Poldersentimentjeugdherinneringen uit de jaren '60



Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant?

Hoe zelfbewust de voetbalspeler die voor de ogen van het publiek de wedstrijd wint, zich kampioen waant?

Hoe lacht vergenoegd de zakenman zonder mededogen die concurrent verslagen vindt, zelf haast failliet gaand.

En ik zit hier tevreden met die kleine op mijn schoot.

De zon schijnt, er is geen reden met rotweer en met harde wind te gaan fietsen met dat kind.

Als ie maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien half dood.


Maar liever dat nog dan het bord voor z'n kop van de zakenman, want daar wordt hij alleen maar slechter van.

Na tweeëntwintig jaren in dit leven, maak ik een testament op van m'n jeugd.

Niet dat ik geld of goed heb weg te geven, voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd. Maar ik heb nog wel wat mooie idealen, goed van snit hoewel ze uit de mode zijn.

Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen, vooral jonge mensen vinden ze wel fijn.

Aan m'n broertje dat zo graag wil gaan studeren, laat ik met plezier 't adres na van mijn kroeg waar ik teveel dronk om een vrouw te imponeren en daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg.

En dan heb ik nog een stuk of wat vriendinnen, die welopgevoed en zeer verstandig zijn, en waarmee je dus geen donder kunt beginnen, maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein. Voor mijn neefje zijn mijn onvervulde wensen wel wat kinderlijk maar ach ze zijn zo diep ...

Ik behoorde immer tot dat soort van mensen voor wie 't geluk toch altijd harder liep. Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen om verliefd te worden op een meisjeslach.

Zelf ben ik helaas een keer teveel bedrogen maar wie het eens proberen wil, die mag ...

M'n vriendinnetje, ik laat jou alle nachten dat ik tranen om jouw ontrouw heb gestort. Maar onthou het wel, ik zal geduldig wachten tot ik lach omdat jij ook belazerd wordt.

En de leraar die mij altijd placht te dreigen "Jongen, jij komt nog op het verkeerde pad!" kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen, dat wil zeggen hij heeft toch gelij gehad.

Voor mijn ouders is het album met de plaatjes, die zo vals getuigen van een blijde jeugd.

Maar ze tonen niet de zouteloze praatjes die een kind opvoeden in eer en deugd.

En verder krijgen z'alle dwaze dingen terug die ze mij teveel geleerd hebben die tijd.

Ze kunnen mij tenslotte ook niet dwingen grote wooden zonder diep berouw en spijt. En dan heb ik ook nog enkele goede vrienden maar die hebben al genoeg van mij gehad.

Dus ik gun ze nu het loon dat ze verdienen: al de drank die ze van mij hebben gejat. Verder niets, er zijn alleen nog een paar dingen die ik hou omdat geen mens er iets aan heeft.

Dat zijn mijn goede jeugdherinneringen, die neem je mee zolang je verder leeft ...

Welterusten meneer de president!

sneakycool!
21 jul 2011 - bewerkt op 22 jul 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende