Overlevenden


@
myDi:
Overleven, Voelen,
Denken &
Doen
...
En
Zie, "het
Oude is Voorbijgegaan:
het Nieuwe is gekomen"!
Je Eigen Sporen nalaten
in de Eeuwigheid:
'hoe dan
ook'?
[]

Is
het wel
Waar? Om
het Antwoord op
de Vraag wat aan te scherpen,
moeten we ook het begrip
'Pessimisme'
bekijken.

Wijsgerig
bezien, een
levensinstelling die
uitgaat van het uiteindelijk Slechte,
het Ongeluk en de Ondergang.
Iemand met een pessimistische levenshouding
durft weinig te hopen
en over weinig
blij te zijn
...

Alles
wordt tenslotte
toch in zijn
negatieve werkelijkheid uitvergroot.
Als de zon schijnt,
moet men zich hoeden
voor naderende buien,
wanneer het regent
is dat het teken
van de al dan
niet verdiende werkelijkheid.

De pessimist
is niet genegen tijdens de regen
naar de wolken te kijken en te zeggen
dat ze snel voorbij zullen trekken.
"Er komen betere tijden en
uiteindelijk loopt het wel
goed af",
dat zijn voor de pessimist
goedkope anti-
werkelijkheid slogans!
Met een ingebeelde hemel
naar de hel gaan,
kan er nog iets ergers
met een mens gebeuren?
Lichtvaardig hopen
tegen beterweten
in
...

Is
een mengvorm
misschien de meest
aanwezige levenswerkelijkheid?
Is de optimist bij tijd en wijle
ook een pessimist en andersom?
Een mens
is als een bont gevlekte koe,
vergeef me het beeld.
Elk beest
zijn (haar?!) eigen vlekkenpatroon,
het 'unieke'
kenmerk!
Maar de melk
is van dezelfde
kleur
...
Ieder
mens die
met G*D een weg
wil gaan,
beleeft verschillende dingen en
draagt verschillende
kenmerken
.......
Dat
maakt ons
uniek en herkenbaar!
Donker en wit
wisselen elkaar af in de huid,
maar de vruchten zijn dezelfde:
hoop en verwachting,
blijdschap en
zekerheid
........
.....

[@]

Aan
elk duurzaam
geloven komt er
ooit voor ieder mens
een einde
.............
Maar welk?
Wanneer
is een leven voltooid, af, en
wanneer kun je dat zeggen,
dat het
'volbracht'
is?

Is dat,
om maar een voorbeeld te noemen,
wanneer iemand overlijdt
en op het laatste ogenblik nog sterke,
vertroostende woorden
spreekt tegen
de nabestaanden?

Dus:
wanneer mensen
om het 'sterfbed' getuige zijn van
een 'zeker' heengaan?
Vroeger zei men
dat zo iemand was 'behouden'
en 'thuisgekomen'
en er was nog een duidelijk getuigenis
uit zijn/haar mond
te horen geweest.
Dat laatste betekende
een extra dimensie van
het sterven
...

Bij
sterfgevallen door
ongelukken hoorde je de klacht
dat zo iemand zomaar was weggerukt, je
had er 'geen woord meer
van gekregen'
...

Die
'laatste woorden'
wogen soms zwaarder dan
alle woorden
gedurende het hele leven gesproken,
want op dat moment
stond een mens eenzaam voor de eeuwigheid en
dan verkoop je geen
smoesjes meer.
Dan hoor je
'het goud van het behoud',
zei men wel eens,
daar liegt een stervend mens niet om,
daar wordt geen theater
[meer]
gespeeld.

Maar
daar gaat
het niet om
nu!

[@]

Het gaat mij
om authentieke uitspraken
van 'gelovige' mensen die
aan het einde van de Weg gekomen zijn
en
hun 'geloof'
hebben behouden
...

De 'hemel'
toont alle kleuren
van de regenboog
.......

Zinderende
hoop. Vast vertrouwen.
Hemels feest?
Een 'moegestreden' mens
mag de 'wapenrusting' afleggen!
De lange Weg is
'afgelopen'
...
Alles
meegemaakt
.......
Geloof behouden?

Alle nuances
kun je dagelijks lezen
boven de namen van overledenen
in rouwadvertenties!
In de hoop op het
'eeuwige leven'
...
"Thuisgehaald"!
In vrede
'weggenomen'
...
In
de 'vreugde binnengegaan'?
Aangekomen in het Eeuwige Land,
het "Beloofde Land"?
De Eeuwige Jacht~
velden
.............
~~~
Maar
dit soort eindgetuigenissen
veranderen en slijten snel
in ONZE tijd!

Wat wel
steeds weer opvalt,
is dat mensen
vlak voor hun sterven,
als ze er nog toe in staat zijn,
een kort overzicht geven
van wat ze meemaakten,
wat ze aan 'levenswijsheid'
hebben 'veroverd' en
wat hen doet
'berusten'
vooral
.......

[*]

Het is diep menselijk
dat ze daarbij hoogtepunten en
keerpunten noemen.
Soms tobben ze met spijt
en schuldgevoelens,
maar het harde feit van
een aanstaand vertrek
maakt ook de oude fouten
en feiten
milder
...

Vooral
als er nog gesproken wordt
met nabestaanden en
zaken 'uit de weg' geruimd
(moeten) worden
...
Er moet
een vereffening zijn,
een mogelijkheid om
letterlijk afstand te nemen
voordat je afstand neemt
van het leven!

Een doodziek
en stervend mens maakt de balans op
en deelt er soms veel,
soms weinig van mee.
Ontredderd sterven
is het ergste wat je kunt meemaken.
Waar is de volharding gebleven
in zo'n leven?

Ik kan me
heel goed voorstellen,
dat heel wat moderne mensen van die 'afscheidsromantiek'
niets moeten hebben.

Ze kijken liever
naar wat de 'vertrekkenden' deden in hun leven en
wat dat leven heeft betekend
voor de naaste omgeving en
voor de 'maat-
schappij'
...

Tijdens
condoleancebezoeken
hoor je die 'wapenfeiten'
eindeloos herhalen
en dat kan enorm troosten.
Op die manier
wordt voorgoed het profiel van de overledene
vastgesteld
en zo willen
veel nabestaanden
dat
...
[]

[]


Het
beeld
is een
houvast!

Daden
en woorden van vroeger
komen terug en
worden aan kinderen
doorgegeven
...

Ze
worden ook zo
'behouden'!
[]



ALS HET
WARE
BIJGESTAAN
& GEVOLGD


tot ook
onze beurt
gekomen
is
...




@D'04
(wordt
vervolgd)
myDi@ry
(op z'n tijd)
R.I.P.
REQUIESCAT
IN PACE[M]
CH@I
(still
alive
...)
27 feb 2004 - bewerkt op 21 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende