piepelen

Er schijnt
nogal 's wat afgekwetst &
al of niet bewust getreiterd te worden in myDi!
We mogen van de wet[gever] mensen dan wel niet fysiek/lichamelijk pijn doen, verwonden of 'gewoon' doden, maar vaak doen we dat wel psychisch/geestelijk
door woord & daad in
ons doen &
laten?

Bijvoorbeeld
allerlei volkomen vreemden,
goede/slechte kennisen en/of mensen met 'n iets andere religie,
huidskleur, opvattingen e.d., 'katten', aftroeven, 'subtiel' vernederen, bevoogden, negeren,
miskennen & sociaal uitsluiten of soms zelfs ook openlijk treiteren,
pesten, zwartmaken &
demoniseren.

En hoe vaak mopperen
we ook niet vreselijk op onszelf of zitten tegen onszelf te schelden, omdat we
iets fout deden in eigen ogen: allemaal vormen van psychisch geweld, ook dat jegens onszelf, hoe
'subtiel' dan ook & al of niet zonder 't te beseffen & ons te realiseren
hoe ingrijpend dit alles kan zijn.

't Is dus van belang
om deze & andere schaduwzijden van onszelf & anderen onder ogen te zien?
Wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt wordt zich bewust: we worden niet verlicht of beter door ons allerlei beelden licht voor te stellen,
maar door ons bewust te worden
van onze eigen duisternis!

Iedereen heeft schaduwkanten:
dat betekent nog niet dat we onszelf daarvoor moeten verketteren, integendeel,
want in de eerste plaats leren om [ook] van onszelf te houden,
dus 't hebben van eigenwaarde is van groot belang,
maar de bewustwording van onze schaduwzijden
is niettemin essentieel!

Dit alles
vanwege onze geloofwaardigheid,
echtheid & originaliteit, maar ook omdat arrogantie & trots wel 't laatste is wat bij 'n menselijke{r} houding past & vooral ook omdat ontkenning & verdringing van
onze schaduwzijden kan leiden tot nog meer projectie &
tot 't blijven zoeken naar 'zondebokken'?

Erkenning van onze schaduwzijden
werkt op zich vaak al helend, berustigend, kalmerend & heilzaam.
Maar als we die, inclusief 't opgekropte & gecultiveerde geweld in onszelf,
niet erkennen voor wat ze zijn in werkelijkheid, kunnen we dan nog wel claimen
om bezig te zijn met bewustwording
& "{r}evolutie"?

't Gaat dus nog niet eens zozeer
om symptoombestrijding, maar om 'n houding die boven haat & geweld kan uitstijgen,
zodat we minder behoefte hebben aan domme agressie, pesterij, getreiter & duf gesar.
Als er iets van belang is in al die gevallen, dan is 't wel eerlijkheid:
'strijden' met 'n 'open vizier'.

We kunnen 't goede nu eenmaal niet afdwingen met geweld,
stiekum getut of blind om ons heen slaan. Het heeft geen zin om lijden [van onszelf en/of anderen] te blijven vergroten door dieper te gaan snijden. 't Heeft veel meer zin ons te richten op 't beste in onszelf
& anderen: zo haat & vijandschap op te heffen.

Ons middel is dus minstens even belangrijk als 't doel
[of zelfs meer] waarnaar we zeggen te streven: geweldsspiralen kunnen we nu ook 'de andere kant op laten draaien'?! 't Heeft geen zin in negativiteit te blijven hangen.
Uiteindelijk streven we 'n betere verstandhouding na &
geen wereldoorlogjes in 't klein.

We moeten leren
om 'n duidelijk onderscheid te maken
tussen de persoon van 'de tegenspeler' & de zaak waarom 't eigenlijk gaat:
zonder enige vorm van innerlijke vrede & balans ben je nergens meer.
Kan dat: in vrede leven met onszelf & anderen? Vrede brengen aan
anderen als we zelf in
onmin leven?

'n Beetje
meer werken aan onszelf
& wat minder anderen in de grond duwen
zou best wel eens heel erg raadzaam kunnen zijn:
je kunt beter van 'vijanden' vrienden maken dan ze nog verder gaan verketteren.
Als we dan toch met elkaar 'mydiertjes' zijn,
dan liever vergeving & verzoening dan
blijven 'oorlogje spelen'?!