papa chai herinnert zich zo nu & dan jonge jaren?!
~*~
Toch
grappig om
via internet & google
mensen terug te vinden
die je in geen jaren hebt gezien of gesproken
en allang geen adressen
meer van hebt.
Toen ik voor
de eerste keer in de Bijlmer kwam
begin jaren zeventig woonden we in een gekraakt huis
aan de Ouderkerkerlaan in Diemen
met Ton & Regien uit Deventer,
Ton was tegelijk met mij
in kamp Vledder
in 1965/'66.
Ik paste
op twee jongetjes in Gooioord
naast Ganzenhoef: er werd toen nog volop gebouwd
en jarenlang hoorde je het geluid van heipalen
in het witte opgespoten zand.
Dat kleine jongetje is nu
een kunstschilder.
De man
die in de flat woonde
die al jaren leegstond en waar we gingen wonen
toen de burgemeester van Diemen een brief schreef
dat we het oude huis moesten verlaten omdat het
werd afgebroken is nu een soort van alternatief
genezer geworden a
la goeroe.
En de jonge jongen
van begin twintig met wie ik samenwerkte bij Van Gelder in Buitenveldert
geeft nu gitaarles en zingt.
Een andere jongen die ik zag opgroeien in die jaren schrijft en
maakt ook zelf gedichten
& muziek.
Ik
bedoel maar:
zo worden ze geboren
en beginnen ze te lopen en rond te rennen,
en voordat je het weet zijn ze ook volwassen,
trekken rond over de wereld en doen 'hun eigen
ding' met vormen & kleuren,
muziek & woorden, gitaar
& saxofoon
...
Ooit kwam ik
Leonard Bernstein tegen in het voorjaar van '67,
net als Danny Boyarin, Richard Friedmann & David Ben Gurion:
in zo'n klein landje met een paar miljoen inwoners kom je veel
makkelijker & sneller allerlei mensen tegen dan in
't ongeveer net zo grote/kleine Nederland
met vier of vijf keer [of meer?]
zoveel mensen!
En iets
dergelijks onderweg
liftend door India en die "Arabische" landen tussen Turkije & India ...
Het begon al in Nederland in de jaren vijftig en ontwikkelde zich
als vanzelfsprekend door al die jaren heen in Italia,
Griekenland, Israel & India. Japan & de ouwe USSR.
De vele Amerikanen die je onderweg
tegenkwam in al die
landen!
Dat is
alles zo natuurlijk,
gemakkelijk en vloeit in elkaar over door de jaren heen
dat je het je pas goed beseft
'na vele jaren'!
Net als
die 'oorlogsjaren':
het heeft tijd nodig om te 'rijpen'!
Door te dringen tot binnenin je grijze massa en daar
verder te bezinken, wortels te schieten en als een oerwoudjungle
zich met elkaar te vervlechten en eigen
geestelijke landschappen en
werelden te
vormen
...

~@~
Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende