Please don't go?
Waarom
zijn we er
en waarom zijn we er
niet veeleer niet,
heeft geen
antwoord.
We zijn
onszelf een raadsel,
weten niet waar we vandaan komen
en waar we
heengaan.
Maar
het raadsel is nog groter:
waarom zijn we er maar even, en daarna
niet meer?
Elk mens
is een tijdelijk verschijnsel.
Onze macht, waarde en waardigheid is begrensd
door onze tijdelijkheid.
Waar ligt dat aan en wat
brengt dat mee?
Geest
en adem horen bij elkaar,
de samenhang tussen die twee verduidelijkt
waarom we voor een tijd
een plaats van
'god' zijn.
Doodgaan
is inleveren, adem inleveren.
We zijn letterlijk voor ons bestaan aangewezen op lucht,
op de lucht die we
inademen.
Is er
geen lucht meer, dan stokt de adem
en gaan we dood,
en omgekeerd is doodgaan ophouden met ademen.
Wie een mens heeft zien sterven weet
hoe adembenemend
dat toegaat.
Aangewezen op adem,
op iets van buiten: dat element delen mensen met elkaar,
zo handhaven we ons.
Zolang het duurt,
ademen houdt een keer op:
een mens blaast de laatste adem uit,
zeggen we.
Pure biologie?
Een evolutionair gegeven ...
Maar tegelijk meer
dan dat!
Met dat
inleveren van de adem levert een mens
de geest weer in.
Geest (onze positie als plaats van god) staat of valt
met levensgeest.
Dat onverwoestbare en onherleidbare fenomeen:
geest,
is zichzelf niet machtig,
het beschikt niet over de levensgeest.
Als een mens sterft is het over en uit.
Geheel in de lijn van alles wat vooraf ging.
"Transcendentie" is iets waarover je niet kunt
beschikken.
Als we niet beschikken over de levensadem
is het duidelijk
dat we ook niet beschikken over geest.
Voor een tijd er een plaats van zijn,
en dat is het,
maar na een tijd, tijden, of een halve tijd,
leveren we hem weer in.
Maar voor een tijd!
Dat 'maar' is dubbelzinnig.
Je kunt het opvatten als: even wachten,
voor je wat al te enthousiast verder gaat met dat
'plaats van god',
er zit een beperking aan vast,
het duurt zolang het duurt,
en dat is een mensenleven lang,
de tijd dat ons de levensadem
is gegund.
Daarna is het op.
Of ons al dan niet een natural life span is toegemeten,
doet niet ter zake.
We zijn 'plaats van god' af, als we doodgaan.
Dat klinkt onverbiddelijk, deze beperking,
en dat is ze ook:
ze brengt ons eindigheid op formule.
Je kunt dat 'maar' dus ook lezen als een klacht:
helaas zijn we slechts voor een tijd
een plaats van god.
Mensen die bij 'god' aan onsterflijkheid denken,
zuchten er extra diep bij:
we zijn helaas maar even onsterfelijk,
misschien alleen in het diepst van
onze gedachten.
Zo oud als de wereld is, is de dood er,
gaan mensen dood als dieren,
en liggen juist mensen met de dood overhoop.
Raadsel (Waarom is hij er?),
Spelbreker (Hij bedreigt het idyllische leven!),
Rover (Hij ontsteelt ons onze Geliefden!),
Sloper (Vernietst alles wat leeft en bloeit ...):
weerzin en angst bevangen mensen van oeroude tijden
als we aan de dood denken.
Doodgaan is het meest weerbarstige stukje chaos
uit de geschiedenis van de mensheid.
Het invoegen in de wereld 'van betekenis'
gaat kennelijk niet, althans:
het gaat moeilijk.
Dieren gaan dood zonder gepieker,
ze weten van niets,
kennen geen vraagtekens, geen toekomst,
ondergaan hun lot.
Mensen zullen ook wel zo begonnen zijn,
doch er komt een moment dat mensen kennis verzamelen
(en niet alleen maar knollen en noten),
naar voren kunnen kijken,
en van doodgaan weten.
En dan begint het gevecht om doodgaan onder woorden te brengen,
het tot een stuk van de wereld 'van betekenis' te maken.
Dat proces begint met een woord voor 'moeten sterven' uit te vinden,
ons woordje 'dood', en het eindigt met het geloof dat doodgaan
ergens goed voor is,
bijvoorbeeld dient als poort naar het eeuwige leven.
Je kunt dat 'onder woorden brengen', dat begin,
bijna zien als een bezwering, althans een poging daartoe.
Is er een woord voor,
dan kun je er tenminste over praten,
en alleen al praten verlicht de druk.
Zelfs als een 'hij' erover praten, als een mythologische figuur,
die door drieste spotters uitgebeeld werd als de man met de zeis.
Zo
bergen mensen angsten op in ver-
beelding.
Maar hoever kom je
met je bezweringen?
07 mrt 2004 - bewerkt op 26 nov 2007
- meld ongepast verhaal
-
AvdM
zondag 07 maart 2004 15:33
Waarom zijn we er
Door een of ander wetenschappelijk verklaarbaar zelfs in dit geval verschijnsel van de oerknal tot en met water en alle dingen die eruit voortkwamen en nog verder de evolutie in want zo oud zijn we nu ook weer niet. Ik zeker niet, maar de mensheid dan.
Ik zie datalles dan ook neti als een bezwering maar gewoon, het zoeken naar verklaringen waar je rust mee hebt.
Sorry voor mijn lange verhaal, maar t waren wat dingen die opkwamen toen ik datalles las.
Leetah
We zijn onszelf een raadsel,
weten niet waar we vandaan komen
en waar we heen gaan.
Waar we vandaan komen zou menig natuurkunde scheikunde en wiskunde leraar je maar al te graag vertellen.
Ook jehova's, islamieten. christenen, kortom d egeloven die nu actueel zijn, hebben er een mondje vol van.
En dnek dan nog maar eens aan de egyptenaren, de grieken, de azteken, de inka's, maori's etc etc.
Als je op zoek bent naar slechts één verklaring dan zul je moeten kijken op een niet filosofischw manier. Filosofie kent drie visie's zoals reeds bekend bij je, neem ik aan, kunst, wetenschap en geloof. En elke keer weer, hoe je alle verklaring probeert te bekijken zitten deze drie hevig met elkaar verbonden in het antwoord op je vraag. Het is maar net vanuit welk perspectief jem bekijkt. Dat wil ervoor zogren dat hij net wat anders 'lijkt'dan hij is.
Zelfs waar we heen gaan is op alle drie de manieren krachtige filosofisch uitgelegd. Kunstenaars maken blauwe schilderijen, tunnels van het licht zijn dna ook geen zeldzame schilderingen op de plafonds van oude gebouwen. Maar zelfs mensen die blind zijn en een bijna doodervaring hebben kunnen zien als ze uittreden is wetenschappelijk waargenomen weer.
Ik weet wel waar we heen gaan dus en ook waar we vandaan komen. Ik heb genoeg redenen kunnen lezen. En jij al helemaal.
En zelfs een onbeschreven blad, een kind wat nooit met zowel leven als dood in aanraking is gekomen, een kind wat nooit gelezen heeft of iets heeft gehoord of noch leven noch dood, tsjah, die zal zich er wel neit zo druk om maken mocht hij de wereld vroeg of laat verlaten. Sterker nog, als een dier, zo dicht bij de natuur en bewust van zijn lichaam, zal hij weten dat zijn tijd is gekomen. Dat weet iedereen gek genoeg als t moment daar is.
Maar het raadsel is nog groter:
waarom zijn we er maar even, en daarna
niet meer?
Omdat wetenschap ons leert dat lichamen vergankelijke dingen zijn die neit altijd kunnen blijven functioneren. Het hart wil neit meer of zelfs de geest neit (wat ik zeer onprettig vind daar dit neerkomt op sterven van verdriet bijv.)
En verder, als je alles probeert terug te brengen, dan kom k neit verder dan energie. Alles wat je ziet is energie, alles wat je voelt, eet aanraakt uitzweet, alles. Vroeger of later is het met energie gedaan. Dat betreft de vooral vleselijke dingen, die zijn nu eenmaal niet zo sterk als stenen.
Dat energie neit verder op aarde is, en er geen hersenactiviteiten plaatsvinden (schijnen trouwens ook neti plaats te vinden tijdens een bijna dood ervaring, wat je haast wel zou verwachten want mensen dneken ofzo, maar neen dus) wil niet zeggen dat energie meteen uitgedoofd is, zij kan nog wel een tijdje voort blijven bestaan. Dat waar weet ik zelf ook neit helemaal (en dat is dan weer een deeltje waar gaan we naar toe) want mijn gelovigheid moet ergens ophouden.
Grappig genoeg is dit onderwerp eens ter spraken gekomen tussen een ex van mij en ik, en zijn visie was dat na je dood je energie weer doorgegeven zou worden aan anderen: dit kunnen planten, dingen tafels of mensen zijn, noem elk zelfstandig naamwoord maar op.
Ik vond het wel een beetje kille gedachte, zou r dan niks zijn na afloop..?? Ach wat....er is nog altijd de reïncarnatie. En logisch ook eigenlijk wel want anders zou het op elke o9pslagplaats voor energie, aarde, misschien wel hemel of gewoon loslopende geesten op aarde, wel erg druk worden. Krijgen helderzienden al helemaal geen rust meer.
Elk mens is een tijdelijk verschijnsel.
Onze macht, waarde en waardigheid is begrensd
door onze tijdelijkheid.
Waar ligt dat aan en wat brengt dat mee?
Ik denk niet dat macht, waarde en waardigheid begrenst zijn door tijdelijkheid, tijdelijkheid is namelijk een dimensie en daar zijn er wel elf van, dus blame het on the eleven dimension's. En verder, als je dan weer kijkt door de bril van behalve wetenschap, ook geloof en kunst, dan ligt het er ook maar net aan wat je kansen zijn in het leven. Dus tijd hoeft er dna neit eens iets mee te maken hebben omdat je simpelweg er neit mee bezig zou doordat je andere dingen te doen hebt.
Ik vind het op deze manier niet zo gerenzen daaraan.
En heb je het trouwens, want ik blaat aan een stuk door, terwijl het misschien neti eens bedoelt, maar heb je het misschien in dit geval over eigen-waarde en de waard edie anderen ons toekennen..??
Ja, als de dag van overlijden zowat vastgesteld kan worden en je dit vertelt zal het zeker veranderen, dan willen mensen graag nog even wat extra tijd met elkaar dorbrengen en jijzelf wil misschien wel de meest absurde dingen doen omdat je weet dat je dat straks neti meer kan. Dat heeft meer te maken met dromen uit laten komen, doen wat je leuk vindt. En het gekke is dat mensen, en daar hebben ze dan ook vaak het recht op daar verplichtingen zoals werk en school als dit door de person als vervelend wordt ervaren, de lijnen van een door de maatschappij beschouwd zo goed leven, kunnen laten varen. Het gaat om het geluk en het genot.
Als je aan een ander niet zou vertellen dat je ngo maar twee dagen te leven hebt, dan zal je toch echt geen verandering bemerken in de hoeveelheid aandacht die je krijgt.
Raadsel (Waarom is hij er?),
Spelbreker (Hij bedreigt het idyllische leven!),
Rover (Hij ontsteelt ons onze Geliefden!),
Sloper (Vernietst alles wat leeft en bloeit ...):
weerzin en angst bevangen mensen van oeroude tijden
als we aan de dood denken.
Tsjah, het is nu eenmaal menseigen om een verklaringen te zoeken opdat zij rust vinden in de manier waarop zij ermee omgaan.
Dieren gaan dood zonder gepieker,
ze weten van niets,
kennen geen vraagtekens, geen toekomst,
ondergaan hun lot.
Het si wel vaak zo dat de mensen in de omgeving van de gestorvenen vaker zich zorgen maken over het lot dan de persoon zelf, die leeft wat hij nogng levne kan en die ondergaan ook hun lot.
Zelfs als een 'hij' erover praten, als eem mythologische figuur, d
die door drieste spotters uitgebeeld werd als de man met de zeis.
Jah k dnek niet dat dat het enige is. Mensen willen begrijpen en nogmaals rust vinden in het lot van wat de ander toegekomen is. En dat begrijpen kan je vergleijken met het uitleggen van wat verliefdheid nou eigenlijk is. Dat weet jijzelf wel maar probeer t iemand maar eens duidelijk te maken. Zo is t ook met doodgaan dnek ik. En dan kan je het nog in geurne en kleuren uitleggen, eenander zal zelf moeten ervaren, dna weet hiuj zelf ineens wat er bedoelt wordt. -
Asih
zondag 07 maart 2004 18:40
Heel goede reakties Lieve Leetah jij weet je zegje te doen en komt er wel doorheen op zo'n spontane wijze. Snel overzichtelijk en vol goede moed ...
Gezond verstand met een snufje kruiden, peper en zout. Midden in het leven van alledag, ogen en oren open, zeggen wat je ontdekt en samen delen met de 'anderen'. Bij mij gaat alles wat langzamer door te zwaar lichaam en 'verslijtende' grijze massa? Hou mij en de andere verschillende dagboekaniers op de hoogte van je avonturen in privee en kennissenkring?
Ben benieuwd hoe het zich alles verder ontwikkelt in al die heel diverse en toch 'dezelfde' levens in onze lage landjes aan de wereldzeeen: soort myDi
mozaik van m/v, leeftijden, achtergronden, bezigheden en ervaringen plus en min, dat geeft een 'oudje' zoals ik ben goede moed in 't 'kluizenaars'-
bestaan van gewoonlijk langzaam, zwaar, twijfels over wel of niet doen en op weg gaan. Maar met dat zon meer schijnt komt dat te dikke lichaam met die te slome geest ook wel wat meer op gang en moet ik weer gaan oppassen dat ik niet overdrijf met tuingemodder, fietstochten en te lekker eten of teveel schrijven. Morgen weer naar Almere Emotional Brain voor de
check ups van bloed, dieet, beweging voor het onderzoek naar de werking van de anti-hongergevoel-pil (of placebo). Toe nu toe gaat 't redelijk: wat
bewuster omgaan met de details van elke dag inplaats van zoals het was voorheen. Net op tijd nog om er wat van te maken voordat echte oude mannenkwaaltjes toe gaan slaan in al die onderdelen van wat ik ben of nog ga worden in de komende jaren? We houden elkaar op de hoogte?!!
ch@i
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 03 okt 2026 QQ BM ANTIZIONISME 32 Pas toen ik voor ‘t eerst….
- O 02 okt 2026 IK WIST ZEKER DAT HET {QQLEQ} ooit zo zou gebeuren
- O 01 okt 2026 Nu ik er achteraf op terugkijk, vervult het me met
- O 01 okt 2026 In ‘t laatste deel v/d Zionistische QQleQSchriften
- O 01 okt 2026 Ook al was hij ‘n Hongaarse Jood die in Oostenrijk
- O 30 sep 2026 Herzl deed daadwerkelijk voor de QQLEQ krant ver-
- O 30 sep 2026 27Het is ook een vreemde opmerking voor zo’n aan-
- O 30 sep 2026 QQLEQ Theodor HERZL schreef: “De Antisemieten gaan
- O 29 sep 2026 Toch valt ‘t de lieve QQLEQLEZER best nog wel vaak
- O 29 sep 2026 EENS TE MEER LIJKEN ER BIJ HEM GEEN VRAGEN te zijn
- O 29 sep 2026 MAAR QQLEQ HERZL IS COMPLEET I/D bàn van zelfs z’n
- O 28 sep 2026 VERDEROP i/d Qqq-tekst keert dan ook nòch ‘t woord
- O 28 sep 2026 ‘QQLEQ-PALESTINA is ons onvergetelijke historische
- O 28 sep 2026 Tijdens Herzls korte QQLEQ loopbaan ~ bedenk dat
- O 28 sep 2026 QQLEQHERZL zag ‘n kroningsplechtigheid voor zich ~