overgevoelige verkeringen & de eeuwige rust ...

Ik
ben gek
op al die bijbelverhaaltjes.

Van de allereerste
tot de allerlaatste geven ze een visie
op de wereld door alle tijden en plaatsen heen.

Meer dan drieduizend jaar
menselijke morele geschedenis samengebald in een paar duizend bladzijden.
Visies op het ontstaan van de mensheid
en alles wat daaraan
vooraf ging.

Het beeld
van G d dat mensen maken
om zichzelf wat beter te kunnen zien en plaatsen.
De hele wereldgeschiedenis is ervan doortrokken:
als 't mensdom het brood is,
dan is de Geest
ons gist.

Door middel van woorden,
begrippen, zinnen, tekens, symbolen & bijbelverhaaltjes krijg je een Geheel!
Het gaat er dus niet om dat je dat alles letterlijk zou moeten nemen,
want dan mis je 'het Verhaal'?

Ook de Nederlandse geschiedenis
is vanaf die heidense tijden van een paar duizend jaar her, door "G d"
getekend, uitgebeeld, gevormd, meebepaald,
gepokt en gemazeld.

Nederland zonder bijbelverhalen,
kerken, sekten, religieuze en seculiere groepen is ondenkbaar.
Het is als met spiegels, wateropvlakten, gedichten,
liederen, zang & dans onder zon,
maan en sterren:
je ziet jezelf en alle andere mensen,
het beweegt, je kunt erin vissen en op varen,
't drinken & eten.
Van de allerverste oertijden af aan
hebben we daarover verhaaltjes & liedjes gemaakt, we zingen & leven
gehuld in die kleding van taal en teken, naakt en bedekt, lang- &
kortharig & gedompeld in culturen
die komen en gaan,
net als 't levensverhaal van die zoon
van de timmerman die
werd gekruisigd.

Na een paar jaar rondtrekken,
genezen, vertellen, dopen en hopen op nieuw leven
& verlossing 'eindigt' het aan een Romeins kruis tussen hemel en aarde:
het zijn die kernpunten van levenstekens die ons een perspectief kunnen geven
van al ons doen en laten tussen onze eigen geboorte
en onze dood.

Ik blijf dus
al meer dan vijftig jaar terugkomen
op die gebeurtenissen van ooit als perspectief.
Het geeft me het genot en de pijn van die dieptewerking,
en er is altijd wel weer een punt
dat oplicht.

Verschillende vertalingen
hebben dus ook andere effecten
& je ziet 't nieuws v/d dag met andere ogen.
Ingebed in de geestelijke geschiedenis van de mensheid
en alles waarmee we
te maken kregen.

Het meest dramatisch
lijken die laatste dagen tijdens Pesach: 't avondmaal,
't afscheid & de pijn.

En juist dwars daar doorheen
de horizon van een nieuw verschiet:
innerlijk verwant van binnenuit,
en van daaruit naar
alle mensen!

Wie kan
dit voorbeeld van Petrus zien?
Wie zijn jammerval overpeinzen, en nog op zijn
ingebeelde krachten steunen?

Zoud wel iemant zich verbeelden
sterker te zijn, dan de groote Apostel Petrus?
Zien wy 't gemeen spreekwoord niet bewaarheid,
dat hoogmoed gaat voor den val?

Hoe vast,
hoe onwankelijk meinde Petrus te staan?
Maar hoe schroomlijk stort hy
uit de hoogte neder.

En wat is
de Mensch zonder G d?
Wat vermag de sterkste
zonder G d?

Een geringe dienstmaagd
doet Petrus den Heiland verlochenen.
Verlaat ons dan niet, o G d!
op dat wy u niet verlaten.

Geef ons uwen Geest,
dat wy niet vallen, maar staande blijven;
en beur ons genadig op, zo dikwijls als wy
struikelen en vallen.

Bekeer ons,
en wy zullen bekeerd zijn.
Zo moeten wy onophoudlijk bidden,
zo moeten wy gedurig voorzichtig zijn,
en niet hooggevoelig.

Hoe menig
gaat 'er door zorgloosheid verloren!
Hoe menig valt 'er door
onvoorzichtigheid!

Ware Petrus
uit het midden deezer G dloozen, en 't voorhof gebleven,
hy zoud den Heiland niet driewerf
verzaakt hebben.

De gelegendheid tot zondigen,
doet menig zondigen, en moet ons leren kwaad gezelschap,
en gevaarlijke plaatsen schuwen.

Kwaade redenen
bederven goede zeden.
Hoven en Vorstlijke paleizen
zijn inzonderheid glibberig, en verderflijk;
en een oud Dichter schroomd niet te zeggen:
Hy schuw het Vorstenhof,
die deugdelijk wil leven.

En wat deugd kan men vinden,
daar JC gehoont en bespot word?
Deurbewaarders noch lijfwachten sluiten
geen zonden of schelmstukken uit.

Hoe veel redelijker
wenschte David een dorpelwachter te zijn in 't huis des Heeren?
Die in de weereld leeft, word der weereld
ligtlijk gelijkvormig,
en is gevallen, eer hy
't merkt,
of gevoelt!

Genoeg
dus weer voor vandaag?
Er is een grens aan lezen
& schrijven!

Ik zal proberen
wat minder te centreren & in te kleuren,
maar zoiets gaat bijna geheel
automatisch.

Het centrale punt
blijft de concentratie op het moment:
iets doet me zitten [op]tekenen, brengt 'n samenballing
van gevoelens, gedachten,
herinneringen, indrukken & uitdrukkingen samen
via ogen en oren, hersens en handen
naar papier & potlood,
tikmachines & nu dan dit virtuele
cyberspeciale gedoe
de laatste jaren.

Is er
iets 'mooiers'
naast eten & drinken,
wakker worden en weer gaan slapen,
leren & blijven vastleggen
wat er onderweg aan het
gebeuren is?

Tekenen,
schilderen, zingen, schrijven en vertellen
zijn een onmisbaar deel gaan uitmaken
van m'n leven: ik ben eraan
'verslaafd' [o.i..d.]
geraakt.

Misschien
dus tot straks
of later: we 'zullen
zien' of
niet
...