overtuigd


#~!.*.!~#

DE
mydidroomwereld
gaat rustig door met zich dag en nacht te blijven uitdrukken
in woord en
daad
...

Teksten
blijven oppoppen uit het niets
alsof het niets is en eenmaal goed wakker
komt het besef dat het "slechts" allemaal een droom was, en dat het helemaal nog niet virtueel cyberspaciaal is vastgelegd omdat het niet 'echt' is ingetikt en opgeslagen
of redelijk opgetikt en navenant
ingeslagen.

Ondertussen
is alles vervaagd in het bejaarde brein,
dat nu wel 'helder' schoon is, maar wel weer helemaal opnieuw moet beginnen
met het vastleggen van het reeds gedroomd
opgeschrevene & 'vervluchtigde'.
Maar dat geeft
niks.

Zo is het
per slot van rekening
al meer dan zestig jaar gegaan:
al die indrukwekkende droombeelden, indrukken, geluiden, geuren, vormen, geluiden, emoties, gevoelens, gedachten en
al of niet 'gebeurde'
daden
...

Al jarenlang
zijn er veel teveel slakken in de tuin, net als onkruid toch echt wel een soort van 'pest'!
Elke keer als in 's nacht rondwandel in deze Hof van Eten hoor ik er tientallen kapotknappen
onder mijn voetzolen en de diverse onkruiden groeien altijd toch weer net iets sneller
en hoger dan bramen, bessen
en appels?

Dat alles
doet je ook denken aan al die mydibijbelverhalen:
daar zijn er ook dromen en visioenen bij het leven, die levensechter lijken dan het leven zelf?
Of ongedierte dat harder vreet
dan koeien kunnen
loeien
...

Dat alles
hoort er blijkbaar bij!
Hoe oud je ook mag worden,
je blijft je verbazen over wat je kunt ervaren.
Wat zijn de gevolgen van ouder worden en eventueel dementeren
voor de persoon
zelf?

Overleef ik dit wel,
of is het straks toch nog onverwachts in een klap[je] afgelopen
al wakend en dromend als honderd en twintig jarige, negentig kilo zware, onverbeterlijke kletskous, opmerker, indikker & inblikker, hopeloze verzamelaar van vodden, oud papier
en allerhande [al of niet roestige] metalen & wat er verder ook maar
los en/of vastzit?

Behalve dat men nog steeds blijft zoeken
naar de oorzaken van dementie, komt er ook steeds meer wetenschappelijk onderzoek
naar de gevolgen van dementie voor de persoon zelf en hoe die gevolgen
zo draaglijk mogelijk te maken.

Er is waarschijnlijk niemand
die er helemaal nooit mee te maken krijgt op de een of andere manier vroeger of later,
dichter bij of wat verder af!

Uiteindelijk betreft het hier een belangrijke kwestie,
namelijk deze: op welke manier kunnen we de demente persoon het beste blijven benaderen?
Hoe moeten we met de oude heer Mordy Seth Chai Kraaijeveld omgaan,
zodat hij ondanks alles toch nog enigszins
bereikbaar blijft?

Hoe moeten we straks nog
eventueel contact met hem blijven maken zodat hij zich er prettig bij blijft voelen,
en wij ['de anderen'] ook?

Al is het leven nog zo snel,
de dood die achterhaalt het wel!
Beter EEN myDi onderhand dan honderd advertenties
op Marktplaats of waar
dan ook!

Ook wat zulke vragen betreft
bestaat er bij wetenschappelijke onderzoekers een veelvoud van vermoedens
in welke richting er gezocht
dient te worden.

In het kort
blijken er zo'n stuk of tien methoden te zijn
die alle minstens EEN doel gemeenschappelijk hebben:
het welzijn van de dementerende persoon bevorderen of handhaven
[en daardoor 'automatisch' ook voor 'de anderen'
het leven wat draaglijker
te maken?!]:

~ ons geheugen
oefenen door geheugentraining;

~ gespreksbegeleiding
door psychotherapie of het keuvelen over van alles en nog wat
met hen die daar belang in stellen of professioneel
geschoold in zijn;

~ begeleid terugzien op de levensloop
via 'life review', een soort van mydi dus maar dan nog iets
meer gevarieerd en
'concreet';

~ blijven informeren
over de realiteit door realiteits~orientatietraining met het snellen van krantenkoppen, wereldgebeurtenissen dichtbij en wat verder af en 'verantwoordelijkheid' voor bankrekeningen, huishoudelijke bezigheden, 'tuinarbeid' en wat voor
'oude gewoontes' dan ook;

~ het herinneren
stimuleren door 'reminisceren:
wat gebeurde er toen ooit daar en daar door deze en gene ook alweer,
zoals met oudtante Dinah of de ouwe trouwe levenspartner
van de afgelopen veertig jaar;

~ met de beleving
meegaan in validation~therapie;

~ muziek,
zang & dans in musische therapie
met al die oude liedjes & melodietjes, kinderliedjes en wat daar allemaal op volgde
na peuterspeelzaal & kleuterschool, lager onderwijs en daarop volgende jaren van zorgen baren
en storm vergaren & oogsten;

~ de zintuigen
stimuleren via zintuigactivering:
"I spy, I spy with my little eye!",
"Am I today low or high?",
"What's it all about Alfie?",
"Que sera, sera:
whatever will be,
will be!

Dat weten wij mensen niet,
maar toch doen we ons best om er ondanks alles enige grip op te krijgen
en te blijven houden?!";

~ vasthouden,
aaien, strelen en 'snoezelen',
'poezelen', 'droezelen', 'dreuzelen', 'treuzelen',
'peuzelen' en [whatever it may be]
'neuzelen'?

Kortom:
in de loop van het mydidementeringsproces
kan er toch wel steeds weer voor een andere benadering gekozen gaan worden!
Niet elke benadering heeft op elke moment van de dag en in ieder stadium van dementie hetzelfde gunstige effect?

Daarbij komt
dat voor de begeleiding van iedere demente persoon
geldt dat we zoveel mogelijk moeten weten van de individuele levensloop
van die persoon
...

En
daarmee wordt dan
niet alleen maar bedoeld de persoonlijkheid en wat iemand heeft meegemaakt
maar ook zijn of haar liefhebberijen en/of wat voor bezigheden
en 'interesses' dan ook?!

Dat alles
heeft natuurlijk ook toch altijd telkens weer zijn gevolgen voor de familie,
vrienden en kennissen [indien alive
& kicking]!?

Ieder van ons
heeft toch nog wel wat vage jeugdherinneringen vanaf de moederbuik
en de moederborst via broers & zussen, neven en nichten,
buurkinderen en speel~
kameraadjes?

En als buurt-
of verzorgingshuisbewoner
die [nog] niet dement is, heb je soms ook met de familie, de partner en/of kinderen
van jouw eigen al of niet sneller of langzamer dementende wijk~
& huisgenoten te maken!

Daarom is het dan ook goed dat we
allemaal enig inzicht hebben in de belevingswereld van 'de familie', 'de buurt', 'de omgeving',
't verleden & 't heden van 'alle mensen waarmee we te maken krijgen
[of kregen]'
...

Ook de familie
[indien aanwezig & voorhanden]
heeft natuurlijk niet alleen maar met talloze praktische problemen en zorgen te doen of te maken:
voor familie brengt een demente partner, vader, moeder, broer, zus [whatever] tevens ook nog eens verliesverwerking met zich mee?

Dat is een opgave apart die er nog een bijkomt!
Voor de een is die opgave nauwelijks een last, en voor de ander
een nauwelijks te dragen last.

We blijven er dan ook
vast wel en ongetwijfeld op terugkomen in de komende jaren
[als wijzelf EN myDi blijven 'bestaan'?]!

Aandacht aan onszelf
en elkander en de familie besteden blijft een onmisbare 'noodzaak':
vaak kan de familie ook informatie over dementie, en niet dementie alleen,
maar alles wat 'een persoon' betreft,
heel goed gebruiken.

Het bevorderen van
HUN
deskundigheid kan hen mede helpen om de last, die soms vele
jaren duurt, te dragen. In een aantal gevallen biedt groepsbegeleiding
een uitkomst.

In gespreksgroepen
die al vele jaren op tal van plaatsen worden georganiseerd,
kan er aandacht worden besteed aan onze emotionele verwerking van het verlies
[en in feite is ons hele myDi in al zijn facetten en mogelijkheden
nu dus ook al een vorm van
'zoiets'!]!

In een beperkt
aantal gevallen is individuele begeleiding
en soms ook psychotherapie
nodig?

Bijvoorbeeld
als bij het verwerken van de dementie [detentie,
of wat dan ook tussen de damnatie en/of 'lofprijzing' van vergrijzing
& verwijz[ig]ing] van de partner,
TE
veel 'oud zeer' of sterke schuldgevoelens
naar boven [kunnen]
komen?!

We weten nu
dat bij die ouwe meneer "Kraaijeveld"
aka Mordy Chai Seth e.d. van dementie wordt gesproken als zijn gestoorde gedrag
blijkt te berusten op bepaalde blijvende [weefsel]veranderingen
in zijn hersenen.

Die kennis is belangrijk,
maar helpt ons nog geenszins om op een bevredigende manier met hem om te gaan:
bevredigend voor 'ons als buitenstaan-ders' maar ook bevrediging voor die heer [of mevrouw]
K, M, C of S [of wie dan ook]
ZELF!?

Alvorens te weten
hoe we een dementerende persoon het beste kunnen benaderen
[in ieder geval niet met te veel en te vaak van die overdoses kut/lul/poep/pies & andere mydishitverhaaltjes?], moeten we eerst nog iets beter kunnen begrijpen
wat er in hem [of haar] omgaat!

Geheugenstoornissen
behoren tot de kern van de verschijnselen die bij dementie [e.d.] op de voorgrond [kunnen] treden: ons 'collectieve' geheugen is en blijft daarom dan dus ook
HET
algemeen en ongetwijfeld 'christelijk' uitgangspunt om de gevolgen van
al deze verschijnselen en bijverschijnselen te kunnen begrijpen ~
wat het voor 'de mydipersoon'
ZELF
kan betekenen om 'mydier' te worden,
te zijn en te blijven [al of niet 'dement' en/of 'gewenst', 'gehaat' en/of
'geliefd', 'verliefd' of
'verwenst']?

Wie zich kan voorstellen
wat er in de belevingswereld van 'n mydiertje omgaat,
kan beter met hen [en zichzelf] omgaan:
daar ben ik in ieder geval
WEL
van overtuigd!

blozen

~@~
28 mei 2007 - bewerkt op 28 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende