie werd in de kerk niet zomaar overgenomen,
dat heeft wel veel tijd gekost?

Omdat er echter
in de literaire cultuur van de wereld waarin de jonge kerk leefde
de allegorische uitleg volkomen geaccepteerd was en de kerkvaders hardnekkig invloed probeerden te krijgen in intellectuele kringen, won de allegorische uitleg
ook steeds meer terrein.

DAARBIJ
kwam heel goed van pas dat in de Griekse mythologie
de goden zich openbaarden in allerlei raadsels, orakles em mysteries!
De allegorese was een literaire stijlfiguur om de diepere betekenis van de mythe te openbaren ...
Met behulp van deze stijlfiguur gingen de kerkvaders zelfs voorchristelijke teksten christelijk uitleggen,
bijvoorbeeld de Odyssee van Homerus: de zwerver Odusseus is een beeld van de christen op zijn reis door de wereld.

De klippen die hij moet omzeilen
zijn vastgeroeste gewoontes die het geloof in de weg staan,
en de zang van de Sirenen symboliseert de verleiding van de zonde waaraan de pelgrim blootstaat.
De thuishaven die ten slotte wordt binnegevaren synmboliseert de eeuwige zaligheid
en het scheepje de kerk.

In negrospirituals
werd met veel gezang en gedans de reis naar de eeuwigheid via de kerk
ook wel voorgesteld als de trein met "Jesus" als ticket om in te kunnen stappen
en veilig te arriveren 'in de hemel' en/of
'het hiernamaals'.

En de hippies
maakten ook wel gebruik
van termen als 'the medium is the message'
en dat we allen moeten toegeven aan de mogelijkheid 'to turn on',
'tune in' en 'drop out', oftewel:
de bijbel als het woord van g d geeft ons mensen
door 'inhibition of conditioned reflex' ['original sin'] de kans en de keuze
om als 'bekeerde' ons te laten dopen ['the drug'],
'te herprogrammeren' [een nieuw leven te gaan leiden]
en zodoende dan ook 'satori'/nirvana/zaligheid/heiligheid te bereiken
en 'eeuwig te leven'
als het ware ...

Uiteraard
had men met deze techniek
ongekende mogelijkheden ontdekt
om de bijbel ZO uit te leggen dat de Griekse en Romeinse intellectuelen, die al met allegorese vertrouwd waren, de christelijke boodschap
konden accepteren?

DAARBIJ
kon men zich dan ook beroepen op talloze
allegorische voorstellingen in de bijbel zelf ...
Zoals bijvoorbeeld de beroemde fabel van Jotam in Rechters 9:7~21 over de bomen die een koning gingen kiezen ['wie is er van hout'?] en al die verschillende gelijkenissen van Yehosjoea haNatsri haMasjiach in het zogenaamde
Nieuwe Testament.

Als
de bijbel
al gebruikmaakte van allegorie,
dan mochten de theologen dat immers OOK?
Men bleef daarbij dan ook lang niet altijd binnen de grezen
die de bijbelse allegorese trekt.

Daar zijn ook talloze voorbeelden van
speciaal bij al die gemeenten, kerken en sekten sinds bijna tweeduizend jaar
onderlinge verschillen van mening, misverstanden
en moedwillige 'slimmigheden' ...

Neem bijvoorbeeld die van Ambrosius
over een zekere Na'aman, de legeroverste van de kong van Aram,
die naar de profeet Elisja [de opvolger van Elya die met een vurige wagen als een UFO ten hemel voer]
gaat om genezen te worden van melaatsheid in II Koningen 5.
Na'aman is volgens Ambrosius te kenmerken als TYPE van 'heidenvolk dat gelovig wordt', immers EERST melaats, later gereinigd door de dope in de rivier, zonder vlek of rimpel!
Na'aman zoekt lichamelijke genezing [de letterlijke betekenis] en krijgt niet alleen maar DIE,
maar OOK 'geestelijke redding' [de 'diepere' betekenis]
en in DIE zin is dan Na'aman [volgens de maffe Ambrosius] meteen ook HET 'type'
van de christelijke gemeente
uit niet-joden.

Dat zijn allemaal
hele leuke dingen voor de mensen,
maar je kunt er donder op zeggen dat waar mensen 'iets' gebruiken
er ook sprake zal zijn van misbruik en dat dit opgaat voor praktisch ALLE
plaatsen en tijden onder de zon en de maan:
ook in mydi is er te pas en te onpas sprake [en schrijve] van allerhande gebruik en misbruik
van woorden, begrippen, vergelijkingen, zingevingen en onzins-
verklaringen omdat mensen nu eenmaal
ZO
zijn en
in elkaar [en elk ander] zitten tot lering
EN
vermaak?