picassoap erwtensoep met rookworst & balletjes ...

FILOSOFEN
kunnen wel
de prachtigste verklaringen
bedenken, maar uiteindelijk vraagt
deze moderne myditijd om zichtbaar
wetenschappelijk bewijs: wat nu bijvoorbeeld als
hersenwetenschappers de oorzaak van het lachen op
het spoor komen? Wat als de wetenschap het
hormoon vindt, of de genetische code, die de oorzaak
blijkt te zijn voor deze vreemde
lichamelijke aandoening?
Wat moeten
we dan nog met die kleine duizend pagina's lachfilosofie?
Deze misvatting
over de verschillende merites van wetenschap en filosofie
moet nodig eens uit
de weg worden geruimd!
Want onze cultuur heeft te lijden
onder de alleenheerschappij van
de harde wetenschap
...

DOOR
het dominante
wetenschappelijke wereldbeeld zijn
we geneigd om de menselijke ervaring en ons bewustzijn
over
EEN
kam te scheren met de wetenschappelijke ervaring?
Bijna niemand durft nu nog iets te beweren zonder eerste een deskundige te raadplegen
terwijl het gesprek van de dag juist gevoerd wordt door de leek!
Het grootste deel van ons leven bestaat zelfs uit het gesprek van de mydidag?
De mens leeft dagelijks op de grens tussen weten en niet-weten!
Filosofie, het zelfstandige denken, helpt ons om ondanks het niet-weten te kunnen blijven handelen ...
Onze myditeksten zijn zodoende
OOK
een dagelijks pleidooi
voor de filosofie als wetenschap
van het alledaagse.

WE
geven de
wetenschappelijk blik in
ons alledaagse dagelijkse mydileven
zo vaak voorrang dat de waarheid van het alledaagse soms helemaal niet meer kan verschijnen?
Depressie is een teveel aan cortisol, een druk kind heeft
ADHD,
een chagrijnige vrouw heeft last van haar hormonen, regen noemen we neerslag en een lekker zonnetje is nu vooral UV~straling geworden!
Roken is een nicotineverslaving, seks voortplantingsdrang en muziek geluidstrillingen ...
Geen banaal gevoel kan ons nog overkomen of we denken er al in wetenschappelijke termen over.
En dat komt niet aleen maar door de leek die het wetenschappelijke materiaal vals gebruikt,
maar het komt
OOK
door valse bescheidenheid
van de wetenschapper.

WANT
wat behelst
de bescheiden waarheidsclaim
van hedendaagse wetenschappers nu
precies?
"Vanuit de wetenschap bezien
is de zoektocht naar de waarheid dus vooral een moeizame weg.
Het is de tirannie van de extra decibel. Het gevecht tegen de projectie van de menselijke maat.
[...] En dan is er zelfs nog de mogelijkheid dat [...] de zoektocht stopt voor een onoverdrugbaar ravijn,
dat ons voor altijd van de waarheid scheidt!"
Aldus een vooraanstaaand mathematisch fysicus.
Een goede wetenschapper moet dis zo bescheiden zijn
dat hij ook zichzelf wegcijfert, in het
'gevecht tegen de projectie van de
menselijke maat'.

OOK
een mooi
voorbeeld van dat
gevecht vinden we in het neurobiologisch onderzoek
naar schoonheid van Vilayanur Ramachandran.
Deze hoogleraar aan de universiteit van California
in San Diego luistert niet graag naar het menselijke gepraat over kunst:
hij meet liever aan het zweet in de handen van een kunstbeschouwer of een kunstwerk echte kunst dan wel kitsch is? Dit is geen grap! Ethologische observaties van de Nederlandse bioloog Tinbergen brachten hem tot dit inzicht: T. liet in een beroemd geworden experiment zien dat de zilvermeeuwkuikens die naar de rode stip op de gele snavel van hun moeder pikten voor hun voedsel,
bij een grote gele staaf nog meer geprikkeld
werden!
R.
concludeert vervolgens
dat onze voorliefde voor kunst
gereduceerd kan worden tot deze zogenaamde suprastimuli.
Wat wij kunst vinden is in feite een vergroting en abstractie van verhoudingen en kleuren waar we een sterk biologisch belang bij hebben:
"Als zilvermeeuwen een kunstgalerie hadden
dan zouden ze een lange stok met drie rode strepen aan de muur hangen, het aanbidden, er miljoenen dollars voor betalen en het een Picasso noemen. Maar niet begrijpen waarom ze
gebiologeerd raken door dit nietsvoorstellende ding.
Dat is alles wat een liefhebber van hedendaagse
kunst doet bij een kunstaankoop:
zich gedragen als zo'n
zilvermeeuw!"

KUNST
en zweet
zijn zonder meer
zeer intrigerende uitgangspunten
voor neurobiologisch onderzoek, maar
de waarheid over menselijke verschijningsvormen
zal nooit aan het licht komen
wanneer we de menselijke maat opgeven en
we onze motivaties proberen te reduceren tot 'een kwestie van chemie'!
Sterker nog, het dagelijks leven vraagt van ons
DAAROVER
te spreken,
waarvan de wetenschap wil dat we erover zwijgen: ook
VOORDAT
oorzaak en gevolg van onze ziekten. gevoelens, rampspoed en geluk bekend zijn,
MOETEN
we er al immers iets mee?
Onze wetenschappen hebben de oorsprong
[naar men zegt]
in de
filosofie
...

VANAF
Socrates' zeer
bescheiden
"Ik weet
dat ik niets weet!"
ontwikkelde de filosofie
de verschillende wetenschappelijke disciplines
door alle mogelijke [en onmogelijke]
vragen te stellen en op
alle mogelijke denkbare
manieren te
beantwoorden?

DAT
betekent niet
dat ze een soort
onvolwassen wetenschap is: filosofie kan die
waarheid aan het licht brengen,
waar de wetenschap principieel
niet mee uit
de voeten
kan
...

OOK
is het
dus volgens dit
soort redenaties en bewijsvoeringen
helemaal niet zo'n groot wonder dat sommige mydiertjes
zich zo aantrokken schijnen en lijken te voelen tot grote geile staven
met rode stippen, dozenvol chocaladerepen, paaseieren, tweemeterlange loverboys
met pikzwart haar, diverse modeverschijnselen & alles wat verder ook maar enigszins hoog aangeschreven staat op hiphoptoppoplijsten
[met sterren!],
endemolellendige sitcomsoapopera's &
Idols, Big Brothers & Siliconen Boobs, de Drie van Den Haag,
Geert Wilders, Jan Marijnissen en allerlei andere Pimmetjes, Pammetjes
en Pommetjes met of zonder Horlepiep, Pied Pipers, P{l}ayboys,
Pipo de Clowns & Mamaloutjes, Flierefluiters,
Swiebertjes, Bromsnorren, Miss Piggies
en al die andere virtuele sterren
uit cyberspaces & rappende
rolmodellen
...
@