Plezierig gevoel!


Geef ons
heden?
'Dagelijks brood ...'
Dwars door alle ellende heen!
Taal gebruiken
blijft 'symbolen'
leren hanteren.


'Trouw'
is de kwalificatie
van een duurzame relatie.
Trouw van mens
tegenover mens en visa versa
als 'levensdoel en -middel'.
Je kunt ervan op aan,
er is voortdurend 'commitment'.
Wie trouw is
(of getrouw),
is een kostbare metgezel
voor andere mensen.
Trouw zijn is begeleiden,
verzorgen en overeind houden.
Ontrouw is afdwalen,
in de steek laten,
laten vallen.
Een mens
die 'duurzaamheid van geloof,
hoop en liefde' nastreeft,
moet trouw zijn om het te volbrengen
en te voleinden.
Mijn moeder
was trouw tot in de dood.
Zij blijft
mijn grote 'voorbeeld'.


Alle
menselijke verhalen
komen uit diezelfde bron
van 'vertrouwen'
op elkaar
...
Er
komt een
einde aan tijden,
werken en beproevingen.
Heel
de menselijke
geschiedenis draait om
dit kerngegeven
van hoop.
Vreugde
en optimisme
in volharding van het goede in ons.
Ondanks
alle tegenspoed.


We
kunnen dit
hoofdthema dan ook
terugvinden
in
alle menselijke culturen.
Duurzaam
geloven in onszelf
en 'elk' ander alleen
schept ware
vreugde.

Wie
deze 'volharding'
beleeft als iets
waardevols en als
een altijd
voortdurende
en blijvende 'begeleiding'
van ons leven
op aarde
ervaart
daarin
een 'eeuwigdurende
bron' van blijdschap
en ontwikkelt
een levensvisie vol optimisme en mededeelzaamheid.


Op
het eerste
gezicht: lichtzinnig, te
optimistisch en onjuist?
Leven is juist
vol van twijfel, tegenslagen en
onbeschrijfbaar sombere
werkelijkheden
...
Er
gaan tijden
voorbij van inktzwarte
dagbeleving en wanhoop.
Volharding
zou volharden
niet zijn, als er geen
tegenwerkende krachten
waren die haar
aanvreten tot
op het bot
.......
Volharden
is 'tegen
de stroom opzwemmen'
tegen beter weten in,
'houtjes sprokkelen'
tegen de wind in en
blijven hopen
als er eigenlijk
niets te hopen valt.
Mensen
die altijd optimistisch zijn
en met ongestoorde blijdschap
hun weg gaan,
zijn zeldzaam.
Met vreugde
lijden aanvaarden
en ervaren,
is voor maar enkelen
weggelegd.

De mens
die lijden moet,
door welke
omstandigheid dan ook,
kan soms zo intens
van 'elders'
krachten ontvangen
en in het lijden zelf
zoveel vreugde ervaren
en er dankbaarheid
uit putten,
dat een 'buitenstaander'
er met grote verbazing
kennis van neemt
en zelf beseft
dat hij geen enkele toegang heeft
tot die bronnen
.............

"Religieus"
besef en 'relationele'
gerichtheid kunnen een mens
tot ongekende hoogte
van beleving opstuwen.
Geloven kan als het ware
dan ook inderdaad 'vogelvluchten
boven de werkelijkheid'
organiseren,
zodat de 'lijder'
zichzelf als 'object' waarneemt
en aan dat bewustzijn
vreugde beleeft
en voldoening.

Een
bijzonder teer
en kwetsbaar element
van duurzaamheid
van menselijk geloven:
wie aan
een ziekbed komt
van iemand die langdurig
uitgeschakeld is
en geen
uitzicht meer heeft,
kan het overkomen
dat hem of haar
iets tegemoet straalt
van een bemoedigende zekerheid,
een stille dankbaarheid
en een scharp
vreugdegevoel
voor elke
kleine zegening.

Hoop:
de hartstocht
voor het mogelijke
...
Iemand
die zo getroffen is
en definitief afgesneden van alles
wat ons als gezonde mensen
aan vreugde en geluk
ter beschikking staat,
hoe kan die volhouden
vreugdevol te zijn
en te blijven?

Kennelijk
beleeft zo iemand
een soort bekering van het verre geluk
naar het nabije geluk.
Er is geen hoop meer
zoals gezonde mensen die hebben:
op voorspoed en
een lang leven,
bevrijding
van tegenspoed
en ellende,
maar wel
een hoop op leefbaarheid,
op kalme moed.

Dichtbij
is het goede,
al zag ze het niet altijd
toen ze nog volop functioneerde
en meedraafde
met de wereld
en de tijd
.......


Wanneer
een mens zich verheugt,
verhoogt hij zich.
Hij stijgt boven
de vlakke werkelijkheid uit
en hij geniet,
lacht en
dankt
...

Een
wonderlijke eigenschap
van een menselijk wezen,
als je het 'nuchter'
bekijkt.

Maar
dat moet
je dan ook niet doen.
Vreugde laat zich niet
in 'woorden vangen',
het is er
en het 'verheft'
ons
...

Het
gaat gepaard
met 'licht en energie'.


Volharden
in je geloof in hoop
en 'liefde' heeft daar
alles mee te maken!
Je kunt 'leren'
om te volharden in je geloof,
je hebt er 'een lange reis' voor over,
al 'snap' je niet precies
waar het allemaal om en over gaat.
Je kunt als het ware 'geestelijk liften'!
Vanuit de berm van de Weg roepen:
"Snap je
waarom je leeft?"
Hoe zou je dat kunnen,
als niemand je dat
vanbinnenuit
uitlegt?
[@]
Dat
is het signaal
voor ons
om op de wagen der Mensheid
te springen
en open te staan
voor de lessen
die we daar
kunnen leren
...
Begrijpen
is 'blij' worden
.......
Blijdschap
tot uitdrukking brengen
naar de Anderen toe.
Als dat gebeurt
kunnen we
'verder gaan op onze Weg' met
gedeelde blijdschap:
waarom?
Omdat je 'begrijpt'
waarom het in ons leven
eigenlijk gaat en je zo
een belangrijke 'stap' verderkomt
met je 'inzicht' en
een 'teken' krijgt dat je
erbij behoort!

Een
'rite de passage'
en een 'verhoging',
verheuging
in 'bevordering' van het Bestaan
als Ingewijde
.......

Vordering ervaren
is een bron van vreugde.
[@]
Dat maakt een mens gelukkig
en je krijgt er moed door
om verder te gaan
op de Ingeslagen Weg!

Omkeren is er dan niet meer bij:
elke volgende minuut is er
een nieuwe stap
nodig
...

Het leven
wacht elders op je,
niet meer aan
de rand van
de weg.

Vreugde
is een moeilijk
te omschrijven gemoedstoestand!
Eigenlijk geen
'object van kennis'
in de strikte betekenis
van het woord.

Je
kunt het verschijnsel
registreren, meer niet.
Je weet als mens heel goed
wanneer je het 'hebt' of niet.
Je bent of 'hoog gestemd'
of je 'zit in
de put'
...

Hoe
je eraan komt
is ook niet altijd te 'traceren'.
Soms 'is' vreugde er ineens,
'zonder bepaalde reden'!
"Ze
overvalt je"!
Door een of ander teken,
een woord, een bericht, een ervaring
met mensen bijvoorbeeld
als het ware
.............
Is vreugde
een innerlijke voldoening
met wat je 'hebt' en
beleeft?
Zeker ook:
altijd geeft vreugde
een 'gewenst' - plezierig gevoel!
Ik 'ben' op de Goede Weg,
ik beleef er "Genoegen" aan en
ik wordt er
vrolijk van
.......

VREUGDE
KUN JE SCHEPPEN:
een typerende uitdrukking,
'het ligt soms boven op de dingen van de dag' en
je kunt het a.h.w.
'putten' &
'afromen'
...

Vreugde
laat zich ook profileren
door het tegendeel
te bekijken:
een vreugdeloos bestaan,
een verlies van alle blijdschap
door ziekte en ongemak,
uitzichtloosheid en doods levensgevoel,
innerlijke duisternis
in een grauwe werkelijkheid
waardoor we ons moeten
voortslepen
...

[@]


Till
next
keer
dan
maar
weer?!




@myDi

ch@i
27 feb 2004 - bewerkt op 20 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende